#studentbelike

Sa pagputok ng araw kasabay ng pag-tilaok ng manok ay maririnig ang sigaw ng ginang  “anaaaaakkk tanghali na, alasais pasado na.. Bumangon ka na o bubuhusan kita ng malamig na tubig jan sa higaan.”

At syang pag talima ng anak, mabilis pa sa alas kwatro ay nakakain na , sunod ay bihis na at handa ng pumasok sa isang pampublikong paaralan. Pag kakasyahin sa maghapon ang bigay ni inay na lima hanggang sampong pisong baon.

Mabagal pa sa pagong ang kilos, at tila walang gana sa pagpasok. Nanlilisik na mata ng guro ang bubungad sa pintuan pa lamang, “ Late kana naman” pag yuko na lamang ang magiging tugon kasabay ng pag kamot sa ulo. Pag hahanap ng bakanteng mauupuan at mag sisimula ang talakayan.

Sa loob ng silid aralan, walang humpay na daldala na akala mo ay matagal na panhong hindi nag kita ang bawat isa. Paulit ulit lamang naman ang kanilang paksa, ang kanilang mga “crush” na may pagtili pa sa bawat pagsasalita.

Sa oras ng kainan, tila mahihiyang ialabas ang kanyang baon sapagkat payak lamang ito kung ikukumpara sa mga masasrap na baon ng kanyang mga kamag aral. Pasikatan ng mga bagong damit, gadget at kung anu-ano pa. At pamamasyal sa mga lugar na tila kaiingitan mpo talaga.