#upjae

* B.A.P - HONEYMOON *

"ยองแจฮยอง เขาไปไหนกันหมดหรอ"

"ยงกุกฮยองกับฮิมชานฮยองไปเดท ส่วนแดโล่เขาไปหาฤกษ์แต่งนะ ส่วนคังฮยองเขาไปหาครอบครัวเขานะ"

"แล้วยองแจฮยองไม่ไปไหนหรอ"

"ไม่หรอก ดูแลคนป่วย"ว่าแล้วสายตาของยองแจฮยองก็ส่งมาที่ผม โอเคผมป่วย เพราะเมือคืนผมไปตากน้ำค้าง

"ผมไม่ได้ป่วยหรอก ฮยองไปหาแฟนสิ"

"อะไร ฮยองไม่ได้มีแฟนซะหน่อย"

"แล้วคนที่ฮยองแอบบ่นว่าซีเคร็ตเลิฟละ"

"เห้ยย ไปได้ยินมาจากไหน"ตอนนี้สีหน้ายองแจฮยองดูตื่น หึหึ ใครคือคนโชคดีคนนั้นนะ

"แดฮยอนฮยองเขาบอกผมนะ"เมื่อกี้ผมแอบเห็นสายตาเบื่อๆฉายมาแว๊บหนึ่ง เขาเบื่อผมหรอ

"ไอ่ดำ กูจะเตะมึง รอกลับมาก่อนเถอะมึง"

"ผมไปนอนก่อนนะฮ่ะ"

"กินข้าวต้มแล้วหรอ"

"ทานแล้วฮ่ะ ครึ่งชาม"

"แล้วยาละ"

"เรียบร้อยแล้วครับ"

"นอนแล้วอย่าลืมห่มผ้านะ แล้วก็......."ผมไม่รอให้ยองแจฮยองพูดอะไรอีกแล้ว หลังจากนี้ผมจะทำใจได้ไหม เรื่องของยองแจฮยอง

.............................

ด้านยองแจ

"นอนแล้วอย่าลืมห่มผ้านะ แล้วก็อย่าเปิดแอร์ต่ำกว่า25องศานะ เดี๋ยวเราจะอากาศหนัก แล้วก็... อ้าววว"ตอนที่ผมยังสั่งเขาไม่เสร็จเลย อะไรกันเดินหนีเฉยเลย

"จงออบนะ จงออบ ทำกับฮยองได้"ตอนนี้ผมเดินไปเก็บชามข้าวต้มที่จงออบทานไว้ แล้วก็พอว่า

"มุนจงออบ กล้าหลอกฮยองหรอ"อะไรเนี้ยทั้งข้าวต้ม ทั้งยาไม่กิน ว่าแล้วผมก็จัดการจับข้าวต้มของจงออบไปอุ่นใหม่ พร้อมกับเตรียมยา

"ย๊าา มุนจงออบกล้าลองดีกับฮยองหรอ" เมื่อทุกอย่างจัดเข้าที่เรียบร้อยแล้ว ก็เตรียมบุกห้องคนป่วย

--------------------------------------------

ในห้อง

จงออบล็อคห้อง แต่มีหรือที่ผมจะไม่มีแผน กุญแจสำรองของหอผมเป็นคนครอง

"จงออบอ่า ตื่นมากินข่าวเดี๋ยวนี้นะ"หลังจากวางข้าวลงแล้ว ก็จัดการปลุกคนป่วย แต่ถ้านายไม่ตื่น จะกลายเป็นปลุกปล้ำ

"..........."ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ผมก็จัดการขยายร่างที่นอนขดเป็นปมอยู่ แต่สิ่งที่ผมเห็นที่ใบหน้าเขา ทำผมใจเสีย

"จงออบนายร้องไห้หรอ"สิ่งที่ผมเห็นคือคาบน้ำตาที่ยังอยู่บนหน้าเขา แสดงว่าเขาร้องไห้จนหลับไปหรอ

"จงออบ นายนอนไปก็ดีแล้ว ฉันมีเรื่องทีไม่กล้าบอกนายต่อหน้า"ผมค่อยๆนั่งลงข้างๆร่างของเขา ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากเบาๆ พรางเช็คคราบน้ำตาบนหน้าเขา

"นายรู้เรื่องซีเค็รตเลิฟของฮยองแล้วสินะ แต่ฮยองเชื่อว่า เรายังไม่รู้ว่าเขาคือใคร"มือผมจัดผมหน้าม้าของเขาให้ไปพ้นๆหน้าผากเขา

"อยากรู้ไหม คนนั้นคือใคร เขาชื่อมุนจงออบ ฮยองแอบรักเขามานานแล้วละ"ทันทีที่ผมเอยชื่อเขาออกไป ตัวเขาก็เด้งลุกขึ้นมา

"วะว่าไงนะฮยอง"

"ฮยองแอบชอบเรา"

"..................."

"และฮยองก็รู้ด้วยว่าเราแกล้งหลับ"

"แล้วฮยองมาบอกผมทำไมละ"

"ก็กลัวมีคนร้องไห้ขึ้มูกโปง จนลืมกินทั้งยา กินทั้งข้าว"

"กะก็ใครจะไปทานลงละครับ"

"แล้วทำไมชอบให้ฮยองเป็นห่วง"

"แล้วฮยองรู้ได้ไง"

"ฮยองรู้ทุกอย่างละ ทั้งวิธีแก้ลงหลับจากไอ่ดำเพื่อให้ฮยองสารภาพ แล้วรู้แม้กระทั้่งว่าเราก็แอบชอบฮยอง"

"ฮยองรู้ได้ไง"

"ฮยองสมองวงนะ"

"แล้วทำไมไม่บอกผมแต่แรกๆละ"

"ฮยองแสดงออกขนาดนี้แล้ว ไม่รู้หรอ"

"เอ่อ นั้นดิ"

"นี้ฮยองมารักเด็กมึนได้ไงเนี้ย"

"แล้วรักไหมละฮยอง"

"รักสิ รักมากด้วย คบกับฮยองนะ"

"ไม่คบ ผมก็บ้าแล้ว"

ต่อให้อีกฝ่ายแสนฉลาด หรือแสดงออกมากเพียบไหน แต่อีกฝ่ายใสซื่อละก็ ดูไม่ออกหรอก

สวัสดีจ๊ะ ยินดีต้อนรับสู่บ้าน ออบแจจ๊ะ