Kendine acıdığın kadar hiç kimseye acıma, yoksa canın çok yanar.

Giden gitti biz sadece beklediğimizle kaldık...

Hiç çalışmamak için çok çalışmak gerekiyor. Bu ne yaman çelişki anne...

Yine sana geldim şehir. Ne güzeldin sen eskiden mutluyduk o zamanlar, şimdi ise hüznümün başkenti sen oldun. Ben senden ne kadar kaçarsam kaçayım mecburiyetler beni sana getirir. Söylesene şehir benden sonra o nasıldı? Sen bilirsin yağmurlu muydu günleri bensiz? Şimdi benim canımı yaktığın gibi onunda canını yaktın mı? O da dayanamayıp gitti değil mi senden? O bir daha yanına gelirse anlat bütün olanları. Söyle ona şehir, bir daha onun canımı yaktığı kadar kimsenin canımı yakamayacağını. Bilmeni isterim ki şehir ben yanlızlığımı onu sevdiğimden çok sevdim.

Yanlızlık,kitap dolu bir ev,bitmeyen sigaralar, gelmeyen aşklar gibi onun için kutsaldır.