Ik lig in mijn eentje op het bed wat veel te groot voor mij alleen is, ik kan drie keer omrollen en dan lig ik nog steeds niet op de grond. De ochtendzon kruipt door het raampje van mijn kamer, een nieuwe dag, een symbolisch nieuw begin. Ik voel de afwezigheid van je sterke armen die gister nog zo stevig om me heen geslagen waren en ik zweer dat je vingerafdrukken nog over mijn hele lijf staan. Zaterdagavond. Ik zocht liefde en jij zocht een lichaam. Je kuste al mijn verdriet weg, verving elke traan door een kus. Heel even dacht ik dat ik gelukkig was. Maar het is nu zondagochtend. En ik weet niet of je alle knopen uit mijn maag hebt gekust, of dat je ze juist opnieuw terug gespuugd hebt met de laatste kus die je me gaf.