#stfeb2018

22 februari Afterschool. Een bijna totale omschakeling op 3 na allemaal nieuwe gezichten. Een nieuwe leerkracht omdat Victorita het door ziekte niet meer volhoud om na de reguliere klas ook nog de afterschool te doen. Sándor de mediator van Deaj en na nu bleek ook oud leerkracht aan de school van Deaj heeft dat overgenomen. Hij heeft de oudste groep en het blijk dat hij de kinderen al goed kent en zij hem ook. De man straalt een rust uit waardoor de kinderen ook heel relaxed zijn. Ze genieten van de aai over de bol die hij met regelmaat uitdeelde als er weer een goede prestatie werd geleverd. In de toekomst zou hij ook een goede rol kunnen spelen in het contact met de ouders. In Deaj wordt hij door de Roma op handen gedragen. En zoiets zoemt snel rond. De rust die hij uitstraalt lijkt in eerste instantie op onverschilligheid, maar deze man staat voortdurend in de luister stand. Dit blijkt tijdens de lange lunch zijn interesse is breed en zijn analyses over gebeurtenissen zijn niet ad hoc. Dorina heeft kinderen van de preschool van vorig jaar onder haar hoede ze kent de kinderen al een paar jaar, en de kinderen kennen haar. Nu bleek ook dat ze van elk kind de ouders en hun woon situatie kent en ook de familie relaties onderling. Roxanna ontpopt zich als een gedreven leerling, een speelpause beperkt ze tot een minimum en ze gaat direct weer zitten werken. Armando een voor ons nieuwe jongen is een haantje de voorste en wil ieder ander kind wel helpen als die iets langer nodig hebben. Vriendelijk maar beslist weet Dorina dat te voorkomen door haar hand opzien hoofd te leggen en te zeggen wacht even, eerst ... een kans geven. Bravo klinkt het vaak na een goed antwoord. Bravo Dorina, Bravo Sandor, bravo ieder die hieraan mee werkt. Laat dit niet stoppen. #stfeb2018 #stichtingannovyn #no-overhead

Preschool. Negen jaar geleden besloten we samen met Zoltan om een gebouwtje in Haranglab op te knappen en geschikt te maken voor een pre-school. Het plan was om er een douche in te bouwen zodat de kinderen uit het Roma dorp eerst schoongemaakt konden worden om daarna in schone kleertjes de lessen te volgen. Negen jaar later gaat het nog steeds precies zoals we het ooit bedacht hadden. Het gebouwtje is vorige jaar geverfd, oude gaskachels zijn vervangen door een CV installatie en het dak is vernieuwd. En er komen al drie kinderen dusdanig schoon naar school dat die niet eens gedoucht hoeven worden. Kleine stapjes, maar wel in de goede richting. Alle kinderen uit het Roma-dorp van Haranglap die op de basisschool zitten, kunnen lezen en schrijven. Dit kun je zonder meer een fantastisch resultaat noemen. En ook al gaat er maar een enkeling door naar de middelbare school, het feit dat ze in deze fase hebben leren lezen en schrijven helpt ze later bijvoorbeeld bij het zoeken naar werk in Duitsland of Spanje. Een van de kindjes in de pre-school kan niet zonder de aanwezigheid van haar moeder. Die heeft dan ook de hele ochtend in een hoekje zitten wachten omdat ze het belangrijk vond om haar kind in de klas te hebben. Verder treffen we ook oudere kinderen in de klas aan. Die blijken het leuk te vinden om mee te helpen en genieten zichtbaar van de sfeer. Wij ook. Dit project loopt al negen jaar en draagt aantoonbaar bij aan het verbeteren van de slechte omstandigheden waarin Roma-kinderen opgroeien. Als voldoende mensen blijven doneren voor onze projecten , dan kunnen we met elkaar nog heel veel prachtige resultaten tegemoet zien. #stfeb2018 #stichtingannovyn #no-overhead

Blijkt er op de zolder van Bobby waar wij slapen een deur te zijn die, als je hem open maakt, een nieuwe deur laat zien. Daar heb je het al. Als je een deur opendoet, dan wil je een nieuwe ruimte zien, of buiten staan, of op een balkon uitkomen. Maar weer een deur? Dat past domweg niet in je vastgeroeste, ontelbare keren bevestigde denkpatroon. Eenmaal door de tweede deur kwam ik in een kamertje met een raam met uitzicht op het stationnetje van Tirnaveni. Zie ik daar een slonsige Roma vrouw lopen met twee slonsige Roma kinderen. Ze drinken het bodempje water uit een pet-fles en smijten de lege fles achteloos op de....wacht.....in de prullebak?! Weer een vooroordeel op brute wijze ondermijnd. En de dag is nog maar net begonnen. In Haranglap treffen we een groepje kinderen van de Roma klas (wij hadden ze op basis van onze uiterst scherpe en objectieve observatie al gebrandmerkt als vervelende onruststokers) die zich rustig en uiterst beleefd aan ons voorstellen. Later op de dag worden we hartelijk ontvangen in het ouderlijk huis van Maria in Deaj, waar we Maria ook treffen met haar vriend. Bonkige gast, tatoeages en werkeloos. Jammer, denken wij nog, todat hij ons het huis laat zien dat hij heeft gebouwd voor Maria. Prachtig! Dus toch niet helemaal werkeloos..... Vooroordelen, hou ze in de gaten. #stfeb2018 #stichtingannovyn

22 februari. Om 10 uur waren we in Haranglab, mooi weer en een uur voor ons zelf. Vanaf de veranda van de winkel tegenover de school hadden we zicht op een groepje kinderen dat de klas in en uit rende. We vonden dat bijzonder, dat juf. Victorita dat toe liet. Maar het spelende groepje amuseerde ons zeker twintig minuten. We wilden toch weten wat er aan de hand was, we hadden al bedacht dat de juf die stennis makers maar hun gang liet gaan en zich concentreerde op de leerlingen die wel wilden werken. Hoe anders bleek toen bij het hek aan kwamen en de kinderen zich om ons heen vergaarden. Wat opviel was de rust Adrian de oudste de grootste en meestal de drukste deed het woord het stelde alle kinderen voor bij naam. Minodora, Robi, Roxana, Sunita, Guta en Armando en hijzelf Adrian. Op Armando na allemaal bekenden. We waren verbaast over de rust en hun beleefd gedrag. Voor we konden vragen waarom ze niet in de klas waren kwam een zichtbaar zieke Victorita uit hoofdgebouw. Ze nam de kinderen mee de klas in. Het waren de enige die dag. Heel veel andere waren ziek hoorden we later. Dus de kinderen waren vroeg, maar de juf was er niet. Niets baldadige wildebrassen maar vriendelijk kinderen. Ons oordeel bleek een vooroordeel, gebaseerd op onze verwachting en fantasie. Fijn dat de feiten ons terecht wezen en ons weer herinnerde aan dat feiten moeten bijdragen aan een oordeel en niet eigen fantasie. Het verhaal verbaasde Zoltan ook maar hij was ook trots dat het zo ook kan. In de pre-school viel Cristina op zo schoon mooi shirt nette haren en trots. Ze gaat niet meer naar de afterschool maar helpt mee in de drukke preschool en mag zich weer douchen. Zo mooi!

22 februari Stellian aka Bubu Mijn laatste bezoek aan Roemenië was alweer enige tijd geleden, maar sommige dingen veranderen nooit. Je krijgt volop de gelegenheid om wat te wennen aan het land als je in de gitzwarte nacht van het vliegveld in Cluj naar Tirnaveni rijdt. Kronkelwegen zonder strepen, strepen zonder wegen, stukjes weg weg, fietsers die zo mogelijk nog donkerder zijn dan de nacht en tegenliggers die het soms ook niet hemaal lijken te begrijpen.  Eenmaal aangekomen in Tirnaveni eerst wat eten, daarna de sleutel van het appartement ophalen en er dan achter komen dat die sleutel niet past. Blijkt de juiste sleutel onvindbaar. Dan maar op zolder slapen bij Bobby. Heerlijk geslapen trouwens. Zie foto. Op weg naar buiten treffen we de volgende ochtend Stellian (Bubu). Hij werkt schijnbaar mee in het taxibedrijf van Bobby, maar is van plan volgend jaar te gaan studeren. Stellian zat ooit in de huiswerkklas van Gusti samen met Dragomir en Emanuel. Die laatste twee waren volgens Gusti slimmer, maar Stellian was bereid het hardst te werken. Toen ze naar de middelbare konden (wat al heel bijzonder was) haakte Dragomir af. Stellian en Emanuel wilden wel, maar toen greep Bobby in. Als ze al een kans wilden maken om de middelbare school af te ronden, dan moesten ze in zijn huis en onder zijn toezicht gaan wonen. Emanuel haakte na een jaar af, maar Stellian hield vol. Nu heeft hij zijn middelbare school afgerond en willen zijn ouders dat hij gaat werken in Duitsland. Dat "geleer" heeft hun nu waarschijnlijk lang genoeg geduurd. Laten we hopen dat Stellian de druk vanuit de familie kan weerstaan en kiest voor een studie, dan wordt hij later misschien dat wat hij altijd gedroomd heeft, politieman.  #stfeb2018 #stichtingannovyn

21 februari We zijn goed aangekomen in Tirnaveni. We slapen in het huis van de familie Zalar, niet volgens planning, maar het loopt zo het loopt. We hebben een eigen engeltje hier in Roemenië, ze heet Priscilla en is onze steun en toeverlaat sinds 2010 15 jaar geleden hielden we al live blog bij toen was het woord blog nog niet uit gevonden. We schreven toen: Om deze website goed te kunnen bijwerken gaan we gebruik maken van een compleet nieuwe techniek, die door Annovyn BV is ontwikkeld. Wij maken foto's en schrijven stukjes. We kunnen die vanaf elke plaats ter wereld e-mailen naar de server van Annovyn. Op deze server draait een programma dat de e-mail ontvangt en aan de hand van het onderwerp begrijpt wat de bedoeling is. Van de tekst en de foto wordt een mooie lay-out gemaakt dat u dan kunt lezen. Wij zullen veelvuldig gebruik maken van een handheld computer en gsm/gprs telefoon die beide zijn uitgerust met bluetooth. #stfeb2018 #stichtingannovyn

20 februari. Donderdag zijn Olly en John in Roemenië om de scholen te bezoeken, en kinderen en hun leerkrachten te ontmoeten. Het is alweer een tijd geleden. We zien er naar uit. #stfeb2018 #stichtingannovyn #annovyn