#spotkania

Ty masz dwie godziny drogi, a ja mam cztery.

Witasz mnie buziakiem w policzek, zabierasz do apartamentu i wtedy mogę się nacieszyć Tobą.

Jesteś moimi pierwszymi pocałunkami w Nowym Roku i zastanawiałam się, czy ja Twoimi też.

Robisz mi zdjęcia moim analogiem, mówiąc że zabierzesz mi aparat jak zrobię je Tobie.

Nie znam Twojego nazwiska, nie wiem kiedy masz urodziny.

Jednak uspokajam się w Twoich ramionach, są takie duże, idealne dla mnie.

Uwielbiam Twoje pocałunki, pomimo Twojego zarostu który kuje.

Uwielbiam Twoje dłonie, które są większe od moich i tego jak mała się wydaje przy nich.

Uwielbiam Twoje brązowe oczy i tego samego koloru włosy co moje.

Uwielbiam Twoje plecy, które wydają się moją tarczą i mają na sobie moje dłonie lub ciało.

Uwielbiam Twój uśmiech i śmiech, ruch kącików ust gdy się nad czymś zastanawiasz ale nie wiesz czy możesz powiedzieć.

Uwielbiam sarkastyczną irytację i pytania, czy mnie stresujesz bo tyle gadam.

Uwielbiam Twoje zachowanie, otwieranie drzwi, traktowanie mnie na równi.

Uwielbiam, że mając większe doświadczenie nie wciskasz mi tego ale jesteś taki zachłanny i precyzyjny w dawaniu mi rad i taki szczęśliwy gdy o nie pytam.

Uwielbiam, że boję się czegoś i doskonale o tym wiesz, a robisz coś co stawia mnie w sytuacji gdy liczę na siebie i dajesz mi więcej czasu przed pociągiem żebym sama znalazła peron mówiąc, że jestem dużą dziewczynką i dam sobie radę.

Nie odprowadzasz mnie na pociąg, odwozisz pod dworzec wychodzisz pomóc mi z plecakiem. Przytulasz i dajesz mi przelotnego buziaka, który wśród zachłannych ust z poprzedniego wieczoru wydaje się mały.

Jest mi dziwnie, a później myślę jak bardzo się cieszysz gdy przyjeżdżam a jak nie chcesz mnie widzieć gdy odjeżdżam. Nie żegnasz się ze mną, zachowujesz jakbyśmy się zaraz mieli spotkać, za chwilkę. A może to sobie wmawiam?

Uwielbiam...

Co wieczór przypominam sobie nasze spotkania

Tak bardzo chciałbym cofnąć czas

Ujrzeć cię kolejny raz

I poczuć twą obecność przy mnie

A potem usłyszeć twój cudowny głos

Każdego dnia Kicek przechadzała się wśród puszystych traw i obłoków. Odkrywając nową okolicę, pielęgnowała jednocześnie w myślach szczególnie jej bliską wizję – pewnego dnia znów będzie mogła zasnąć na dobrze sobie znanych kolanach. Oby nie musiała zbyt długo czekać. Miejsce na spotkanie zostało już nawet przygotowane. Niewielki domek otulony szumem wiatru i morskich fal miał wszystko, czego do…

Znudziłeś się, prawda?

Nie jestem zła

Tylko nie potrafię zrozumieć

Jednej rzeczy

Po co to wszystko było?

Po co były te spotkania, te wszystkie rozmowy..