#yenisoz

Yazdım kendi ellerimle yazgımı. Duydum musallada yazgısı buymuş dediler. Tekbir getirip, sırtlanıp bir çırpıda getiriverdiler. Bu soğuk odayı bir tek bana mı verdiler!

Suç üstü yakaladılar beni, hapsettiler geceye. Aya bakıp seni düşündüysem bundan kime ne?

Sıırına erdim gecenin, sır yokmuş. Yokmuş kimse karanlıkta, söylesene kim bulmuş. Belki buluşmuşlardır aşıklar ki sır değil ki bu. Kim uydurmuş.

Söyledim sandım içimden geçenleri martılara.En çok ta kendimi inandırmıştım buna.“Yoksa rüzgar böyle şefkatle okşarmıydı hiç saçlarımı?"diyecektim geçen gemiye, sustum.Hiç gerek yoktu şimdi durulmuş yüreği dalgalandırmaya.

Komik olmaya çalışarak komik duruma düşüyordu. Gülümsetti bu hali. İşte ona o zaman aşık olmuştum, gülümserken. Hani şu zafer kazanmış komutan edasıyla, omuzlarını bile muhlisliğinden kaldıramamış haline. Farkındaydı herşeyin aslında. Nasıl olduğuyla değil, olmak istediğinin olup olmadığıyla ilgileniyordu. Benimle!

Anlasa anlasa beni bir sen anlarsın. Ansa ansa beni bir sen anarsın. Söyle şimdi suskunsun acaba kime yanarsın?

Uzun uzun konuşamazdı o. Uzun uzun bakardı kısık gözleriyle. Sanki bir şeyleri kısmasa, yavaşlatmasa, durdurmaya çalışmasa akıntıya kapılıp gidecek yosun parçadıydı gözleri. Anlayacağınız peşine takılıp gidivereceğiniz tiplerdendi. Diyorsunuz ki öyleyse o neden gitti, sen neden kaldın? Kendimden hiç bahsettim mi? Siz nerede olduğumu sanıyordunuz ki!

Açılır pencereler dolar hava. Çiğer mi kalmış adamda mapuslukta. Söyle gardiyan izin çıkmış mı açık havaya?