#yigeceler

Ruhu zaten ölmüştü, geriye bir tek bedenini öldürmesi kalmıştı.

Kendini öldürmek, bir anlamda, melodramlarda olduğu gibi içindekini söylemektir. Yaşamın bizi aştığını ya da yaşamı anlamadığımızı söylemektir.

Bir canlı sadece tehdit altındayken canlı olarak var oluyorsa ve sadece o zaman hakikaten gerçekse, hayatta olmak normal bir şey değil o hâlde. Dolayısıyla ölüm bir anormalliğin sona erdirilmesinden ibarettir.

Sen, ruhunun derinlerinde, benliğinin kökeninde, çok şey istiyorsun ama ne her şeyim var, ne de ben her şeyim.

"Sen bu şiiri okurken, ben belki başka bir şehirde ölürüm.”

Birbirimize ne kadar yakınlaşırsak yakınlaşalım, en sonunda aramızda kapatılamaz bir boşluk kalacaktır.

Kafamızda ihtimal dahilindeki bütün fikirleri evirip çevirsek de, gerçeğin kendisi asla bunların arasında yer almaz; gerçek en beklemediğimiz anda, dışarıdan gelerek bize o korkunç iğnesini batırır ve hiç iyileşmeyecek bir yara açar.