#tmroneshot

Fandom: The Maze Runner

Ratings: General

Warnings:

Relationship: Minho/Newt

Characters: Newt, Minho, Alby         

Summary

“Greenie got his sleeping bag wet? Go to Newt. Frypan running out of salt? Go to Newt. Winston angsting between pig and sheep? Go to Newt. Gally in the mood for some bitching? Leave it to Newt. And Alby? Well, Alby always goes to Newt,” Minho put unnecessary pressure to the last one.

Link

Fandom: The Maze Runner

Ratings: General

Warnings: None

Relationship: Thomas/ Newt

Characters: Newt, Minho, Chuck, Thomas

Summary

Thomas, Minho and Chuck talk while they think Newt is asleep.

Link

    “นี่ นายมาจากไหนน่ะ"

     “ตะวันออกน่ะ"

     “มันเป็นยังไงกันนะ"

     “ก็ไปทางตะวันออกไง แล้วก็ข้ามทะเลด้วยนะ"

     “ทะเล?“

     “อะไรกัน ไม่รู้จักหรอกเหรอ ทะเลคือผืนน้ำกว้างสุดลูกหูลูกตาไงล่ะ”

     “ไม่เคยรู้เลยว่ามีอะไรแบบนั้นด้วย อยากเห็นจังเลยน้า"

     “งั้นเหรอ..งั้น เดี๋ยวฉันจะพาทะเลมาหานายเอง"

     “หา?“ 

    พ่อค้าหนุ่มผมสีเข้มเดินลัดเลาะไปตามทิวไม้ ลึกเข้าไปในป่า ตาเขามองเลิ่กลักไปทั่ว คนในหมู่บ้านบอกว่าในป่านี้ไม่ปลอดภัยนัก แต่ก็มีคนบอกว่าถ้าเข้าป่าไปจนถึงบ่อน้ำเก่าแล้วโยนเหรียญลงไปจะขอพรจากภูตต้นไม้ได้ข้อหนึ่ง โทมัสไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าความมั่นใจ ถึงแม้จะรู้ว่าภูตต้นไม้ที่คนเล่าต่อกันมาอาจจะไม่มีจริง แต่อย่างน้อยได้ขอพรก็คงทำให้เขามีความมั่นใจมากขึ้น เขาหวังไว้ว่ามันจะเป็นแบบนั้น

     เขาเดินเปะปะอยู่เกือบชั่วโมงกว่าจะเริ่มมองเห็นบ่อน้ำที่ว่า ก้อนหินสีเทาหลากหลายขนาดถูกวางเรียงล้อมรอบขอบของบ่อ แสงจากดวงอาทิตย์เล็ดลอดลงมาได้ไม่มากเพราะมีกิ่งของไม้ใหญ่หลายต้นบดบังอยู่

     โทมัสก้าวเข้าไปใกล้บ่อน้ำ มือควานหาเหรียญเงินจากในกระเป๋ากางเกง เขาสูดลมหายใจเข้าออกอยู่หลายครั้ง อธิษฐานในใจก่อนจะเงื้อแขน เขาสะดุ้งจนทำเหรียญตกเมื่อได้ยินเสียงดังมาจากด้านบน

     “อย่าบังอาจโยนเหรียญลงไปเชียวนะมนุษย์”

     เหงื่อเย็นเยียบไหลอาบใบหน้าของชายหนุ่ม เขาค่อยๆเหลือบตามองขึ้นไปด้านบน หวังว่าจะไม่เจอภูตหน้าตาน่ากลัวหรืออะไรก็ตามที่เป็นเจ้าของเสียงเมื่อครู่ ดวงตาสีเข้มไล่จากโคนต้นไม้ขึ้นไปจนถึงกิ่งไม้ใหญ่และพบร่างหนึ่งบนนั้น

     ร่างสูงโปร่งนั้นซีดจนดูไม่เหมือนมนุษย์ ภูตต้นไม้ในชุดที่คล้ายกับนักรบโบราณก้มลงมองตอบเขา ดวงตาสีเข้มดุดันมองเขากลับอย่างระแวดระวัง ผมสีสว่างปลิวละล่องตอนที่ภูตกระโดดลงมาจากต้นไม้

     “เมื่อไหร่จะเลิกมาขอพรแบบนี้กันสักทีนะ เหรียญนั่นฉันเอาไปทำอะไรไม่ได้หรอกนะ"

     “คุณเป็นภูตเหรอ?“

     “ก็แบบนั้นล่ะมั้ง”

     ภูตต้นไม้สาวเท้าเดินวนไปรอบตัวชายหนุ่ม มองเขาอย่างพินิจพิจารณา

     “อืม…ขอแต่งงานงั้นสิ?“

     “เอ๋..เอ่อ..”

     “รู้ได้ยังไงน่ะเหรอ เพราะคนที่ทำหน้าแบบนายก็มีแต่มาขอเรื่องนี้ทั้งนั้นแหละ"

     ภูตหนุ่มเหยียดยิ้ม เขากอดอกและพิงหลังลงกับต้นไม้ โทมัสขมวดคิ้ว เป็นจริงอย่างที่ภูตตนนั้นบอก เขาไม่มีความมั่นใจเลยว่าเธอจะตอบตกลงแต่งงานกับเขารึเปล่า เขาคิดว่าการมาขอพรที่นี่อาจจะช่วยอะไรได้บ้างก็ได้ เหมือนเป็นการหาที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ

     “ฉันจะพูดเหมือนที่พูดกับทุกคน ฉันช่วยนายไม่ได้ จบนะ ลาก่อน"

     “เฮ้ย เดี๋ยวสิ” โทมัสหยุดเขาไว้ก่อนเขาจะกระโดดขึ้นต้นไม้

     “อะไรอีกเล่า ก็บอกว่าช่วยไม่ได้ไง"

     “ทำไมถึงช่วยไม่ได้ล่ะ"

     ภูตต้นไม้เงียบไป ดวงตาเหม่อลอยไม่ได้จับจ้องอยู่กับสิ่งใด

     “ลองคิดดูสิ ถ้าเกิดว่ามีอะไรก็ตามที่มีอำนาจควบคุมจิตใจคนอื่นได้ โลกคงวุ่นวายน่าดู"

     “แล้วนายทำไม่ได้เหรอ"

     “ถ้าฉันทำได้ฉันคงไม่ต้องมาเป็นภูตต้นไม้หรอก จริงไหม"

     ความขมขื่นอาบไล้ไปทั่วใบหน้าภูต

     “ให้ตายเถอะ งั้นฉันก็มาเสียเวลาเปล่าสิ"

     “ช่ายย ถ้านายไม่มัวมาตามหาบ่อน้ำแล้วไปขอผู้หญิงคนนั้นแต่งงานป่านนี้เธออาจจะตอบตกลงไปแล้วก็ได้"

     “นายจะมาเข้าใจอะไรล่ะ ยัยนั่นเป็นคนรวยน่ะ ถึงจะเป็นเพื่อนกันมาก่อนก็เถอะ แต่จะให้มาแต่งงานกับพ่อค้าอย่างฉันน่ะ จะเป็นไปได้เหรอ"

     “งั้นเหรอ แต่จากมุมมองของฉัน ฉันคิดว่านายยังมีโอกาสเยอะมากเลยล่ะ"

     ภูตเงียบเสียงลง ดวงตาสีเข้มเหม่อมองไปที่เส้นขอบฟ้า แล้วจู่ๆเขาก็เริ่มพูดอีกครั้ง

     “รู้ไหมว่ามีภูตตนนึงอาศัยอยู่กลางป่า โดดเดี่ยวและไม่เคยมีใครมาสนใจ ภูตตนนั้นนั่งฟังคำอธิษฐานของพวกมนุษย์ทุกวัน ก็ทำได้แค่ฟังนั่นแหละ พวกมนุษย์ก็มาขอพรแล้วก็ไป ไม่เคยมีอะไรมากกว่านั้น จนมีอยู่วันหนึ่งที่มีคนสังเกตเห็นภูตตนนั้น"

     โทมัสนิ่งเงียบ ไม่เข้าใจว่าภูตหนุ่มกำลังพยายามพูดถึงอะไร และไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมสีหน้าเขาถึงได้ดูหงอยเหงาขนาดนั้น

     “เห็นว่าอีกฝ่ายเกือบสอยภูตตนนั้นร่วงลงมาจากต้นไม้เพราะนึกว่าเป็นโจรป่าล่ะ ตลกชะมัด แล้วเหมือนว่าไปๆมาๆพวกนั้นก็ได้คุยกัน เห็นว่าพวกเขาได้เจอกันแทบทุกวันเลยด้วย แต่อยู่มาวันนึงมนุษย์คนนั้นก็หายไป แล้วตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยมีใครเห็นภูตนั่นอีกด้วย รู้ไหม ว่าที่จริงนายไม่ควรจะมองเห็นภูตถ้าภูตไม่เป็นฝ่ายทักนายไปก่อน ส่วนใหญ่ก็ทักเพราะความรำคาญนั่นแหละ แต่มนุษย์คนนั้นน่ะเห็นโดยที่ไม่โดนทักเลย น่าประหลาดเป็นบ้า"

     ใบหน้าบิดเบี้ยวที่เห็นทำให้โทมัสพอจะเดาได้ว่าภูตหนุ่มกำลังพูดถึงตัวเอง

     “แล้ว..ทำไมถึงไม่ออกไปตามหาล่ะ"

     “ทำไม่ได้หรอก พวกเราผูกพันกับผืนป่า ถ้าทิ้งที่นี่ไปก็จะไม่มีอะไรเติบโต"

     ภูตต้นไม้เหยียดยิ้มอย่างขมขื่นก่อนจะคว้ากิ่งไม้ใกล้ๆแล้วเหวี่ยงตัวเองกลับขึ้นไปนั่งบนต้นไม้

     “ที่ฉันจะบอกก็คือ ถ้ามีโอกาสก็ใช้ให้คุ้มเถอะ เพราะไม่รู้ว่าโอกาสนั่นมันจะหายไปเมื่อไหร่ กลับไปได้แล้วไป ฉันจะนอน"

     โทมัสมองแผ่นหลังที่ดูเดียวดายนั่นอยู่สักพัก พอได้ฟังเรื่องเล่าก็ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่ยังมีโอกาสอยู่

     “เอ่อ..ขอบคุณ" 

    เสียงระฆังวิวาห์ปลุกเขาจากนิทรา ภูตหนุ่มมองไปยังทิศที่เป็นที่ตั้งของหมู่บ้าน ริมฝีปากยิ้มออกมาบางเบา

     เห็นไหมล่ะ ไม่เห็นต้องมาขอให้ฉันช่วยสักหน่อย 

    รอยยิ้มเขาหายไปตอนที่ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ภูตหนุ่มถอนหายใจพลางกวาดดวงตาสีเข้มมองรอบๆ เขาเกือบจะหยุดหายใจตอนที่ร่างของชายหนุ่มปรากฏขึ้นหลังพุ่มไม้

     มินโฮ?

    “นิวท์! ยังอยู่แถวนี้รึเปล่าน่ะ“

    นิวท์ ภูตต้นไม้ไม่ตอบอะไร เขารอดูว่าชายหนุ่มจะยังมองเห็นเขาอยู่รึเปล่า

     ชายหนุ่มชาวตะวันออกหยุดยืนใต้ต้นไม้ใหญ่ ไล่สายตาขึ้นไปเรื่อยๆก่อนจะหยุดอยู่ที่ภูตหนุ่ม ใบหน้าที่ระบายไปด้วยรอยยิ้มเหงาหงอยของภูตทำให้เขาขมวดคิ้ว นิวท์กระโดดลงมาจากกิ่งไม้ลงมายืนตรงหน้าชายหนุ่ม ฝ่ามือของชายหนุ่มนาบลงกับใบหน้าของเขา

     “ยังเหมือนเดิมเลยนี่”

     “..แน่ล่ะ แกนั่นแหละหายไปเลย กลับมาอีกทีก็แก่ขนาดนี้แล้ว"

     “ปลวก เพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่ปีเองน่า"

     “สิบปี"

     “หา?“

     “สิบปีตั้งแต่แกหายไป ถึงได้บอกไงว่าแกแก่น่ะ ก่อนหน้านี้ยังเป็นเด็กน้อยน่ารักแท้ๆ”

     “โว้ย อยากพูดเหมือนคนแก่สั..”

     เสียงมินโฮขาดห้วงตอนที่ถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนของนิวท์ ภูตหนุ่มเกยคางลงกับไหล่ของเขา มือข้างหนึ่งลูบหัวเขาเบาๆอย่างหวงแหน

     “..หายไปไหนมา"

     มินโฮที่กดใบหน้าอยู่กับแผ่นอกของภูตต้นไม้พึมพำออกมาแผ่วเบา

     “…ก็..ไปเอาทะเลมาให้แกไง"

     “หา?“

     มินโฮขมวดคิ้วก่อนจะผลักตัวเองออกจากอ้อมแขนของภูต เขาก้มลงเปิดถุงใบใหญ่ที่เอาติดตัวมาด้วย ในนั้นมีรูปวาดอยู่หลายใบ ภาพที่ถูกแต่งแต้มอยู่บนผืนผ้าเป็นภาพของท้องทะเล จากหลากหลายที่และมุมมอง สิ่งสุดท้ายที่เข้าหยิบออกมาจากถุงคือขวดใบจ้อยที่บรรจุน้ำและทรายสีสะอาดตา

     “อะไรน่ะ?”

     “ทะเลไง"

     นิวท์รับรูปวาดมาแบบมึนงงก่อนจะไล่สายตาไปตามผืนผ้า ทุกรูปดูเหมือนจะมาจากคนละที่กัน

     “ฉัน..เพิ่งกลับจากเดินทางน่ะ เพราะแกบอกว่าไม่เคยเห็นทะเล ฉันก็เลยไปขอทำงานบนเรือ..จะได้ไปวาดรูปหลายๆที่ ในขวดนั่นก็..น้ำทะเลน่ะ จากบ้านเกิดฉัน"

     ภูตต้นไม้เงียบไป ตายังคงจับจ้องไปที่ภาพวาดในมือ

     “นี่..ยังอยู่ดีรึ..โว้ยยย"

     ชายหนุ่มโวยวายเสียงดังตอนที่โดนรวบตัวเข้าไปกอดอีกรอบ คราวนี้แน่นจนเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออก

     “..ขอบใจ"

     “รู้แล้วน่า…ปล่อยได้แล้ว"

     “ไม่เอาหรอก เดี๋ยวแกหายไปไหนอีก"

     มินโฮถอนหายใจอย่างยอมแพ้ เขาซบใบหน้าลงบนบ่านิวท์

     “ขอโทษ..แต่ฉันไม่ไปไหนแล้วล่ะ"

     ภูตหนุ่มหัวเราะในลำคอก่อนจะประทับจุมพิตลงบนหน้าผากมน

     “คิดว่าฉันจะให้ไปรึไง"