#s.45

"bana yeni bir dil ver ya Rab! bana, beni yorulmadan anlatacak bir lisan ihsan et yoksa bu çağ ağır yoksa bu beden büyük yoksa bu sahte bu sancılı bu komik bu zavallı bu her şeyin kendi anlamıyla dövüştüğü bu asr bana yük!"

“Korku cezadan çok daha beterdir, çünkü ceza bellidir, ağır da olsa, hafif de, hiçbir zaman belirsizliğin dehşeti kadar, o sonsuz gerilimin ürkünçlüğü kadar kötü değildir. Kızımız da cezası kesinleşir kesinleşmez hafifledi. Ağlaması seni şaşırtmamalı, bu sadece bir boşalmaydı, önceden baskı altında içinde duruyordu. İçte tutulan gözyaşları akıtılanlardan daha acıtıcıdır.”

“Başka türlü birşey benim istediğim,  Ne ağaca benzer, ne buluta benzer;  Burası gibi değil gideceğim memleket,  Denizi ayrı deniz, havası ayrı hava;  Nerde gördüklerim, nerde o beklediğim kız,  Rengi başka, tadı başka.”

“kendi sesimden başka oy veren çıkmadı yalnızlığıma!”

“Delirmek aklın yalımıdır, görkemidir, kendine tutunmasıdır. Sen asıl, bedenlerini bir darağacı gibi boynunda taşıyanların, aklını bir gün bile anımsamayanların, iyiliği toplumun hastalığı sayanların, sevgisi küfürden ağır olanların büyük huzuruna bak!”

“Yoksa aslında hepimiz başkalarına daha iyi yerler açabilmek için katlanmış konumda bulunuyoruz.”

“Hep dünyanın, insanın içindeki iyiliği bulması için tasarlanmış bir bahçe olduğunu düşünürdüm ama bugün olanlar ve sen, bana şunu anlattınız: İyi olmak aslında sadece bir detaymış. Ne deneyimlemiş olursa olsun, yaşadığı kötülüğe rağmen insanın kendini iyiye çevirecek gücü olmasındaymış tüm mesele. Güç, birinden üstün gelmek ya da istediğinde birinin canını almak değil, biri senin canını aldığında bile kötüleşmemek, onun düştüğü tuzağa düşüp canavara dönüşmemektir. Sana vurana el kaldırmamak, sana vurana el kaldırmaktan çok daha zordur. Asıl, doğruda durmak güç ister.”