🧭

“denizin yorulduğu yere kıyı demişler.”

Tahammul eşiğim o kadar düştü ki karşımdaki daha cümlenin yarısındayken sinirlenmeye başlıyorum

Ölüm dediğin yarım kalan bir yol hikayesi…

Ölüm çok garip bir his, pek açıklanamıyor. Çocukken bunu ilk Defne Joy Foster ile yaşamıştım yarışmadan elenir elenmez ölünce şok olmuştum. Geçenlerde de Liam Payne ölünce yaşadım halbuki ona o kadar hayran değildim.

yirmili yaşların ortasında birçok insan içten içe yas tutuyor aslında. çocukluğunun gidişine, eski heyecanlarının kaybına ve hayal kurabilen tarafının sessizliğine.

ne zaman yıldızlara baksam hala küçük bir çocukmuşum gibi hissediyorum"

"Belki de yaşadığım şu an en mutlu anım olabilir. " O an ayrı O anın içindeyken bunu farketmek apayrı bir his ❣

ne zaman yıldızlara baksam hala küçük bir çocukmuşum gibi hissediyorum"

İnsanlar eskiden gökyüzünü gözlemlerdi. Düzenli olarak yürüyüşe çıkar, arkadaşlarıyla vakit geçirirlerdi. Kitap ciltleme, el sanatları ve hobilerle uğraşırlardı. Şimdi herkes yalnız. Çoğu insan, her gün saatlerce ekranda başkalarının hayatlarını izleyerek ve birilerine öfke duyarak yaşıyor..

Ne zaman yıldızlara baksam, hâlâ küçük bir çocukmuşum gibi hissediyorum.

Evde olmayı çok seviyorum. Hayatım çok basit. Çok kitap okuyorum. Çok film izliyorum. Çok müzik dinliyorum. Bahçeyle ilgileniyorum. Ailemle yemek pişiriyorum. Evet, sıkıcı biriyim.”

Zülfü Livaneli’nin de dediği gibi.. Durduk yere kendimi çok hüzünlü ve kırgın hissediyorum. Kim bilir hangi birikmiş olayların ruhuma yansıması bu.

Sessiz insanları severim. Basit, kitap okuyan, arılar hakkında 2 saatlik bir belgesel izleyebilen, inanılmaz zeki ama yine de mütevazı ve özel kalmayı başaran insanları.