#recordstorday

Recordstoreday 2014 is een mooie gelegenheid voor mijn tweede blog. Een terugblik en ook een hoopvolle kijk naar de toekomst aan de hand van vijf platenzaken. Dank Willem van Zeeland voor de inspiratie.

Rond mijn 15e besloot ik om een platencollectie aan te leggen. Vinyl was halverwege de jaren '90 iets wat men van zolder haalde en te koop aanbood op Koninginnedag voor een gulden, waar ik rijkelijk gebruik van maakte. Ik heb classic albums gekocht van Madness, Joe Jackson en meer dingen die mijn ouders niet in hun kast hadden staan. Iets prijziger was:

1. Record Palace (t/o Paradiso)

Op zaterdagmiddag na mijn dienst bij de jeugdherberg in het Vondelpark ging ik meestal naar Record Palace. Ik had ongeveer 10 tot 15 gulden te besteden en het personeel heeft mij prima geholpen met mijn aankopen. Wel kreeg je iedere keer dat verhaal over de Bob Dylan-collectie te horen maar Jan ben ik nog steeds dankbaar. Zo wist hij dat ik van The Jam hield en er stond een exemplaar van The Gift met originele kadoverpakking (get it?) in de bak voor 25,-. Veelste duur maar Jan zei dat ik hem moest kopen. "Weet je wat? " zei hij "Ik hou 'm gewoon apart voor je en dan spaar je ervoor".

Nooit spijt van gehad en zelden nog zo'n exemplaar gezien.

2. MidTown

Voor mijn HAVO, met muziek in het eindexamenpakket, moest ik stage lopen. Ik had een plek bij OOR magazine geregeld, dacht ik, maar zij trokken zich op het laatste moment terug. Wat moest ik nu? Eerst ging ik naar de hiervoor genoemde platenzaak en vond uiteindelijk een stageweek bij dancespeciaalzaak MidTown op de Amsterdamse Nieuwendijk. Hoewel het niet echt mijn plek was heb ik er een leuke tijd gehad, later nog wat vakantiewerk gedaan. In de hoogtijdagen van de gabber 's morgens vroeg kaartjes verkopen voor allerlei feesten aan mensen die nog niet naar bed waren geweest en op mijn zeventiende de RoXY binnenkomen.

Eigenlijk heb ik geen idee hoe het deze Rotterdamse danceketen verder is vergaan.

3. Da Capo

Met aardig wat geld op zak dacht ik mijn singlescollectie van The Jam te kunnen opkrikken bij Utrechtse speciaalzaak Da Capo. ZELDEN BEN IK ZO ONBEHOORLIJK BEHANDELD. Daar stond ik dan; blond meisje met een stapel van minstens 120 gulden aan Japanse Jam-singletjes. En staan bleef ik, snotneus die ik was. Het geld dat ik wou spenderen was blijkbaar van ondergeschikt belang voor de archetypes die daar achter de balie stonden. Ik heb gezworen nooit meer een voet in die tent te zetten, ondanks hun mooie collectie. Daar heb ik mij min-of-meer aan gehouden tot laatste jaar van hun bestaan toen Michel, eigenaar, liefhebber en kenner, overleed. Ondanks alles deed het me toch pijn dat deze zaak dichtging.

4. Concerto / Get Records

Via een blauwe maandag in Get Records (ook heel High Fidelity) in 2003 kwam ik aan de overkant van de Utrechtsestraat terecht bij Conderto . Daar heb ik echt ervaren hoe fantastisch het is om in een muziekspeciaalzaak te werken. Ook heb ik de meest belachelijke vragen danwel beledigingen gehad. Kan ik u helpen? "Nee dat weet jij toch niet, ik wordt liever behandeld worden door die meneer daar" .

Hoe leuk ook, ik dacht dat er een einde zou komen aan platenzaken en de cultuur van het plaatjes kopen. De verkopen gingen naar beneden en iedereen ripte naar hartelust. In dit vak zat geen toekomst meer, tijd voor wat anders.

5. Velvet

Op Recordstoreday 2014 heeft Velvet aan de Amsterdamse Rozengracht een herstart gekregen. Dankzij twee enthousiaste dames van in de twintig. Je weet niet half hoe blij ik daar van wordt, dit had ik 6/7 jaar geleden niet durven hopen. Een winkel voor een nieuwe generatie die opgegroeid is zonder het fysiek aanschaffen van muziek koop platen. Vinyl is niet dood, het leeft! Mijn recordstore days zijn nog lang niet over.