#rainbow pockets

  Als Steve Jobs een fictief personage in een boek was geweest, zouden critici zijn levensverhaal terzijde schuiven als zeer onwaarschijnlijk. Geadopteerd; een schoolverlater; oprichter van een succesvol computerbedrijf; op je dertigste multimiljonair zijn; uit je eigen bedrijf worden gewipt; een nieuw bedrijf oprichten dat voor 400 miljoen dollar wordt overgenomen; als een messias terugkomen bij je oude bedrijf en het complete medialandschap herdefiniëren met iTunes, iPhone en iPad. Het is moeilijk te geloven dat het over één en dezelfde persoon gaat. Jobs werd geliefd en gehaat, gewaardeerd en uitgelachen, gehoord en genegeerd. Fans noemden hem standvastig, en critici noemden hem koppig. Grote bedrijven in nood vragen zich nog dikwijls af: ‘Wat zou Steve hebben gedaan?’

    Richard Borgman, Kim Bos & Bas Roestenberg  - Steve Jobs

Een vriend van me zei ooit

om goed te kunnen schrijven

moet je lijden.

Gelukkig zijn

is weinig inspirerend.

Als dat zo is

maak ik het mezelf op dit moment

wel erg moeilijk.

In de stralende zon

aan het zwembad van een sjiek hotel

uitkijkend over zee.

In mijn hand een vers geperst sapje

dat straks plaats zal maken

voor een mojito.

Alleen de woest aantrekkelijke man naast me mist.

Die is aan het werk.

Voor hem een zakenreis

voor mij een vakantie.

Voor het eerst in mijn leven

voel ik me een kept woman.

‘Put it on my boyfriend’s creditcard’

glimlach ik naar de pool boy.

Nederlandse Hollywood vrouwen

is er niks bij.

In de huid kruipen van een ander

voelen hoe moeilijk

- of makkelijk -

haar leven is.

Een goede oefening voor ons volgende boek...

Maar daarover binnenkort meer.

Tijd voor een duik in het warme water.

Soms moet je als schrijver

MM Boeken wordt Rainbow! Rainbow doet bij velen van jullie waarschijnlijk al een belletje rinkelen vanwege de welbekende gele pockets, maar ook de nieuwe boeken van de uitgeverij vallen binnenkort onder deze noemer. Een slimme zet, de verschillende fondsen samenvoegen onder een naam die bij de meeste Nederlanders al bekend is. Want wie heeft er immers niet minstens een Rainbowpocket in de kast staan? Wij zien zo’n herkenbaar regenboogje op de rug van ons volgende boek in ieder geval wel zitten! Prima marketing dus.

Maar wat is marketing nu eigenlijk precies? Marketing is een verhaal. Een imago. Maar wel een imago dat klopt bij wie je bent. Het is jezelf blootgeven. Praten. Luisteren. Maar soms ook schreeuwen. Opvallen. Doorzetten. Mensen raken. Prikkelen. Mond tot mond reclame. De gunfactor. Het is de hele stad behangen met flyers. Het is een grappige gadget. Of een filmpje. Interviews geven, handtekeningen zetten. Je wenkbrauwen kaal laten plukken voor een fotoshoot. Het is stylish in de Elle en ‘op zijn Hollands’ in de Flair. Een nee ombuigen tot een ja. Alle literaire avondjes van Nederland afstruinen om te zien wat andere jonge schrijvers doen om op te vallen. Het is jaloers zijn op de overweldigende marketingmachine van Lebowski. En het selfmade nog veel beter (willen) kunnen. Het is het magische aantal van 2000 verkochte boeken bereiken (yes yes yes!), maar pas echt tevreden zijn als de tweede druk er is. Het is jezelf laten zien.

En dat deden wij deze zaterdag op het Colombia cultural festival in Amsterdam. Het festival begon om 14.00 uur. Dus op zijn Hollands stonden wij, compleet met vrolijk opgetuigde stand en een stapel visitekaartjes in de aanslag, om 13.45 uur helemaal klaar. Toch wat vroeg, bleek toen we een uur later nog steeds eenzaam naast onze stapel onaangeraakte boeken stonden. En hadden we ook niet al een half uur geleden een presentatie moeten geven? Tranquilo! Terwijl wij langzaam in de Colombiaanse ‘geniet van het moment, het komt allemaal echt wel goed’-stand raakten, liep festivallocatie the Sand vol. Buiten raasde dan misschien een winterse regenbui, binnen werd de sfeer steeds tropischer.

Wij zijn er klaar voor, maar de festivalgangers vinden 14 uur nog wat vroeg :-)

Colombiaanse dans en muziek, klederdracht, een cursus vallenato voor kinderen, de geur van arepas, empanadas en fritanga… en een boek, geschreven door twee Nederlandse meisjes. Goed, we waren misschien iets minder ‘typico’ dan de andere activiteiten, maar dat was no problemo. Veel bezoekers vonden het juist wel grappig om te horen wat die twee blauwogige dames allemaal hadden uitgespookt in hun thuisland. Vooral omdat Colombiaans carnaval de lezer een heel positief beeld geeft van Colombia. En onze presentatie werd voor de Spaanstalige bezoekers gewoon ter plekke vertaald! Geheel in Colombiaanse stijl was het festival vooral een plek om samen feest te vieren.

PS Ondanks al onze zo zorgvuldig uitgedachte marketing inspanningen was het overigens wel onze pa die het eerste boek verkocht. Toen wij even een biertje waren gaan halen :-)

S.