Wątpię, żeby ktoś z nas nigdy przed samym sobą nie przyznał, że się zmienił. Zmiana jest nieodłączną częścią ludzkiego życia. Patrząc chociażby na proces dorastania- zmienia nam się wygląd, głos, stajemy się dojrzalsi. Zmieniamy się na skutek przeżytych dramatów, smutków, radości i przyjemności. Nikt nie jest już taki sam, np: po stracie kogoś bliskiego, czy wyjeździe z rodziną na wakacje. W każdej sekundzie jakaś cząstka nas zmienia swoje wewnętrzne "ja". Już od niej zależy, czy na lepsze, czy gorsze. Trudno czasem spojrzeć na siebie krytycznie i powiedzieć: "Muszę coś ze sobą zrobić, bo się nie poznaję". Wtedy człowiek zaczyna wątpić, czy w ogóle zmiany mają sens. Warto w ogóle coś w sobie zmieniać? 

     Najgorsze i najtrudniejsze są zmiany duchowe i psychiczne. Człowiek nie jest już taki jak go pamiętamy. Co innego zmiany fizyczne. Może zapuścić włosy, zmienić swój styl ubierania się, ale to nadal będzie ta sama osoba. A co z osobą, która zmieniła swój charakter? Taka osoba nawet jeśli nie zmieniła wyglądu, jest zupełnie inna. Gorsza, lepsza, lub porównywalnie identyczna, ale inna! 

     Jak więc, zdefiniować zmiany zachodzące w nas samych? Co to właściwie jest? Otóż, aby zrozumieć to zjawisko spójrzmy na samych siebie. Od lat dziecięcych do teraz. Duża zmiana? No oczywiście. Zmieniły się nam nawyki żywieniowe, upodobania, wygląd, i co najważniejsze- charakter. Definicją słowa "zmiana" jest więc stwierdzenie, że jest to zbiór wszystkich naszych cząstek mających swoją świadomość, które teraz nie są takie jakie były dawniej.

     Jak trudno jest zaakceptować osobę, która się zmieniła? Każdy wie. Z kochającego taty zrobił się obojętny opiekun. Z kolegi tyran, a z potulnego pupilka duży, leniwy zwierz.