#siskworld

Μια ελπιδοφόρα, παρηγορητική και ταυτόχρονα τόσο τρομακτική φράση που συχνά ξεχνάμε. Τα πράγματα αλλάζουν και θα συνεχίζουν αλλάζουν. Η διαφορά βρίσκεται στο πώς εμείς προσαρμοζόμαστε πώς αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα και αν επιλέγουμε να εξελιχθούμε ή να παραμείνουμε ίδιοι περιμένοντας να μη μας αγγίζουν αλλαγές.

Σε ένα χρόνο από τώρα, μπορεί να συνεχίσεις να έχεις όσα και σήμερα, μπορεί να έχεις περισσότερα, αλλά μπορεί να έχεις και λιγότερα. Σε έναν χρόνο από τώρα, μπορεί να μη σε κάνουν χαρούμενη τα ίδια πράγματα, οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιες γεύσεις και μυρωδιές ή τα ιδια μέρη. Σε ένα χρόνο από τώρα μπορεί να έχεις ανακαλύψει νέα πράγματα που γεμίζουν την ψυχή σου, νέα μουσική, νέα φαγητά, νέα στοιχεία του εαυτού σου. Σε ένα χρόνο από τώρα ίσως είναι άλλα άτομα στην «συχνές» κλήσεις σου. Σε ένα χρόνο από τώρα, τα μάτια σου θα λάμπουν και θα ενθουσιάζεσαι επειδή θα συναντήσεις διαφορετικά άτομα. Σε έναν χρόνο από τώρα, πολλοί θα έχουν φύγει. Εσύ θα έχεις φύγει. Σε ένα χρόνο από τώρα, θα έρθουν καινούριοι. Θα πας σε καινούργιους. Σε ένα χρόνο από τώρα, τίποτα δεν θα έχει αλλάξει, μα πολλά θα είναι διαφορετικά.

Δεν ξεκίνησε καλά η μέρα της.

Άλλη μια σεξουαλική παρενόχληση προστέθηκε στην λίστα της, ατελείωτη αυτή η λίστα, πρωί πρωί με κόσμο γύρω της αλλά εντελώς μονή αφού κανείς δεν νοιάζεται. Μια παρενόχληση που την τρόμαξε πολύ. Τόσο, που θα πρέπει να αλλάξει την διαδρομή για το σπίτι της από δω και περά.

Ήταν στην βιβλιοθήκη, μεσημέρι, όταν χτύπησε το κινητό της. Απόκρυψη. Το σήκωσε. Δεν μιλούσε κάνεις. Της ήρθε στο μυαλό αυτό που συνέβη το πρωί. Μετά από κάμποσες κλήσεις σιωπής άρχισαν τα βογγητά, κάποια τσόντα μάλλον.

Το χει ξαναζήσει αυτό.

Θυμήθηκε πριν δυο χρόνια που την έπαιρνε πάλι για μήνες και της έβαζε να ακούει τσόντες. Νόμιζε πως είχε ξεμπερδέψει με αυτόν τον εφιάλτη. Όμως αυτή την φορά, στην τελευταία κλήση που απάντησε εκείνη, της μίλησε. Με βογγητά την ρώτησε «Θέλεις να με ακούσεις να σε πηδάω; Θέλεις να με ακούσεις να χύνω;» και εκείνη βίωσε την πρώτη κρίση πανικού της ζωής της. Ένιωσε πως είναι εκεί μαζί του, θυμήθηκε όλα όσα έχει περάσει, και δεν είναι λίγα, δεν μπορούσε να πάρει ανάσα, ξέρεις πως είναι, σωστά;! Πανικόβλητη με το κινητό της να μην έχει σταματήσει να χτυπά η πιο ψύχραιμη σκέψη της εκείνη την στιγμή ήταν να το βάλει σε λειτουργία πτήσης, να μην το βλέπει να χτυπάει. Μπήκε στο πρώτο κατάστημα που μπορούσε να την εξυπηρετήσει που βρήκε. Μετά από μια όχι και τόσο βοηθητική υπάλληλο κατέληξε να μιλάει στο τηλέφωνο με έναν υπάλληλο που την ενημέρωσε ότι έχει δυο επιλογές, συν ένα γλοιώδες σχόλιο από μέρους του γιατί σε τέτοιο κόσμο ζούμε. Ή να βάλει ρύθμιση στο κινητό της να μην την παίρνουν με απόκρυψη ή να καταγράφονται οι κλήσεις της για 15 μέρες και να κάνουν άρση απορρήτου κτλ κτλ. Προφανώς διάλεξε το πρώτο, δεν μπορούσε να βλέπει το κινητό της να χτυπάει. Έπρεπε να τελειώσει αυτό αμέσως.

Φαινόταν όντως πως για μια ακόμα φορά το είχε αντιμετωπίσει, μόνη της, επιτυχώς. Όμως το βραδύ την πηρέ ένας αριθμός, 6980100990. Χμ.. Τον θυμάται αυτόν τον αριθμό, την είχε ξαναπάρει και τότε. Με ένα απλό γκουγκλαρισμα θα δεις ότι έχει πάρει κι άλλες, παίρνει νεαρές κοπέλες και τις παρενοχλεί τακτικά.

Μην με ρωτήσεις "καλοπροαίρετα" τι θα κάνει εκείνη για αυτό τώρα, γιατί θα γίνω "επιθετική" και "καλοπροαίρετα" κι εγώ θα σε ρωτήσω γιατί δεν πας στο διάολο.

το προηγούμενο ποστ που μόλις εκανα ριμπλογκ απλά μου τα έσκασε τοοοσο άσχημα.

την παρασκευή ήμουν σε ένα από τα «γνωστά» κλαμπ στο Γκάζι της Αθήνας με την κολλητή μου, είχαμε κάτσει στο μπαρ και χορευαμε και πίσω μας ήταν μια παρέα με κάτι τύπους, αρκετά μεγαλόσωμοι όλοι τους που παρόλα αυτά έδειχναν απλώς σαν μια ακόμα αντροπαρέα που βγήκε να παρταρει παρασκευή βράδυ. τίποτα περίεργο. μετά από κανα 3ωρο που ήμασταν εκεί ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, και η κολλητή μου είχε πάει να φέρει τα πράγματα μας τα οποία είχαμε αφήσει αλλου όταν ο ένας από την παρέα εκείνη ήρθε δίπλα μου κι άρχισε να χορεύει. τίποτα περίεργο, χόρεψα κι εγώ δίπλα του χωρίς να τον αγγίξω ή κάτι , απλώς του χαμογέλασα. έπειτα, ο τύπος έπιασε τα δυο μου χέρια και με κρατούσε για να χορέψουμε , συνέχισα να χορεύω και να χαμογελάω μέχρι που με τραβούσε πιο κοντά του ώστε να «κολλήσουν» τα σώματα μας και προσπαθούσα να κρατάω αντίσταση καθώς δεν ήθελα να πλησιάσουμε τόσο. ήταν οκ το γεγονός πως απλά χορευαμε. αφού λοιπόν εγω κρατούσα αντίσταση , εκείνος με περισσότερη δύναμη με τράβηξε πάνω του και ναι , για λίγα δευτερόλεπτα τα σώματα μας είχαν «κολλήσει» και σταμάτησε να χορεύει . μου ξανά κράτησε τα χέρια με δύναμη , δεν κρατάς έτσι κάποιον που θες να χορέψεις σκέφτηκα και τον έσπρωξα και προσπάθησα να φύγω όταν εκείνος με τράβηξε ξανά , με δύναμη , κοντά του, και προσπάθησε να με φιλήσει με το ζόρι .

προκειται για κάτι που έγινε σε λιγότερο από 1 λεπτό . για κάτι που τη στιγμή που συνέβαινε και το έβλεπα να γίνεται πιο περίπλοκο εγω τα έχασα και σκέφτηκα πως τώρα θα γίνει αυτό που θέλει αυτος. για κάτι που η υπόλοιπη παρέα του αλλά και όσοι βρίσκονταν γύρω μας δε σκέφτηκαν ότι δεν είναι οκ και πως κάποιος πρέπει να τον μαζέψει . πρόκειται για κάτι που απλώς ήμουν ευγενική σε κάποιον που ήρθε να χορέψουμε , αλλά το ότι χαμογέλασα (;) το ότι δεν έφυγα από την αρχή (;) το ότι χόρεψα για λίγο κι εγώ μαζί του (;) το ότι ΕΓΩ δεν μάζεψα εμένα σήμαινε πως ήταν επόμενο να συμβεί ο,τι συνέβη.

και όχι δεν είναι εντάξει αυτό. μπορεί πολλοί διαβάζοντας αυτό το κείμενο να σκέφτονται «σιγά δεν σου έκανε κάτι» , «εντάξει είχε πιει λίγο παραπάνω μάλλον» , «ας του έκοβες τον αέρα εξ αρχής» κι άλλα πολλά. αλλά γιατί φταίω εγώ ; αυτό που έχω να πω είναι ότι ήμουν απλώς ευγενική . γιατί έπρεπε να το ζήσω αυτό και να νιώσω πως εγω φταίω πάλι που δεν αντέδρασα εκείνη τη στιγμή , που εκείνη τη στιγμή δεν του πέταξα το ποτήρι στο κεφάλι ; δε δίνω δεκάρα για το αν ήταν μεθυσμένος ή ήταν σε κακή φάση ή οτιδήποτε , πρέπει να δίνουμε σημασία σε αυτό που μας δείχνει ο άλλος και όχι να κάνουμε το δικό μας πατώντας στην ευγένεια ή την καλοσύνη του.