#wallmesh

در دنیای امروز ساخت‌وساز، با توجه به نیاز روزافزون به افزایش سرعت، کیفیت و ایمنی در اجرای پروژه‌های ساختمانی، استفاده از فناوری‌ها و مصالح نوین اهمیت بسیاری یافته است. یکی از این فناوری‌ها که در سال‌های اخیر در صنعت ساختمان‌سازی ایران و جهان مورد توجه قرار گرفته، وال مش (Wall Mesh) یا دیوار مش‌بندی شده است. وال مش در واقع نوعی سیستم دیوار پیش‌ساخته یا نیمه‌پیش‌ساخته است که از شبکه‌های فولادی مش تقویت‌شده و المان‌های بتنی یا سیمانی ساخته می‌شود و به عنوان جایگزینی برای دیوارهای سنتی مانند دیوار آجری، سفالی یا بلوکی به کار می‌رود. در این مقاله به بررسی نحوه اجرای وال مش، مزایا، مراحل اجرا، نکات فنی و ملاحظات ایمنی آن می‌پردازیم.

تعریف وال مش

وال مش ترکیبی از شبکه‌های فولادی مش (شبکه‌های پیش‌ساخته فولادی با میلگردهای جوش‌خورده) و یک لایه ملات یا بتن سبک است که به صورت دیوار پیش‌ساخته یا دیوار درجا ساخته می‌شود. این سیستم به دلیل ساختار مشبک خود، مقاومت فشاری و کششی مناسبی دارد و همچنین باعث تسهیل در عبور تأسیسات الکتریکی و مکانیکی می‌شود.

مزایای استفاده از وال مش

۱. سرعت اجرای بالا: نصب آسان و سریع قطعات مشبک باعث کاهش زمان اجرای دیوارها می‌شود. ۲. کاهش وزن ساختمان: وال مش نسبت به دیوارهای سنتی سبک‌تر است که این موضوع منجر به کاهش بار مرده ساختمان می‌گردد. ۳. افزایش مقاومت در برابر زلزله: ساختار یکپارچه و مش‌بندی‌شده باعث توزیع یکنواخت تنش‌ها در زمان زلزله می‌شود. ۴. سهولت در اجرای تأسیسات: به دلیل وجود فضای خالی میان شبکه‌ها، عبور لوله‌ها و کابل‌ها بدون نیاز به تخریب دیوار ممکن است. ۵. صرفه‌جویی در مصالح و هزینه‌ها: کاهش مصرف ملات، ماسه و سیمان در مقایسه با روش‌های سنتی، باعث صرفه‌جویی قابل توجه در هزینه‌ها می‌شود. ۶. کیفیت سطح نهایی بالا: سطح وال مش بعد از اجرا، یکنواخت و صاف بوده و آماده رنگ‌آمیزی یا اجرای پوشش نهایی است.

مراحل اجرای وال مش

اجرای وال مش به صورت گام‌به‌گام شامل مراحل زیر است:

۱. آماده‌سازی محل نصب

در ابتدا، محل نصب دیوار باید کاملاً تمیز و عاری از هرگونه گرد و غبار یا آلودگی باشد. بررسی شاقولی و تراز بودن محل نصب اهمیت زیادی دارد.

۲. نصب شبکه‌های مش

شبکه‌های مش فولادی که معمولاً از میلگردهای با قطر ۳ تا ۶ میلی‌متر ساخته می‌شوند، طبق نقشه و جزئیات اجرایی در محل قرار داده شده و توسط گیره یا جوش نقطه‌ای به یکدیگر متصل می‌گردند. در این مرحله، لازم است محل‌های عبور تأسیسات در نظر گرفته شود.

۳. استقرار و تثبیت شبکه‌ها

برای اینکه شبکه‌ها به صورت عمودی و پایدار باقی بمانند، آن‌ها به وسیله پایه‌های فلزی، میخ‌های فولادی یا قوطی‌های مهارکننده در جای خود ثابت می‌شوند.

۴. آرماتوربندی تکمیلی (در صورت نیاز)

در برخی پروژه‌ها بسته به محل اجرا و نوع بارگذاری، نیاز به تقویت شبکه‌ها با آرماتورهای اضافی وجود دارد. این کار توسط میلگردهای افقی و عمودی اضافه انجام می‌گیرد.

۵. بتن‌پاشی یا اندود سیمانی

پس از تثبیت کامل شبکه‌ها، عملیات بتن‌پاشی یا اندود سیمانی در دو طرف شبکه انجام می‌شود. این کار ممکن است به صورت دستی (با ماله) یا با استفاده از دستگاه شاتکریت انجام گیرد. بتن مورد استفاده می‌تواند بتن سبک، ملات سیمانی یا ترکیب گچ و پرلیت باشد.

۶. تسطیح و پرداخت نهایی

بعد از گیرش اولیه بتن یا ملات، سطح دیوار توسط ماله فلزی یا ابزار پرداخت دیگر صاف و یکنواخت می‌شود تا برای اجرای نهایی مانند رنگ، کاغذ دیواری یا پوشش سنگ آماده باشد.

۷. عمل‌آوری

مانند هر سازه بتنی دیگر، عمل‌آوری مناسب در مرحله پایانی اهمیت زیادی دارد. مرطوب نگه‌داشتن سطح دیوار برای جلوگیری از ترک‌خوردگی ضروری است.

نکات فنی در اجرای وال مش

استفاده از مش‌های استاندارد و دارای گواهی کنترل کیفیت توصیه می‌شود.

رعایت فاصله مناسب بین مش‌ها (معمولاً ۵ تا ۱۰ سانتی‌متر) برای پایداری و پوشش یکنواخت ملات ضروری است.

توجه به محل قرارگیری درها و پنجره‌ها و ایجاد کلاف‌های افقی و عمودی تقویتی در این نواحی اهمیت زیادی دارد.

در پروژه‌هایی که الزامات عایق صوتی یا حرارتی مطرح است، می‌توان از لایه‌های عایق میان دو شبکه مش استفاده کرد.

ایمنی در اجرای وال مش

اجرای وال مش نیز مانند سایر عملیات ساختمانی نیازمند رعایت نکات ایمنی است. کارگران باید از تجهیزات ایمنی مانند دستکش، عینک، کلاه ایمنی و ماسک استفاده کنند. در هنگام بتن‌پاشی یا سیمان‌کاری، پاشش ملات می‌تواند خطرناک باشد و نیاز به مراقبت دارد. همچنین نصب شبکه‌های مش در ارتفاع باید همراه با رعایت نکات مربوط به کار در ارتفاع و استفاده از داربست ایمن صورت گیرد.

نتیجه‌گیری