#s.38

"Halbuki, ümitler insana yetmiyormuş."

“Açmadan gözlerimi  Uzanıyorum seni düşünmelerin üzerine sere serpe  son sözlerim hala sıcak

"Sabahleyin bitlerle dolu, kimsenin kimseye hürmet etmediği, kimsenin kimseyi hürmete layık bulmadığı, istismar edenin, çalanın zengin ve bahtiyar olduğu, esnafının azgın, zenginin deli, haris, egoist, gaddar, fakirinin kayıtsız, sersem olduğu bir şehirde; işin kötüsü sensiz, oldukça kirli bir yatakta uyanıyorum. Ama sevgilim, olacak, büyük hayaller kuruyorum."

"Kabalık üzüyor beni. Bir insanın yeterince kibar, yumuşak, sevimli olmadığını görmek acı veriyor bana."

Eğer, bu acımak hissiyle beraber, en acı sahneler karşısında bile içimde zaman zaman kendini gösteren, hayatın gülünecek tarafını gören tebessüm olmasa bu kupkuru dünyada, bu sonu gelmeyen ıstırap içinde nasıl yaşanır veya vak'a bulunurdu bilmem.