#whenboredomstrikes

Isa. Isa lang naman ang rason bakit naniniwala ako na magtatagal tayo, ‘yun ay dahil mahal kita. Walang iba.

Dalawa. Nasa dalawang magkaibang bansa na pinaglayo ng ilang kontinente pero hindi sapat na dahilan para bumitaw.

Tatlo. Tatlong tao na ang nagsabi sa akin na “Walang Forever” sa ganitong sitwasyon. Wala naman akong magagawa sa opinyon nila pero ang mahalaga ay kung ano ang alam nating dalawa.

Apat. Sa loob ng apat na taon sa kurso natin sa kolehiyo, wagas ang ngiti sapagkat landas natin ay nagtagpong muli.

Lima. Limang beses kong inisip kung panahon na upang magtiwala ulit. Sa tuwing naiisip ka'y may bumubulong na, “Bakit hindi?”

Anim. Sa anim na okasyon o pagkakataon na tayo'y nagkasamang muli, para bang kulang pa at ang nais ay hindi ka mawala sa aking tabi.

Pito. Sa loob ng pitong araw sa isang linggo, hindi ko mabilang kung ilang beses ka nanukso at nang-asar. Ngunit ang tawa mo'y tila tinig kapag aking naririnig.

Walo. Walong beses man kitang kulitin, ika'y nakikinig pa rin. Kulang pa ang walumpu’t-walong beses na pasasalamat sa Kanya dahil sa ikaw ay biyaya Nya sa akin.

Siyam. Siyam na taon ang lumipas, ikaw pa rin ang hinahanap-hanap. Ilang tao man ang sumubok, ikaw pa rin ang laman ng pusong tumitibok.

Sampu. Mahigit sampung oras man ang agwat ng oras nating dalawa, palaging may panahon para sa isa’t isa.