#ruhlar

Yıkık dökük harabe içinde ölü ruhlar

Ruhlarımın biri şiddetli bir aşkla ve her şeyiyle, dünya hayatına yapışır. Diğeri ise, ulu atalar diyarına, yüce konulara yükselmek ister.

sabahın erken saatlerinin getirdiği durgunluk, içimi rahatlatan serinlik, ve ellerimin arasındaki yeni yaptığım kahvem.. insanlar daha sokaklara dökülmemiş, doğa ana bunun keyfini çıkarıyor ve onunla birlikte uyanık olanlara ev sahipliği yapıyor. onlar kim biliyor musun? hayatın karmaşasında kendine bir yer bulmaya çalışanlar, tamamen kendini bir yere ait hissedemeyenler. ben, sen ve onlar. çok farklı yerlerdeyiz belki, sen bu satırları benden yüzlerce kilometre uzaklardan okuyorsun. ve artık biliyorsun ki sabahları üstündeki gökyüzünü, karşındaki denizi, evinin önünden geçen tek tük arabaları tek başına izlemiyorsun. aynı sıkıntı sadece senin içinde oluşmuyor, bir yere ait olamayan sadece sen değilsin. sonra fark ediyorsun ki senin bir yerin varmış aslında, senin yerin kendinden kilometrelerce uzak olan, evini arayan ruhlarla yan yana olmakmış...

…seven sevilmedi, sevilen yine sevmedi, söylenen sözler zamanla unutuldu, inanışlar yalanlara yenilip ruhlar yaşarken öldürüldü, güvenmek yine hayal kırıklığı, hayaller yeniden hüsran…