Ondanks de lof van Hugo Matthysen aan Blankenberge had ik toch heel wat vooroordelen over de kuststad zoals lelijke flatgebouwen, kitscherige strandmeubels en raar volk. Mijn vooringenomenheid is niet helemaal verdwenen, maar we hebben gisteren wel een andere kant van Blankenberge leren kennen namelijk de architectuur en typografie uit de Belle Epoque. Ik had geen idee dat er hier zoveel mooie panden met loggia’s stonden. Tegelijk doet het pijn aan mijn hart wanneer ik zie wat er allemaal verdwenen is. Heeft niemand ooit een vuist op de tafel geslagen om al die mooie gebouwen te redden? Op mijn andere account @urbantypography post ik de volgende dagen enkele van deze parels. Aangezien de beginregel van dit gedicht niet echt ‘urban’ is, post ik het hier maar.
(bij Pier Blankenberge)
