https://www.tesbihcimuharrem.net/blog/icerik/tesbihimi-unutmussam-donerim
İnsanlık tarihi kadar eski bir nesne tespih.Kimi zaman her bir tanesi ile tek tek çeker yaradanı anarız,kimi zaman da Peyhamber Efendimize (S.A.V.) için salavat getiririz.Öyle zaman olur ki ‘’Ya sabır’’ der stres atarız.Bir nevi el terapisidir tesbih.Usta elinden çıkar tespih,başka ellere ulaşır.Tesbih çekmek için gönül verenler kadar tek tek tanelerini dizip yeni bir eser yaratmak için sevdalananlar da var.
Tesbih,maddenin manaya dönüş ve teslimiyetin kul idrakindeki izdüşümüdür.Tesbih kelimesi,bugün her ne kadar bir nesneye müsemma,cins bir isim olarak kullanılsa da,o aslında varoluşsal bir eylemin ifadesidir.Tesbih insan için bir rahatlama aracından daha gayrı ,aksine hürmet etmek,sadık kalmak,refik olmak bakımından tam bir gerilim kaynağıdır ki,kişiye göre besin kaynağıdır da.Yani tesbihin orjinalinde bir ibadet aracı olduğu kanısına varıyoruz.Basit anlamıyla Yüce Allah’ı sayarak anmak ve ululanmanın bir aracı olarak değerlendirebiliriz.Bazı insanların tesbihleriyle aralarında ilginç bir ilişkisi vardır.Tabiri caizse tesbihlerine çocukları gibi davranıyor,peki bu ilişki neden kaynaklanıyor?
Tespihler duyular dünyasına maddesel anlamda gayet güzel hitap eden bir şey.Yani bugün tesbih yapan insanlar tarafından değer gören materyaller çeşidine göre göze,kulağa,kokusuyla buruna ve dokusuyla ele hitap eder.Bütün özellikleriyle tesbih,insanları kendisine cezbeder.Tesbih üzerine konuşma ve düşünme anlamında bir şekilde akla da hitap eder.Tesbih severlerin,tesbih koleksiyoncularının ve teşbihe merak duyanların temel bağlantısı bu hitabet zenginliğidir.Yakından izlenildiğinde görülecektir ki tesbih sahipleri ve tesbih severler,teşbihleriyle çok duygusal bağlar geliştirirler.Tesbihlerini koruyabilmek için bir çok maddi,manevi özveride bulunurlar.
Onlara karşı dikkatli,kibar ve saygılı olurlar.Hatta daha ileri gidip tesbihleriyle konuşanlar bile vardır.Tespih kullanan için sırdaştır,huzurdur.İç sesidir.Bazen cüzdanını ve telefonunu işyerinde veya evde unutanlar belki geri almak için dönmezler,ama tesbihini unutmuşsa mutlaka geri dönüp alırlar,çünkü kendilerini tesbihsiz çıplak hissederler.
Burda bir sanattan bahsedileceği zaman mutlaka maddenin manaya dönüşmesi lazım.Eğer o madde kişinin duyular dünyasının ötesinde ruhuna da hitap ediyorsa işte o artık bir sanat adıdır.
