The Last Homo Habilis

bazen çok "hadi!" diyesim geliyor, sonra diyecek kimsem olmadığını hatırlayıp bir çay koyuyorum, geçiyor.

Hayatımda ne çok şundan önce bundan sonra dönemi var. Yaşlandırıyor beni geçmişi biriktirmek. Ben ki hafızasız oluşumla avuturdum kendimi farkında olmadan hafızam lanetim olmuş. Bir gün önceme dair bile tek bir şey hatırlayamazken,bünyem 25 yılın toplamının yorgunluğunu hissettiriyor her gülümsememde-hem de her anının. Her milatla sistemimi güncellesem de cihaz aynı cihaz hocam. Bazı güncellemeler ağır geliyor.

Balkondayım. Hava hafif hafif esiyor. Yağmur sıkıntısı var gökyüzünde. Bi Büyükada'nın üzerinden çakıyor şimşek bi Heybeliada'nın. Kahvem mis gibi kokuyor. Bi sigara yaksam şimdi, ölsem eksiksiz ölürdüm. Ammavelakin o sigarayı yakmak yerine kalkıyorum bütün paketi çöpe atıyorum. (Yaklaşık 5 saat önce) İçimden "ulan bunca sene niye içmemişim şu zıkkımı" diye geçirirken bir çift göz gözlerime yapışıyor.Tam 8 kelimeden oluşan cümlenin daha 4. kelimesine gelmeden sigarayı bırakma kararı alıyorum. Bir nefes daha alıyorum sigaramdan, o gözlerden sonra bana 10 saniye önceki tadı vermiyor. Anında söndürüyorum. Demek ki neymiş söz gümüşse göz altınmış. Bakınız.

Hayatın tatlı bir alaydan ibaret olduğunu farkettiğim anlar pek güzel oluyor yaşamak. Günlerce gecelerce ciddi suratlar takınıp içinden çıkmaya çalıştığım durumlar, evirip çevirdiğim şekilden şekile sokup ağırlığını hafifletmeye çalıştığım düşüncelerim bir an geliyor kendiliğinden aklımdan çıkıp gidiyor. Öyle bir an ki bu, birşeyi farkettiğin küçücük bir zaman biriminden ibaret. Sonrası? Sonrası suratta kocaman bir gülümseme, şakaya sen de dahil oluyorsun. Ne mutlu hayatı tatlı bir alay olarak algılayabileceğim bir yerde duruyorum. Bulunduğum noktadan tam 1000km ötede doğmuş olsaydım hayat hiç de tatlı alay etmeyecekti benimle. Şanslıyım. -teşekkürler- Hayatın kötü şakalarına maruz kalmış insanları gülümsetmek için birşeyler yapmadıkça gülümsememe hep hüzün musallat olacak. 15 gün önce bir yola çıktım. Uzun bir yol. Yol arkadaşlarım güzel. Elbet tamamlanacak gülümsememiz. Yola çıktık artık,yorulsak da yürümeye devam edeceğiz. Söz verdik.

Yazmak,yürümek,her yerde şarkılar söylemek istiyorum. Eylül etkisi mi? Bilinmez. Sebebi önemli mi? Hayır. Temmuz'da defterime yazmıştım: "...Duyularımda bir problem var sanki. Her şey eskisi kadar güzel, eskisi kadar çirkin ve ben hiçbirini algılayamıyorum... Kum saati dolmaya devam ediyor ve ben havanın sıcaklığını bile algılayamıyorum.Algılarımdaki bu körelme nedir, niyedir bilmiyorum ama elbet geçici bir tutulmadır." Şuan koca bir Eylül'ün her saniyesini hissediyorum. Sanki bütün ömrümü bu Eylül'ü yaşamak için geçirmişim gibi. Zaman nasıl da güzel yavaşladı. Yollarım nasıl da güzel uzanıyor önümde yürümem için. Ve benim hayatımda ilk defa hiçbir şey için acelem yok. Hiç geçmeyecek sandığım bir Ağustos geçirdim -ki ben Ağustosları hiç sevmem,hele geçmeyenlerini. Eylül'e zor attım kendimi. Ağustos boyunca İbrahim de bendim baltası da, içimdeki putları yıkıp yıkıp yerine yenilerini inşa ettim, yıkıp yıkıp yenilerini inşa ettim... Nihayet gömdüm toprağa savaş baltamı. Bugün Eylül'ün ilk yağmuruna yakalandım, iyice yavaşlattım adımlarımı,ıslandım ıslandım. Bugün çocukluğumla karşılaştım. Çocukken de biliyordum mavinin bu kadar güzel olduğunu. Lakin çocukken mavinin neden bu kadar güzel olduğunu bilmiyordum. Şimdi de bilmiyorum ama galiba 'şimdi' ben istediğim için bu kadar güzel mavi. Ah mavi. Çocukluğuma dair net hatırladığım çok az şey var. Seni güzel bulduğum ilk anı çok net hatırlıyorum sevgili mavi. Anlat desen saniyesi saniyesine anlatabilirim. Lakin sen bunu hiçbir zaman bilemeyeceksin. Ha senin güzelliğini bildiğimi ilk kabul ettiğim anı belki anlatırım. Yakın tarihim emrine amade. Tarihçem Eylül'le başlar,kayıtlara geçsin. Öncesinde yalnız mitler var. Gün gelir onları da anlatırım belki -geceler uzadığında ve baştan sona mavi olduğunda mesela. Ah mavi. Nasıl da güzelleştiriyorsun kelimelerimi.

uzun susmalar ustasıdır Pontevin. yalnızca çekingen insanların susmaktan korktuklarını ve nasıl yanıtlayacaklarını bilmedikleri sorularla karşılaştıklarında kendilerini gülünç duruma düşüren karmaşık cümlelere sarıldıklarını bilir.