#rhodius

insanın belli bir yaştan sonra yaşadığını hissetmesinin önünde duran bir engeldir aşık olamamak. tabii ki yaşam aşktan ibaret değildir. ancak insanı mutlu veya mutsuz eden, heyecanlandıran, meraklandıran, kimi zaman kıskançlığa iten ve evden çıkmadan önce son bir kez aynada kendini süzdüren aşk, insana yaşadığını hissettiren en somut duygulardan biridir. 20'li yaşlarımın başındayken 30'larında olan arkadaşlarım hep ''yaş aldıkça kendini daha iyi tanıdığın ve ne istediğini daha iyi bildiğin için artan kriterlerin yüzünden sevmek, aşık olmak zorlaşıyor'' derlerdi. o zaman manasız gelen bu önermenin, 20'li yaşlarımın ortalarında benim için de doğru olduğunu gördüm. toyken, kendini ve dünyadan tam olarak ne istediğini bilmezken karşındaki insanı değerlendirmiyorsun. sadece seviyorsun. olduğu veya olmadığı kişi için seviyorsun. bu sevme biçimi de birlikteliklerde beraber büyümeye ve gelişmeye fırsat verebiliyor. oysa yaş aldıkça karşındaki insanı olduğu gibi görmenin yanı sıra kendini ve istediklerini de biliyorsun. bunları bilmek de gözü kapalı sevmeye doğrudan bir engel. kulağa karşılaştığı ilk zorlukta ''bu iş olmaz'' diye fısıldayan mantığın sesi ve insanların değişmesinin ne kadar zor olduğunu artık bellemiş olan zihin de bu süreçte etkili aktörler tabii. herkesin kendini eğilmez bükülmez demir gibi gördüğü bu yaşlarda, sevgi karşıdan beklenen ve cepte tutulası bir 'şey' gibi metalaşabiliyor. işte o zaman da ne acı ki sevmek ve aşık olmak çocukluğa ve ilk gençliğe ait anılar gibi kalıyor insanın kafasında.