bir zamanlar adını fısıldayan kalbim,

artık kendi küllerine yabancı.

Oysa senin kollarında bir ömür boyu sürmek isterdim

nefes değil, kader gibi.

Biliyorum, suç yalnızca senin değil.

İçinde büyüyememiş bir çocuk var hâlâ;

sevgiyi tanımadan öğrenmiş susmayı,

dokunmayı bilmeden alışmış eksik kalmaya.

Senin karanlığın, senin seçimin değil belki

ama benim yıkılışım, senin sessizliğinde büyüdü.

Ben çok sevilmiştim bir zamanlar,

bir adamın gözlerinde dünyanın en güvenli yeri bendim.

Küçücük ellerimle hayatı tutardım, korkmadan.

Sonra seni sevdim…

ve içimdeki o kız çocuğu,

ilk kez korkmadan birine sarıldı.

Sen ona hayat verdin sandım,

meğer sadece nefesini ödünç almışsın.

Sevgisizliğin, onu büyütmedi

onu ağır ağır eskitti,

zamansız bir vedaya hazırladı.

Şimdi ne ben masum kalabildim,

ne de sen suçsuz sayılabilirsin.

Çünkü bazı yaralar kader değildir,

bazı suskunluklar masum değildir.

Ve sen…

en derin günahı işledin:

Sevilmekten başka suçu olmayan bir kalbi,

Eski mesajları açıyorum bazen,

parmak izlerin hâlâ kelimelerin üstünde.

Düşünüyorum:

Bu cümleleri yazan bir sevgi

nasıl olur da bir gün biter?

Oysa ben hâlâ seni düşlüyorum.

Kokun odamdan silinmesin diye

pencereyi açmıyorum.

Kapı aralandığında

aceleyle kapatıyorum rüzgârı,

sanki seni savurup götürecekmiş gibi.

Taş kalbini bile özledim, sevgilim.

Bilirim, biz hep ayrılırdık.

Ama bu kez ayrılık değil bu —

bu, bitiş.

Bu kez

birbirimize değil

imkânsıza kaldık.

Diyorlar ki

sen beni hiç sevmedin.

İnanmak istemiyorum.

Kalabalıkların içinde

bazen başkalarını sen sanıyorum.

Ama hiçbiri

senin gibi kokmuyor,

senin gibi güldürmüyor,

hiçbiri kalbimi

senin kırdığın kadar güzel kıramıyor.

Seni çok özlüyorum.

Gururumdan değil,

korkumdan söyleyemiyorum sana.

Çünkü biliyorum:

sen beni değil,

bensiz kurduğun hayatı seviyorsun.

Mutlu ol.

Her şeyim.

Ben seni alnından öptüm.

Sen de beni

toprağımdan öp bir gün.

Son bir veda busesi bıraktım gözlerine —

Ne oldu biliyor musun? Ayrılınca ben yıllarımı kurtardım. Belki iki yılımı çöp ettim ama gençliğimi kurtardım. Çok isterdim onunla olmayı, onun için olmayı. Ama ben onun için değil, onun yüzünden ölmeye başlamıştım.

Bir gün birisi gelecek ve beni tüm bağımlılıklarımla, kötülüklerimle sevecek. O gün de aklıma o gelecek. Keşke o yapsaydı bunları diyeceğim ama biliyorum o gün aynaya baktığımda gözümden akan yaşlar değil, kocaman bir gülümsemem olacak. İşte o gün belki tek aşkım o olarak kalacak ama hayatımda olmayacak. Ne zaman aşk kelimesini duysa kahrolacak. İlk ve tek aşkım olacak ama hayatımda olmayacak.