#s0ullessboy13

Chciałbym potrafić rozmawiać o tym o czym myślę. Czuję każdej nocy jak pożera mnie chaos własnej głowy.

Dlaczego boisz się śmierci?

I nagle z każdym kolejnym zachodem słońca oczy masz bardziej przygaszone. Nie myślisz już. Nie zastanawiasz się nad konsekwencjami. Robisz cokolwiek by zabić głowę - uciec od myśli. Już nie krzyczysz. Emocje wyparowały. Jest cicho. Jesteś. I tylko tyle można o tobie powiedzieć. Obojętność to nie życie, a sposób na przetrwanie.

Też tak masz? Chciałbyś coś napisać ale nie wiesz jak. Litery tracą spójność ze zdaniami. Słowa tracą spójność z wyrazem naszej twarzy. Wszystko traci to coś. Emocje gdzieś pogrzebaliśmy. Uczuć nie można nazwać uczuciami. I czujesz jak wypalasz się wewnątrz. I czujesz jak jest ci ciężko. I gubisz się między logiką a emocjami. Chcesz jeszcze coś dorzucić ale przyznajmy się - oboje jesteśmy przegrani.

Nie mam już tej jebanej siły. Brak mi chociaż jednego cholernego procenta by walczyć. Pieprzę to. Niech się wali. Wolę dryfować po tej burzliwej fali niż w niej tonąć.

Czasami chciałbym złapać powietrze w płuca bez zmartwień. Poczuć wraz z nim brak lęku, szybkiego bicia serca. Może kiedyś nadejdzie taki noc lub poranek w którym zaczerpnę oddech a ciało będzie przećpane spokojem.

Każdego kolejnego dnia coraz więcej zauważasz. Nie ma już w tobie tej osoby która była dawniej. I choć może teraz według większości jesteś lepszą wersją siebie lub może gorszą to w środku i tak jesteś wypłukany.