Nikt nas nie uczy, jak bardzo potrafi boleć brak słów. Nie krzyk. Nie kłótnia. Tylko cisza. Ta, która pojawia się nagle i zostaje na długo. Bez wyjaśnień. Bez pożegnania. Bez domknięcia.
Ghosting stał się normalny. Zbyt normalny. Ludzie znikają szybciej niż zdążysz zapamiętać ton ich głosu. Jeszcze wczoraj ktoś pytał, jak minął ci dzień. Dziś nie pyta już nikt. I nagle zaczynasz rozkładać na czynniki pierwsze każde zdanie. Każde słowo. Każdą emotkę. Szukasz winy w sobie, bo cisza nie daje odpowiedzi, ale zmusza do domysłów.
Najtrudniejsze jest to, że cisza nie wygląda jak przemoc. Nie zostawia siniaków. Nie ma dowodów. A jednak potrafi rozbić poczucie własnej wartości na drobne kawałki. Bo jeśli ktoś znika bez słowa, to zaczynasz wierzyć, że nie byłeś wart nawet kropki na końcu zdania.
A prawda bywa prostsza i brutalniejsza jednocześnie. To nie zawsze jest o tobie. Często to o lęku. O niedojrzałości emocjonalnej. O braku odwagi, by powiedzieć nie potrafię, nie chcę, nie umiem być. Cisza bywa ucieczką ludzi, którzy nie umieją brać odpowiedzialności za cudze emocje.
Masz prawo oczekiwać jasności. Masz prawo do odpowiedzi. Masz prawo do relacji, w których ktoś nie znika, gdy robi się niewygodnie. I masz prawo odejść od tych, którzy zostawiają cię w pół zdania.
Cisza też jest odpowiedzią. Ale nie taką, którą musisz akceptować. Czasem jest znakiem, że warto przestać czekać i zacząć wybierać siebie.
