10/04/2016
Vandaag zat ik op de bus toen een 90 jaar oud vrouwtje me aansprak. Ze wou me vertellen over haar man, die 20 jaar geleden kwam te overlijden. Ze had er 15 jaar mee in Afrika geleefd. De mooiste tijd van haar leven. Ze vertelde me dat ze twee handen op één buik waren. Samen sterk. Na al die tijd, deed het haar nog steeds pijn. Ik voelde oprechte sympathie voor dit vrouwtje, deze bron van wijsheid. Ze was ook nog eens verdomd kwiek voor haar leeftijd. Ik realiseerde me dat ik van haar hield. Van alles wat ze me op die luttele minuten te bieden had. Naar het einde van het gesprek toe wenste ze me nog een fijne dag en nam mijn hand vast. Bedankt voor de boodschap en moge de rest van je dagen zo zonnig zijn als die van vandaag. Ik koester zo’n momenten. You made my day. S.H.
