#rysa

            Książka października była niejako kontynuacją wyborów literackich poprzednich tegorocznych spotkań skupiających się na lekturze kryminalnej, zwłaszcza polskiej. Już po raz drugi (ostatnio w sierpniu) sięgnęliśmy po Igora Brejdyganta. Rysa została odebrana pozytywnie, jednak nie spotkała się z tak entuzjastycznych przyjęciem, jak poprzednio omawiana Szadź. Powodów jest wiele, ale, jak się zdaje, najważniejszym z nich okazało się powtórzenie przez autora pewnego schematu; obie powieści traktują o policjantkach, które wyszły z nałogu (jedna jest alkoholiczką, druga narkomanką) i aktualnie prowadzą śledztwa, których wyniki zaskakująco zahaczają o ich życie osobiste i wątki z dalekiej przeszłości. Kilka osób podniosło również problem literówek i pewnych niespójności w tekście, jednak nie były one wyczuwalne dla wszystkich jednakowo.

            Padło także wiele pytań związanych z kolejnością i celowością pewnych zwrotów akcji; jak się okazuje, przy tak wartkiej fabule, za jaką można pochwalić Rysę, można się niejednokrotnie pogubić i tak też się stało. Dlatego kilkanaście minut spotkania zajęły nam wyjaśnienia, skąd któryś z bohaterów coś wiedział lub czemu znalazł się w tym, a nie innym miejscu, czy główna bohaterka mogła wcześniej skojarzyć pewne fakty i szybciej dojść prawdy itp. To z reguły nasza ulubiona część spotkania, pokazująca, ile może nam umknąć w tekście lub w jak bardzo odmienny sposób da się pewne kwestie fabularne odebrać na płaszczyźnie emocjonalnej.

            Spotkanie, mimo rezygnacji z jego standardowej formy, było miłym elementem dnia. Zakończyliśmy je losowaniem następnej książki – w grudniu nie będzie już mowy o kryminale, tym razem pochylimy się nad przewrotną twórczością portugalskiego noblisty, Maria Vargasa Llosy.

 Kasia Leśniak