#rojane

- Eleqeya wêneyê li jorê bi nivîsê re tune ye lê gelek xweşa min çû.

Tu dizanî pîcameyê min ê reş qelişî. Neqelişî lê li ser çoka wê ya reş qulek bi qasê serê pêçîka min a piçûk vebû. Her diçe zêdetir fireh dibe. Herhal ji niha pêva ez nikaribim wê li xwe bikim. Ez dixwazim vê zivistana li pêşiya me jî li ba min be. Ev bû 6 zivistan e li xwe dikim, hetta ne tenê zivistanan her wiha havînan jî li xwe dikim. Dema sala min ya duyemîn bû ez hatibûm vê bajarê, rojeke min dît ji nişkava kekê min jî derket hat. Çend roj li van deran geriya û beriya biçe bo ji min re çend pot û cil bistîne em çûbûn maxazeyên lixwekirinê. Min di serî de ev pîcameyê reş stendibû. Dûra monteke derîyê reş û conversekî. Ne tu dizanî heta çend sal berê convers gelek dihatin li xwe kirin. Piştî min fam kir duz taban ji bo nigên min baş nînin û birêve çûyîna min a piştî çend saetan ji êşa nigan ez ji hal de dikevim, min êdî li xwe nekir.

Montê min jî qasê sê salan bi min re ma. Di wan zivistanên sar de qet sermayê nedigirt lê dîsa jî min dev ji wê bernedida. Ji ber ku ji min re gotibûn li te tê û min jî her li xwe dikir. Dûre min da pismamê xwe û ew jî saleke zêdetir li xwe kir. Dema havînê bo gerê hat mala me min mont jê pirsî. Got her derê wî pûl avêtiye û min jî daniye gund bo di nav karên gund de li xwe bikin.

Tiştek ecêb e ev mesele. Tu tiştek dikirî û jê hez dikî. Herhal li ba her însanê heye.

Min ji te re dihot mirov hov in, wehş in te bawer nedikir. Ne ku te bawer nedikir lê te nedixwastî bikevî nav geremoleke wiha. Gelek xwe difikirin û tu heta bêjî kîrqûzdê ne. Em dev ji wan bedrin.

Niha li pirtûkxanê me û hewl didim li ser tezê bixebitim. Belkî bi hineke tehdan berbihev ve bînim û xilas bikim. Acis bûm, dixwazim bi rehetî xwe dirêj bikim û çend roman û tiştên sivik bixwînim û helbet hineke jî li ziman bixebitim.

Heta kelecaneke min girt vê hefteya dawî. Ez çûm matbayê û li wir rastê pirtûka Rênas Jiyan ya bi navê Bacanên Pelçiqî hatim. Hê li tu deverê belav nebûye. Mala xwediyê matbayê ava be, hevek ji pirtûkên bo xwe qetandibû da min û niha min dest bi wê kirî ye. Yek jî romana Çorê Arda ya bi navê Roman û pirtûka helbestan ya Hişyar Aydın.

Bê wê jî li van deran saxî silametî û hesret.

Ev çendek e ji te re nanivîsim. Min bêriya axaftina bi te re ya ser tumblrê jî kir. Wisa dixwiyê, bo ji te re binivîsim dibê em ji hev dûr bin. Ev deh roj e em bi hev re ne nehat hişê min nameyeke bo te rêkim ji ser vir. Wayê tu çûyî û kirê nivisandinê hat min.

Îro dîsa di xewda mam. Na, ne di xewda mam lê min her alarmê paş ve xist heta saat hat heyşt û nîvan. Bêyî belîfa xwe qat bikim min berê xwe da serşokê û ketim bin avê. Wek tu zanî bêyî dema serşûştinê diranê xwe firçe nakim lê îroj sibehê gelek ketim nav dudiliyan. Min gelek çivan da xwe di hiş de bo firçe nekim û di dawiyê de min firçe jî nekir. Lê bizanibe her roja firçe nakim êş dikşînim.

Bi lezelez min potên xwe li xwe kir û derketim derve. Li bajêr taveke tûj hebû, nedihîşt meriv çavên xwe veke. Bir bi parqa di navbera rê û malê de ye meşiyam. Çawa meriv dikeve nav parqê deh hev cihê rûniştandinê hene. Her sibe li ya heftan keseke rûdinê û rojnameya xwe dixwîne. Na, ne ku dixwîne, ji ber rojnameya ganyanê ye, ya behsa reva hespan dike. Lê ev camêr her li maseya heftan rûdinê. Ez êdî sedma wê dizanim. Çend hefte berê bû, tam ez biketama nav parkê keçikeke navsere jî beriya min ber bi cihê rûniştandinê ve meşiya. Min jî gavên xwe bi nîzamî hêdî kir û da pey keçikê. Tam nêzî maseya şeşan bû destê xwe yê di çenteyê xwe de derxist û bi pereyeke kesk xist nav destê mêrik û bêyî li pişta xwe binêre meşiya. Pereyê kesk, wek tu dizanî bîst tl ye. Lê tişta ecêb ew bû, mêrikê extiyar yê her li ser meseya heftan li rojnameyê dinêre, bêyî li pişta xwe binêre hîs kir ku ew keçik hat û destê xwe dirêjê pere kir. Ez her mêrik dibînim li ser difikirim; gelo ew keç çiyê mêrik e. Keça wî? Na, ger wisa ba dê bisekiniya silaveke lê bikira. Hebe hebe naseke wê yê berê ye. Tişta din a meraq diim ew e ka mêrik qet pere ji ganyanê qezenç kirî ye an na.

Ji mêrik derbas bûm û li nava parqê çend kesan betaniyê qirêj avêtibûn ser xwe û di xew de bûn. Li milê çepê keçikeke ku ji dûr ve gelek xweşik dixwiya dîsa wek her sibehên din taştêya xwe dikir. Îro cileke ku pişta wÊ vekirî bû li xwe kiribû.

Min dîsa li kêleka rawestgeha otobêsê nanê “tam buğdaylı” stend. Dîsa çûm paşiya otobêsê û îja jî min romana Gardiyan ya Bûbe Eser xwend.

Ev meheke di kolana cihê karê min de tiştek guherî ye, na du tişt guherî ne. Yek ereban dîskokî vekirine, heta nava rojê dimtisa mûzîkê ye û car caran jinên qelew ên singê wan li devre jê derdikevin. Ya duyem jî jineke extiyar e ku li ser pepelûkeke sînemayê rûdinê û rojnameya xwe dixwîne. Ev meheke her ez dikevim kolan hal ev hal e. Jinik hebe hebe paqijiya wan deran dike û ez texmîn dikim sibehê zû tê.

Min li kar rîçala me bi hev re çêkiribû taşt kir û dû re min bêriya te kir.

Li ber derî rawestiyane. Bêyî biaxin awarina didin hev herdû jî. Keçik wekê her car li benda derî vekirina mêrik e. Bi tefandina lampeya otomotîk pê dihesin ku ev deqeyeke zêdetir e li ber derî ne. Mêrik xwe dihecîne, gaveke paş ve davê bo vêketina lampeya otomotîk. Lampe vêdikeve. Nifteya derî ji çenteyê xwe yê piştê derdixe mêrik. Di ceribandina pêşî de qula derî zeft dike. Bo şaşmayîna xwe nîşanê keçikê bide beriya ku nifteyê bigerîne lê dinêre. Dikevin hundir. Şimikên xwe yên heyşt roj berê bi hev re û eynî model stendibûn derdixin. Mêrik beriya lampeya hûndir vêxe xwe dirêjî pencereyê dike. Keçik ber bi tarîtiya hundir de demeşe. Çavên wê hê hînê tarîtiya sist ya odeyê nebûye xwe digihîne odeya dawiya holê. Herdû çenteyê xwe davêjin kêleka sehpaya compîtir û çend pirtûk li ser e. Gaveke ber bi qenepeyê de davêje lê tê hişê wê ku her dem li wir çaydanka çepilê wî sist bûye heye. Bêyî gav bavêje dizvire. Wek şîmaqeke destê xwe li pişkoka lampeyê dixe lê ji ber dûrê dîwar e hinek dihece. Mêrik wê zeft dike. Bêyî biaxivin di hembêza hev de ber bi cihên xwe de dimeşin. Her tişt li cihê xwe ye. Siya wêneyên bi dîwar be daliqandibûn jî li cihê xwe bû.

Mêrik xwe dirêjî lêva keçikê dike lê wek keçik acis bûbe berê xwe ber hêla din de dibe. Mêrik bêyî dilê xwe bigre bi pistînî jê dipirse;

-Ji ronahiyê acis bû?

Keçik destê xwe dirêjê seeta piçûk ya ser masê dike û çep difetilîne.

-Tişta min acis dike ronahî nine, dem e.

***

Her çiqas bişibe hatina me ya malê û acisiyên me jî ev ne çîroka me ye. Hema min wisa ji xwe re nivisand de ma min niyet kir ji te re nameye binivisînim. Lê dibe ku ez zêdetir nêzikê keçikê bim. Derbasbûna demê, hêdîbûna demê min acis dike. Hin dixwazim biçe him jî naxwazim kêliyeke biqulipe ser kêliyeke din. Xwezî me bikariba têgeha demê ji nav jiyana xwe derxista!

Van rojan zêdetir dixwazim dem derbas be. Ma du roj tû werî cem min ‘taya lehîfê rakî bikevî ber min.’ Ez nabêjim li min li min lê min geleke bêriya te kir. Hem dixwazim dema min dixwest fikra wî ji hişê xwe derxim zû derbas be.

Ev du roj e ez û serker bo amadekirina sûprîz bo te dixebitin. Tu bibînî gelek hez jê bikî. Nehe nabêjim çiye lê gelek xweşa min jî çû. Hela tu wer!

Ji min ewqas, gelek westiya me. Ji mal jî derneketim lê hinek bê hal im.

Bi kêfxweşiya kêmbûna rojên min ên j ite dûr.

Min gelek bêriya te kirî. Min wisa bêriya te kirî ye hema dixwazim xwe bavêjim balafirek û werim te bibînim. Hema seetekî be jî besê min e. Him ji xwe sibê dawiya hefteyê ye. Ev hefteyeke ez wiha difikirim. Dibêm ev roj naqedin, lêxe biçe wir û wê –te- bibîne. Di ciba min de zêde pere jî nîn e. Neyse te hatî hawara min, te got ezê di nozdehê mehê de li wir bim. Ev hinek bêhna min anî ber min.

Ev çend e ez jî stran nabêjim. Ji ber hemû stranan min bi te re got. Her çiqas dengê min nexweşik be jî, dema me bi hev re digot dengxweşiya te hineke vedişart vê rewşê. Herî zêde min bêriya strana “govend e govend e” ya Eyaz Yusif û Erdewan Zaxoyî kirî. Dema tu hatî emê îmana stranê biqetînin J

Min dest bi pirtûka Güvercinler Gittiğinde ya Mercé Rodoreda kir. Ew pirtûka me bi hev re meha çûyî li fûra pirtûkan kirîbû û te notek bi qelemeke mor li berga sêyem nivisandibû. Ji ber ez hez nakim li berga pêşîn a pirtûkê nivîs bê nivisandin, te jî girtibibû li berga sêyem nivisandibû. Yanzdeh pûşber 2017 lê zêde kiribû.

Çîroka wan geleke dişibe me. Qe nebe naskirina wan dişibe hevnaskirina me. Hin notan li binê rûpelan binivisînim dema te xwend bila bişirîn li dev û lêvên te bikevin.

Kulîlka Kelanşo ya te di rojbûna min de stendibû nehe hinek nexweş e, ez bi hêvîme li ber tavê hinek were ser hemdê xwe. Belkî jî ew jî wek min bi hesreta te...

Bi dil û can bi te re me delalîka min a dema mezin bibe dê bibe kürt halk önderi

Her em bi dîmen diaxivin hesreta min zêdetir dibe, wek destê xwe dirêjê te bikim lê tu tunebî. Na, bisene, ev hevok nebû. Cardin ji serî de digrim. Her em bi dîmen diaxivin hesreta te dilê min dugivêşe. Na, dîsa nebû. Neyse, te fam kir ez dixwazim çi bibêjim. Hevok bê mene mane, her wiha wateya xwe daqurtandine. Baweriya min bi wan nîn e. Ne ku hestên min wisa kûr in bi peyvan nayên femkirin. Him ji xwe em di rastiyê de ne bi peyvan diaxivin, di serê xwe de hin îmgeyan çêdikin û em ji ser wan hestên xwe didin der, wisa bi hev didin famkirin. Hesret jî wisa, peyvek e lê me meneyan li barkirî û em wek îmgeyeke ji ser wê difikirin. Tabî navê îmgeya te ne hesret  xesret e :)

Dayîka te çend xweş gotî; kulgewrî! Li ba me nifirek wiha tune; xwedê emrê te kin bike, xwedê te nehêle… A we estetîktir dixwiyê.

Ev çend e ez xewnên ecêb dibînim. Her berdestê sibehê dibînim û şiyar dibim. Heta naha nayê hişê min ku min bêyî nêzê sibê xewn dîbe. Pirî caran di xewnê min de sahneyeke bi rastî jiyame dikeve nav. Hemû fictioni dev û dorê wê tê rêzkirin lê îlleh wêneyek an dîmenek bi rastî jî di jiyana min de qewimî ye heye. Lê xuyaye hesret nabe sedema xewdîtinê, ji ber ez te di xewna xwe de nabînim, an ez bi rastî bêriya te nakim :)

Ez di nameya din de ku min xewneke par dîtibû qet ji bîr nakim ji te re bibêjim.

Difna te, difna te! Wek serê çûkekî be û xwe dirêjî gola çavên min bike û av vexwe ber bi çavên min de tên. Tam dikeve kortiya çavên min ên du hindir de. Ez wê demê çend te hîs dikim nizanim. Kêliya herî nêzikê te dibim ew e herhal. Tabî dibê em wan demên tu mûyên di bin çermê min de aliqîne û bi neynûkên xwe dijdînî û derdixî bîr ve nekin. Ji pozê te radimûsim.

Ha tu wan wêneyên xweşik ji kîder dibînî ya, ez ewqas geriyam ancax min çend heban dîtin.

kulgewrîkulgewrî

Deftera şêstçar rûpelî digrim destê xwe ber bi maseya xebatê de dimeşim. Deftereke geleke cindî ye. Bergekî hêşîn li ser e û xêzên di navê de jî her wiha hêşîn in. Li ser bergê wî reklama îlacek bi tîpên sipî heye. Min berê lampeya maseyê ber bi jor kirî ye bo ronahiya wî min aciz neke. Bi nîyet im nameyeke bo te bineqşînim nav xêzên hêşîn ên defterê. Qelemekê digrim destê xwe lê bi min giran tê nivîsa ser defterê. Çi zanim belkî ji ber tu li ser wê qenepeyê di nava Instagram û Twetterê diçî tê, ez naxwazim tiştek wiha klasîk de binivisînim.

Berê xwe dizivirînim te û dibêm ka were em li ser tumblrê hesabek vekin û ji hev re nameyan bişînin. Çawa be çend rojên din tu ji vir biçî belkî em bêrîkirina xwe wiha siviktir bikin. Him ji xwe min ji berê de dixwest ku em ji hev re nameyan binivisînin û min çend caran jî ji te re gotibû (nizam wê bê bîra te!)

Em soz didin hev ku em sersariyan nekin.

Ha ji te re ez wek kesê xwedî gunehên herî hindik kevirê pêşî davêjim.

Xêr li min bereket li te :)

Nasnav: Miqarnê bi salçe