#whataretheyfor

Back in the elementary and high school days, ang dami dami kong kaibigan. Kakilala ko lahat ng batchmates ko at wala naman akong problema sa kanila. Madami akong kaibigan at kaclose. Hindi ako nawawalan ng kasama. Madami din akong bestfriend. Pag nasa school, kulang ang lunch break at free time para sa kwentuhan.

But things have changed since college. Ewan ko. Magmula na lang naghiwahiwalay ng schools, nahiwahiwalay na din ang landas yung tipong wala ng intersection. Nawala na lahat ng so-clled "long-time friends" ko. May kanya-kanya ng circle of friends, priorities and obligations. Pero buti pa yung iba nilang kaibigan nung high school sobrang kaclose nila at sobrang in-touch sa kanila. Pero sakin parang wala ng nakakakilala o nakakaalam na nageexist pa ko. Kasi gets, wala namang nagppm o nakikipagwaal-to-wall or anything sakin. Pero pag nakita ko news feed ko, puro ganun nakikita ko. Thankful na nga ako kay Jenelle kasi buti pa sya kahit sa last year ko na siya naka-close pero tinetext at niyayaya pa din niya ko kahit sabit lang ako sa pagkakaibigan lang nila Abs.

Kaya hindi pa din ako ganun kaokay kila Ela, Elle at Telle eh. Kasi natatakot na kong magpakaattach masyado kasi baka pagdating ng graduation ganun na naman mangyari. Ayoko ng maiwan bigla kasi natatakot ako. Though ayokong mawalan ng kaibigan, I have to control myself from getting too attached. Baka mas mamaintain ko pa yung friendship kung hindi ako maaattach.

Kahit sa boyfriend ko, hindi ako ganun kaattached sa kanya kasi may fear pa din ako. Kasi kahit hanggang ngayon naman hindi pa din sigurado kung magiging kami talaga sa huli. Ayokong pag kailangan ng maghiwalay mahirapan akong magmove on at makalimot dahil sa sobrang attachment at dependence ko sa kanya. Mas pipilitin ko din yung sarili ko na tumayo sa sarili kong paa at maging independent na kahit iwan ako ng mga tao sa paligid ko, kahit mawalan ako ng katuwang kakayanin at kakayanin ko pa din kahit mahirap.