#welstand

Met de vaststelling van de Welstandsnota 2015 afgelopen maandag, is de beoordeling van bouwplannen in Arnhem door de Commissie Ruimtelijke Kwaliteit (welstandscommissie) definitief verleden tijd. Alleen plannen voor monumenten of beschermde stadsgezichten zullen in de toekomst nog door de Monumentencommissie worden beoordeeld.

De rest van de stad valt uiteen in twee gebieden: de nu al welstandsvrije gebieden waar slechts enkele basisregels gelden, en de gebieden met een ‘lichte toets’ waar plannen voortaan door ambtenaren worden getoetst aan de regels uit de nota.

Welstand van dagbladlezers - van FD/NRC tot Metro/Spits

Ik las vandaag een artikel in de Volkskrant over de welstandscommissies. Ook de slag om Nederland gaat er deze week aandacht aan besteden. Vanachter het bastion van het vak der architectuur, beoordelen de leden van deze commissies de bouwplannen van burgers en bedrijven. Ik moet eerlijk zeggen dat de naam welstandscommissie mij doet grinniken en associaties met de jaren vijftig oproept. Zonder duidelijke richtlijnen en a titre personel worden voorstellen beoordeeld. 

Recentelijk is een goede vriend van mij een bouwavontuur aangegaan. Een compleet gedateerde bungalow uit de jaren vijftig werd compleet gerestyled naar een prachtig modern landhuis. Tegen hele fijne prijzen, waar de lokale bouwende middenstand een aardig centje van meepikte. Onderdeel was natuurlijk de toestemming van, jawel, de welstandscommissie van de gemeente Nijmegen. Zo bleek de nieuwe bouw dertig centimeter over de erflijn/grens (nou ja zoiets) te lopen. Reden voor afkeuring. Die ochtend dacht de commissie waarschijnlijk: Ordnung muss sein. En zo was het. 

Laten we nu eens even wat meer perspectief aanbrengen boven het nameten van de bouwtekening. Behalve het prachtige ontwerp, ligt het pand ongeveer 200 meter van de openbare weg. Achter een ander pand en volslagen onzichtbaar. Of zoals mijn vriend zei: "Karin, al zouden we er een roze konijn van 6 meter hoog neerzetten. Niemand ziet het." 

En zo kwam het dat na ongelooflijk veel gedoe, gepraat en dikdoenerij (en natuurlijk veel extra geld, te betalen door mijn vriend)  het ontwerp werd aangepast en dat het huis nu netjes binnen de erflijntjes past. Wat een opluchting.

Redelijke eisen van de Welstand, een film van Jord den Hollander uit 1998. De film is al bijna 15 jaar oud, maar het blijft een vermakelijke film voor een ieder die er mee te maken heeft. Ondertussen zijn er op dit vlak enige ontwikkelingen geweest. Sinds 2004 heeft elke gemeente een welstandsnota die het welstandsadvies objectiever en gemakkelijker moet maken. Desondanks heeft het welstandsvrije bouwen van pleitbezorger Carel Weeber, die ook in de film aan het woord komt, bij een nog immer groeiend aantal gemeentes voet aan de bouwgrond gekregen. Zijn begrip "Het Wilde Wonen" was toen de film gemaakt werd net gelanceerd.

Helaas krijg ik de film niet embedded in de Tumblr, dus hierbij een link naar de website van VPRO Eeuw van de stad waar de film te bekijken is.