#zlamaneserca

Zdumiewające, że w pomieszczeniu pełnym ludzi może pęknąć serce, a nikt tego nie usłyszy.

Nasi rodzice nie decydują o tym, jakimi stajemy się ludźmi. To zależy od nas.

Jeśli myślałam, że wiem wszystko o smutku, myliłam się.

-Myślałam, że nie wierzysz w takie rzeczy? - zapytałam. -O, w coś na pewno wierzę. -W co? -Sama nie wiem. W to, jak wygląd a motyl, w jego symetrię. W zapach kasztanów. Ściętą trawę. Śnieg. Że świat byłby lepszy bez ludzi.

Moje uczucie do niego jest błyskawiczne, potężne i piękne. A do tego kompletnie beznadziejne.

Okazało się jednak, że tęsknota za kimś z czasem nie staje się łatwiejsza, jedynie cichnie. Nauczyłam się żyć z bólem serca. Opłakiwałam chwile, które z nim dzieliłam, czasami pozwalając sobie na cierpienie.