#son25

ama sen bana ne güzel gülerdin, ne güzel bakardın, bileğinde şehirleri, sesinde bulutları taşırdın. bu saatlerde bana yüreciğini açar, dağ gibi cüssenden, kan nehirlerini yüreğime akıtırdın. bir ben bilirdim seni, bir sen bilirdin beni geri kalanlar ikimize şaşkın seyirci. yüzüne dokunduğum yerden kırılıyor parmaklarım şimdi oturduğumuz masaya yokluğunda güneş daha yeni doğarken, kimse görmezken oturup iç çekmekle meşgulüm  meşgulüm dediysem de bakma yani, saat, zaman ne olursa olsun dinlerim seni. uyuyamadığım gecelerin sancılı gün doğumlarında, aynaya her baktığımda kırmızı gözlerle karşılaşıyorum uykuluydun, mahmurdun, kırmızıydı gözlerin  karşımda oturuyordun, elin yüzündeydi bir nisan sabahında işte hatırlıyorum bende seni elimde değil, görüyorsun ki, yadım bile düşman bana. öylesine yanıyor ki içim ve öylesine dayanıksızım ki aslında ses etmiyorum yine de çünkü bilirim, ayıp olurdu içimizin yanmaması sohbetimize fon olan gecikmiş yağmurlara. çok takılma o yüzden, can bu yanar zaten. olsa olsa aşığınım, bir yakamoz daha.