#tmrdoppel

[Prologue]

     ในยุคที่วิทยาการก้าวไกลกว่าที่เป็นในตอนนี้ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้รับการพัฒนาจนก้าวข้ามขีดจำกัดทั้งหลายที่เคยมีมา ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่ก็ยังมีหัวข้อที่เป็นเรื่องต้องห้ามอยู่

     ไม่ว่าในยุคสมัยไหน ‘การโคลนนิ่งมนุษย์’ ก็ไม่เคยได้รับการยอมรับ หลายๆคนให้ความเห็นว่า การที่นักวิทยาศาสตร์สร้างชีวิตหนึ่งขึ้นมา เพื่อที่จะช่วงชิงชีวิตนั้นไปเป็นเรื่องผิดจริยธรรม แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีคนที่พยายามจะฝ่าฝืนกฎ และลักลอบทำโคลนนิ่งมนุษย์ขึ้นมา

     เด็กกำพร้าถูกพบโดยหญิงสาวนักวิจัย เด็กน้อยผู้ถูกทอดทิ้งร้องไห้จ้าเพราะความหนาวเหน็บในเดือนธันวาคม หญิงสาวอุ้มช้อนทารกตัวน้อยไว้แนบอก  ตอนนั้นเองที่เธอสังเกตเห็นความผิดปกติของทารก ตาข้างหนึ่งของเด็กน้อยได้รับบาดเจ็บ สาหัสจนอาจส่งผลกระทบต่อการมองเห็น

     เธอกระชับอ้อมแขนเพื่อแบ่งปันความอบอุ่น เธอเฝ้าตามหาใครสักคน ใครสักคนที่จะมาทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไป และบางอย่างก็บอกเธอว่าคนคนนั้นคือเด็กตัวน้อยนี้ เธอกระซิบเบาๆอย่างปลอบประโลม

     “ไม่เป็นไรแล้วนะหนูน้อย”

     ประตูไม้ของห้องพักถูกผลักเปิดออก ผู้มาเยือนเป็นชายในเสื้อสูทสีขาวดูสะอาดตา เขามีผมสีเข้มและดวงตาฉายแววฉลาดเฉลียว แต่ก็เจือไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาดูตกใจนิดหน่อยตอนที่เห็นหญิงสาวอุ้มทารกขึ้นมา

     “เธอเรียกฉันมาทำไมตอนดึกขนาดนี้ เอวา แล้วเด็กนั่น…”

     “ฉันเจอเขาในตรอกแถวชานเมือง คงมีใครจงใจทิ้งไว้นั่นแหละ..”

     “แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับฉัน”

     เธอเงียบไป ดูเหมือนกำลังตัดสินใจเรื่องที่ลังเลอยู่ เอวามองเด็กน้อยที่หลับไปอย่างเหนื่อยอ่อนในอ้อมแขน ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่

     “ฉันมีเรื่องอยากให้ช่วย แจนสัน”

     เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา เธอตัดสินใจแล้ว

     “ช่วย..สร้างตาให้เด็กคนนี้ที”