#vastlopen

Soms worstel ik met het gevoel dat ik mijn liefde moet uitleggen, moet beperken, moet verdelen. Maar de waarheid is: ik heb nooit geleerd om minder te voelen. Deze tekst gaat over één liefde. Maar dat betekent niet dat de andere er niet is. Ik geloof dat liefde zich niet laat splitsen. Liefde groeit gewoon, en vult mij op manieren die ik niet altijd kan verklaren. En dat is oké.

Soms zeggen mensen dat ik te veel geef. Dat ik te diep voel. Dat ik blijf waar een ander allang vertrokken is. En misschien is dat ook zo. Maar wat ze niet begrijpen, is dat ik nooit heb liefgehad om iets terug te krijgen.

Ik heb liefgehad omdat ik voelde. Omdat mijn hart groter is dan mijn angsten. Omdat mijn ziel weet hoe het is om echt te verbinden. Zonder voorwaarden. Zonder agenda. Gewoon omdat het klopte.

En ja, dat doet soms pijn. Niet iedereen kan ontvangen wat ik geef. Niet iedereen blijft. Niet iedereen spreekt dezelfde taal als ik. En dan sta ik daar, met handen vol liefde en niemand om het bij neer te leggen.

Maar ik blijf wie ik ben. Niet omdat ik geen grenzen ken, maar omdat ik trouw wil blijven aan mijn aard. Omdat ik niet harder wil worden dan ik ben. Omdat ik geloof dat zachtheid óók kracht is.

En nu het stil is, nu ik even niets hoor, wil ik mezelf herinneren aan dit: ik was niet te veel. Ik was eerlijk. Ik was liefdevol. Ik was echt.

Echte liefde hoeft niet beantwoord te worden om waardevol te zijn. Ze is er. Omdat ze waar is. En dat is genoeg.

Er bestaat een soort liefde die niets terugvraagt. Die alleen maar wil geven, omdat het hart iets in de ander herkent dat het niet kan negeren. Het komt niet voort uit logica, maar uit iets diepers. Iets wat niet uitgelegd wil worden, alleen gevoeld.

Ik heb gegeven. Zorgvuldig en vol overgave. Niet met grote gebaren, maar in aandacht, in nabijheid, in alles wat ik was. Aan iemand die mijn aanwezigheid misschien niet kon ontvangen zoals ik haar gaf. Zonder schuld, zonder oordeel. Gewoon anders afgestemd.

Het werd stil. Niet voor het eerst. Alsof de verbinding alleen adem kreeg wanneer ik haar blies. En ik begon me af te vragen: wat blijft er over als ik stil blijf?

Daar ontstond de wrijving. Tussen mijn hart dat blijft geven en mijn ziel die verlangt naar iets van wederkeer. Niet veel. Een sprankje. Een teken dat het niet eenzijdig is.

Misschien komt het ooit terug. Maar niet daar waar ik nu nog wacht. Misschien opent dit geven een deur naar iets anders. Iets nieuws. Iemand die blijft. Die mij ziet zoals ik zie. Die niet alleen ontvangt maar ook teruggeeft, zonder dat ik daarom hoef te vragen.

Ik heb genoeg gegeven. Wat ik nog had, heb ik achtergelaten in zachtheid. Niet uit wrok. Maar uit zelfbehoud. Mijn ziel is moe van dragen wat niet terugkomt.

Nu kies ik stilte. Niet als straf. Maar als genezing.