#sana...

Ayaw na kitang maalala pa.

- feeling down 😔😢😭 Pagkagising ko pa lang, ramdam ko na ang bigat ng pakiramdam ko. Bukod sa masama ang pakiramdam ko at tindi mg sakit ng ulo, mabigat rin ang dibdib ko, yung pakiramdam na parang may nakadagan. Masakit, mahirap huminga. Samahan pa ng lungkot ng nararamdaman ko. Hindi ko alam kung bakit, di ko alam kung depresyon na matatawag ito, basta ang alam ko, malungkot ako. Pero kailangang ikubli ang lahat ng ito. "Grace, ngumiti ka. Walang dapat makaalam na malungkot ka. Pag malungkot ka, malulungkot din ang mga taong makakaharap mo. Kaya, ngumiti ka. Kahit pilit, ngumiti ka na.", sabi ko sa sarili ko. Iniwan ko ang lungkot na nararamdaman ko sa sasakyan. "Dyan ka na muna." Sabay labas sa kotse dala ang ngiti. Ngiti ng pagkukunwari. Hindi para lokohin ang iba kundi para magbigay ng saya sa kanila. Ngumiti ako, pero ang totoo, ang ang bigat bigat ng pakiramdam ko. Pagkagaling ko sa hosp, pinaandar ko na ang makina at nagsimula ng magmameho. Nasa daan na ako, pero parang wala pa. Hindi ko kasi ramdam na nagmamaneho pala ako. Lutang ako. Lutang na lutang. Pilit na pinipigil ang mga luha na kumakawala sa mga mata ko. Gusto kong umalis. Umalis sa realidad ng buhay. Umalis at hanapin ang kasiyahan. Pero di ko alam kung saan ako pupunta. Oo, hindi ko alam. Parang akong isang batang naligaw na di alam kung saan patutungo. Sinubukan kong kausapin ang mga kaibigan ko pero hindi sila pwede. May kani-kaniya na kasi kamingmga buhay. Hindi tulad noong mga estudyante pa lang kami. Kahit anong oras, libre. Ngayon, hindi na. Yung iba nga, imposible na ring makita. Kaya nagdesisyon na lang akong pumunta sa dati naming bahay. May susi naman kasi ako nun. Binuksan ko ang pinto at pumunta sa dati kong kuwarto. Ang kanina pang pinipigilan kong kumawala sa mga mata ko, heto at sumabog na. Umiyak ako. Hagulgol nga yata ang tawag. Di ko napigil. Kusang kumawala. Parang ang baba ng tingin ko sa sarili ko. Hindi ko alam kung bakit, pero ganun nga. Pakiramdam ko, wala pa akong nararating. Hindi ganito. Hindi dapat ganito. Pakiramdam ko, mag isa lang ako. Walang matakbuhan. Walang malapitan. Awang awa ako sa sarili ko. Wala akong ibang sinasabi kundi "Lord, payakap naman po ako." habang iyak ako ng iyak. Pagkatapos tumingin ako sa salamin. Halatang umiyak ako. Namumula at maga ang mga mata ko. Ngumiti ako. Pilit na ngiti. Pero sa kabila ng mga ngiting yun, batid ang kalungkutan sa aking mga mata. Malamlam. Malungkot. Pero pilit na tinatakpan ng ngiti ang lungkot na yun. Gusto ko ng maging masaya. Sana masaya naman. Sana matapos na ang kalungkutan. Sawa na ako sa lungkot. Sana saya naman. Sana maging masaya na ako ulit. Sana..

Sana ganun lang kadali alisin sa utak yung mga bagay na gusto mo agad kalimutan.