ყოვლისშემძლე უფალო, ახლა, როდესაც ჩვენი საყვარელი დუსოლიე შენს მკლავებშია გთხოვ, შეახსენე მას ის დღე, როცა თავშესაფრიდან გამოვიპარეთ, ის შიში და თავისუფლება შეახსენე, რომელიც მაშინ განვიცადეთ. დაამშვიდე ის, უთხარი, რომ შიში და თავისუფლება ყოველთვის ერთად არიან, როგორც მოხუცებული ცოლ-ქმარი, რომლებიც მზად არიან ერთმანეთისთვის თავი გაწირონ. შეახსენე მას 20 წლის და მარიამი და მისი ქერა თმა, რომელსაც მზის სხივები ეცემოდა კალათბურთის თამაშის დროს. შეახსენე მას ის დაუვიწყარი არქაული სილამაზე, რომელმაც აღფრთოვანება გამოიწვია ჩვენში. ახლა დავრწმუნდი, რომ არც მე და არც მას არასდროს დაგვავიწყდება ის მომენტი.

ყოვლისშემძლე უფალო, შეახსენე ყველა ის დაუსრულებელი ღამის საუბრები, რომლებსაც დიდ ოთახში ჰქონდა ხოლმე ადგილი, ჩვენი საიდუმლო საუბრები ერთადერთ და ამოუწურავ თემაზე - ჩვენს მომავალზე. მაშინ ბავშვები ვიყავით, ხოლო ბავშვები მაგით არიან დაკავებულები, იმ ფერებში ხატავენ მომავალს, რა ფერებშიც ის არასდროს იქნება.

შეახსენე, რომ არ იდარდოს ჩვენს ჩაშლილ ოცნებებზე, ჩვენ ვოცნებობდით წარმატებულ ბეისბოლისტობაზე, საკუთარ გაზგასამართ სადგურზე გზის პირას, გმირულ ჯარისკაცობაზე, ღატაკ ნიუიორკელ მუსიკოსობაზე, მეხანძრეობაზე და გემის კაპიტნობაზე.

შეახსენე, რომ არ იტიროს, როცა გაახსენდება, რომ უბრალო მღვდლების ცხოვრებით ვცხოვრობდით.

იმედი გვაქვს და ვლოცულობთ, რომ შენ, ყოვლისშემძლე უფალო, მართლა არსებობს და ჩვენზე ფიქრობ.

[Is that so? Who decided that?]