‘Ik wil eerst gewoon Nederlandse hapjes leren eten, zegt hij langzaam en nadrukkelijk. ‘Geen Italiaanse, geen Chinese, gewoon Nederlands’.  ‘Maar zuurkoolstamppot is Hollands eten, zeg ik, terwijl ik de fiets in de schuur zet. ‘Hollandser kan het niet’, voeg ik er aan toe. ‘Holland ligt niet in Nederland, mama. Wacht’, corrigeert zoon zichzelf,  ‘ik ken wel Hoek van Holland. Dat is het strand. Vlak bij Oma.  Nee, ik hoef geen stamppot, ik wil gewoon pizza eten’.

Even later aan tafel zegt zoon tussen twee happen door: ‘ik ben verliefd’. Zo, zeg ik en kijk hem aan. op Zara en op Quinty, vul ik in gedachten in. ‘Op de bomen, want die geven ons zuurstof’ zegt hij  triomfantelijk. ‘En recycling is dat je iets ouds in iets nieuws verandert’. Hij kijkt erbij alsof hij me tuk heeft.

Mag Manuel morgen na school bij me spelen? Ik knik. ‘Hij gaat me laten zien hoe je level vier kunt halen’. Maarten heeft onlangs zijn zelf-bij-elkaar-gepoepte Nintendo DS, in ontvangst mogen nemen. Een plechtig moment. En eerlijk verdiend. Eindelijk heeft hij zijn angst overwonnen.

Na het eten lees ik de mail van Meester Henk: de weeksluiting van de onderbouw gaat dit keer over de natuur, onze aarde en ons project ‘maken en gebruiken’.  ‘Aha’, denk ik.