#vereeuwigen

*

*

*

Een heel interessant artikel dat wetenschappelijke maar ook de ethische kant van het gebruik van techniek als extensie van de dood weergeeft. Nu ik wat meer bezig ben met onze ideeën over onszelf vereeuwigen sluit dit artikel heel goed aan. Ik vind het feit dat we mensen het liefst zo lang mogelijk in leven willen houden heel fascinerend. Als dat niet kan, want verassing: iedereen gaat een keertje dood, houden we de gedachten die we hebben van mensen zo lang mogelijk in leven. De techniek lijkt daar perfecte oplossingen voor te hebben. 

Of ja, perfect zijn ze nog niet maar we hebben zeker de eerste stenen gelegd aan de weg naar het eeuwige leven. Als je het leven kan noemen. Dit artikel introduceerde mij aan een nieuw concept dat voor vele misschien klinkt als iets dat uit een science fiction film komt. Je kan namelijk je brein laten scannen en deze vervolgens uploaden naar een robotversie van jezelf. Maar voelt dat dan wel echt?

De volkskrant stelt op het einde van het artikel een paar hele interessante vragen die me aan het denken hebben gezet:

“1.Worden de levenden slaaf?

Stel dat Steve Jobs zijn bewustzijn had laten uploaden, opperde Princeton-neurowetenschapper Michael Graziano vorige maand in een essay. Omdat de meeste communicatie via digitale technieken gaat, zou Jobs zijn doorgegaan Apple te besturen, maar dan via internet. Een bemoeienis uit het graf, die uiteraard alle geüploaden zouden uitoefenen. ‘De machtsbalans zou snel verschuiven naar de cloud. Dat is waar kennis, ervaring en connecties samenkomen.’ Het gewone leven zou slechts een ‘larvenstadium’ worden voor de dood, aldus Graziano.

2.Van wie zijn de doden?

En dan is er nog de mogelijkheid dat Steve Jobs zijn bewustzijn uploadt – om te ontdekken dat hij is terechtgekomen op een Windows-systeem. Van wie ‘bent’ u, als u een stroom data bent geworden? Van de eigenaar van de computer waarop u draait? Of heeft u rechten? En wat gebeurt er precies als u zichzelf kopieert? Wie bent ‘u’ dan nog? Het zijn zomaar enkele van de hersenkrakers waarover ethici zich het hoofd breken.

3.Houdt tijd op te bestaan?

Het brein is voortdurend in beweging. Synapsen vuren, verbindingen verstevigen, herinneringen banen zich een weg naar binnen: ‘Ik verander je brein, door hier voor je te staan, informatie aan je te geven’, zoals hoogleraar neuropsychologie Margriet Sitskoorn haar publiek bij lezingen graag voorhoudt. Oppassen dus, bij het breinuploaden. Straks zit u ‘vast’ in een momentopname die geen nieuwe ervaringen meer kan opdoen: voor altijd opgesloten in het nu.”

*

*

*

*

*

*

Een super interessant project dat zich niet perse focust op wat er met ons gebeurd na de dood maar meer op het beeld dat wij van onze dood hebben. Hoe worden we vereeuwigd op dat moment; in welke setting? Met wat voor licht, welke objecten, welke geuren?

Ik heb dit beeld om twee redenen meegenomen in mijn beeldend onderzoek. De techniek is ontzettend gaaf. Hij gebruikt 3d camera’s om een scan te maken van de mensen wiens verhalen hij vertelt. Hij maakt niet alleen een scan van de mensen maar het grootste gedeelte is een echte set die hij heeft opgebouwd. Als je naar de beelden kijkt kun je je haast niet voorstellen dat het écht is geweest op een punt. Dat sluit heel mooi aan bij de symboliek van zijn projecten; omdat het in zekere zin ook allemaal speculatief is.