Butimar ⚓

Canım Annem...

Annemi kaybettim.

çok az şey vermiş olursunuz; gerçek veriş, kendinizden vermektir.

Güne bu sözle uyandım,

Güzel bir günün ardından evdeyim, merdivenleri kullandım ve üçer beşer çıktım Empire of the Sun - We Are The People sayesinde...

"ben bi taş mı görüyorum" cümlesiyle kalbimin okyanusuna taşı bırakmışsın çoktan...

bu taşın yarattığı dalgalar gönül kıyıma vurduğunda ise sana kapılmışım...

ilk elini tutma gayretimi hatırlıyorum...

yüreğim yerinden çıkacakmış gibiydi, aklımdaki sorular olumsuz cevaplanacakmış gibiydi...

ya elimi tutacaktın ya da "ne yapıyorsun sen?" sorusunu yüzüme tokat gibi vuracaktın...

elimi tuttun...

hep sorular sordun...

"ne yapalım?", "nereye gidelim?", "bak şuraya mı gidelim, yoksa buraya mı?" benimse cevabım hazırdı hep...

"sen bilirsin..."

sinirlendin...

"bana sen bilirsin deme!" dedin...

ben seçtim ama "biz" gittik...

çok güldük...

kedilerin, köpeklerin miskinliğiyle dalga geçtik...

bana sırnaşan kediyi kıskandın...

aç kaldık, sonra karnımızı doyuracak yer bulduk...

sen bana karşı durdun, ben rüzgara...

"2 bira içince" seni toplayacağıma söz verdim... güldük, anlatık, hüzünlendik...

"üşüdüm" dedik...

"rakı içicem" dedin, rakı içtik... çalan müziği beğenmeyip kendi müziğimizi çaldık...

"light rakı" kavramını hayatımıza soktuk...

gözlerine baktım, kendimi gördüm...

eve gitmek istemedik...

sahilde oturduk...

saatlerce oturduk...

elimi hiç bırakmamacasına tutuyordun... mutluydum...

mutluluğumu ne esen rüzgar, ne soğuk hava etkileyebilirdi...

yorgunduk, uykusuzduk ama mutluyduk...

birlikte uyuduk...

Farklı olmak feci bir şeydir. Verdiği rahatsızlığı en alakâsız durumlarda bile hissedersiniz ve evet bunu sen de yaşatanlardansın bana, yani öyleydin.

Bak şimdi ilk görüşte aşk diyeceğim gene bayat bir ifade olacak. Çok mu laf kalabalığı yaptı bu konularda insanoğlu nedir, ama gerçekten bu ifadeyi sana "aynen böyle oldu" diye anlatmam gerek. Öyle asi asi bir noktaya bakman ve benim ağzım açık şekilde bakakalmam, ardından "bu nasıl bir şey" demem kendi kendime.

Aramızda bir duvar vardı sadece ve birkaç gün geçti ve sen artık önümde oturuyordun. Çizimim iyi değil diye ne kadar aklıma gelen şarkı sözü varsa sıraya yazıyordum, yanımdaki de araba falan çiziyordu, ara sıra kız resmi de çizerdi ve eğer güzel çizmişse ona "bu o olsun" derdim, altına da beni çizerdi sonra...hayaller...hayal etmesek ne yapardık kim bilir??

Ama nasıl istenmezdin ki sen? Sonuçta bu beden içine kısılıp kalmış ruhun diğer ruhlardan farkı yok. Kabuğu yüzünden karartılmış olması dışında. Deli gibi arzuluyordum seni. Çözmem gereken onca test bana sadece o upuzun güzel saçlarından tesadüfen sırama düşmüş bir saç telini arasına koyduğum kitabı hatırlatıyordu... Ne acizlik... Ne büyük zavallılık... Nasıl bu kadar düşebildim, bilmiyorum.

Ardından kandırıldığımı bile bile bazılarının telkinlerine kulak verdim, neye güvendiğimi hala bilmiyorum ve "o"nu devreye soktum. Bekleyişe geçtim... Burada kahkaha atmam gerek. Bir zerre kadar bile ümit taşıdığım için kendimden hâlâ utanıyorum.

Ama çok çabuk sindirdim seni. 31 Aralık günü öl desen ölecek olan bu beden, sadece iki hafta içerisinde seni sadece becerilebilecek sıradan bir bünye olarak görmeye başladı, bu derece dönüşüverdin, -anlamsızlaştırıldın- yani. Acıyla eğittim ben kendimi, kimsenin asla yapamayağını yapıverdim. Nasıl bir büyüydü acaba uyguladığım, sanırım kaynağını biliyorum; "konuşmuyorum senle" ya da "konuşma benle". bunlardan birisiydi...

tek sen varsın gözlerimin önünde

ama şimdi bir şey var

onların bilmedikleri

öyle ya körüm göremez gözlerim

yine de oradasın, ruhum duyuyor

o sıcak zeminde çırılçıplaksın.

sen ve ben

hafifce öpüşüyor, koklaşıyoruz

ve sen o sırada ağlıyorsun

artık ölebilirim

Malum yarın bayram...

Babam atalarının kabrini ziyarete gitti...

🌹