#quaranteatro

Hindi talaga naging hadlang ang pandemya upang ang mga mag-aaral at ibang mga indibidwal upang ipahayag ang kanilang saloobin at mga hinaing patungkol sa iba't ibang isyu ng bayan kaya't naitatag ang Pagmulat. Ang Pagmulat ay isang theater festival na binubuo ng mga mag-aaral ng UP Diliman at iba pang mga indibidwal na mayroong pagmamahal sa sining at sa bansa natin. Kanilang tema ay umiikot sa mga kwento ng mga Pilipino sa panahon ng pandemya sa pamumuno ni Pangulong Rodrigo Duterte. Hindi lamang ito pagpapakita ng mga talento at angking galing kundi ito rin ay nagsilbing donation drive na tinatawag na Kusinang Diliman by Tulong Kabataan-UPD na naging tulay upang matulungan ang maraming mga tao sa kanilang mga pangangailangan sa araw-araw.

Karamihan sa bumubuo ng produksyon ay bago sa kanilang mga tungkulin at responsibilidad kaya nahirapan ang bawat isa sa pagtapos ng mga gawain ngunit dahil sa pagtutulungan ay natapos at natupad ang lahat ng kanilang tungkulin. Isa ring problema ang makabagong setup kung saan ang lahat ng rehearsals, meetings, at mga presentasyon ay onlayn lamang. Maraming suliranin sa teknolohiya ngunit nagawan ito ng paraan at maganda ang naging mga resulta sa kabila ng lahat ng mga ito.

Naging hamon din sa mga production heads ang pagkonsidera sa bawat isa sapagkat ang pinakamahalaga pa rin ay ang kalusugan ng lahat kaya't inayos nilang mabuti ang schedules at mga prayoridad upang maging matagumpay ang produksyon. Kanila ring binigyang pansin ang mabubuting mga bagay sa produksyon imbes na sa mga pagkukulang at pagsubok na kanilang pinagdaanan. Dahil dito nabuo ang tiwala at pagtutulungan ng bawat isa.

Bagamat wala pang kasiguraduhan kung mauulit muli ang theater festival, hindi naman nila inaalis ang posibilidad na ito ay maulit muli sapagkat ito rin ay magandang plataporma sa mga bago sa mundo ng teatro at sa mga taong ninanais pagyabungin pa ang kanilang mga talento. Pansamantala munang ititigil ito upang magbigay pokus sa kanilang pag-aaral sapagkat nagsimula na ang kanilang mga klase. Parehas pa rin naman ang objective, mission, at vision nito sa uulitin at ito rin ay magiging daan muli sa mga taong nangangailangan.

Pahayag ni Krista Bulaong, ang artistic director ng produksyon, "The best thing I learned from everyone who was part of Pagmulat is that no matter where we come from, the circumstances we have now and the tasks we have, it is really our act of giving great value to the work that makes us shine as artists." Iyon ang pinakamahalaga nyang natutuhan sa produksyon kung saan binigyang diin nya na kahit ano pa man ang nakaraan, kasalukuyan, at ang hinaharap ng mga bumubuo ng produksyon, ang totoong mahalaga ay ang pagbibigay importansya nila sa sining at ang pagbibigay ng kanilang puso sa kanilang mga gawa. Ito talaga ang nagbibigay ningning at gantimpala sa mga tao sa mundo ng teatro.

Patunay lamang sa produksyon na ito na walang makapipigil sa pagbibigay ng impormasyon, pagpapahayag ng saloobin, pagtutuwid sa baluktot, at pagpapahiwatig sa realidad ang mga indibidwal na tunay na nagmamahal sa bansa. Anomang oras, may pandemya man o wala, patuloy na gagamitin ang sining upang maitama ang mga mali at maipakita sa lahat na maraming mga isyu ang nangangailangan ng aksyon at maraming mga tao ang nanghihingi ng saklolo. Ang kailangan lamang ng lahat ay imulat ang mga mata at hayaang makinig ang mga tainga, sa ganitong pagkakataon, ang bansa ay maisasalba.

 MORE INFORMATION SA COMMENTS SECTION TUNGKOL SA DONATION DRIVE.

Ang Pagmulat ay isang online theater festival sa Alay Sining Facebook page (2020). https://www.facebook.com/AlaySining

Special thanks to Krista Bulaong for the short interview.

Blog by Nicole Bernadette Ante

The new production "@nlex", an adaptation of Tony Perez's Sa North Diversion Road under UP Dulaang Labratoryo that dropped this August 27, 2021 breaks new ground for the genre of virtual-performance. The pandemic is just around the corner of its second year anniversary and the genres it had created for our survival has shifted, slowly gone back to normal or in the case of Philippine Virtual Performances, evolved.

     The production team and creators behind "@nlex" definitely show this. Directed by Fitz Bitaña alongside Serena M for the Theatre 198 Special Project class of 8 UP Diliman theatre students, they show bravery and teamwork in the building of a production that, once again, has redefined the meaning of a Virtual Performance.

Their adaptation of Sa North Diversion Road by Tony Perez surprised the audience with its beautiful visuals, brilliant direction, contemporary storytelling and performances led by the incredible Sabrina Basilio, Gino Ramirez and Markel Gamboa. EXGO REV also gives praise to the video editors and visual effects artists for having stitched together the scenes beautifully and in-line with the story.

"@nlex" is a story about a couple and the many stages there are in a relationship. The pair embody different couples and separate relationship status asking questions of trust and loyalty as well as begging the audience to unscramble and undo their thoughts for them by way of watching the play again and again. But using NLEX as an analogy perhaps we need not to be unscattered as cars on a highway/freeway. As through out the entire drive we're all ultimately going the same direction. Maybe at different paces but on the same road.

      The play requires multiple watches for audiences to fully understand the deep and personal text of Tony Perez.

Though even so with how confusing or scrambled the story can be, Fitz Bitaña and Serena M's direction and choice of visuals paint us a picture of what the story is really trying to say and what they themselves want to say with it. From visual transitions that show the timelapse of vegetables deteriorating to the beautiful closing shot of a very long drive as one character bids their goodbye to the other. We cannot give enough justice to how beautiful the play looks so instead we encourage everyone to see it in UP Dulaang Laboratoryo's Facebook page while it is available.

      "@nlex" has paved the road for what we should expect from Virtual Performances from now on.

More on Tony Perez:

    Tony Perez is a playwright, artist and writer most commonly recognized for his collection of stories in his book "Cubao Pagkagat ng Dilim: Mga Kuwentong Kababalaghan". It is hard to come by a Tony Perez play these days so it's especially thrilling to see one even in a virtual setting. EXGO REV would even be so bold to claim, this adaptation gives justice to the original script of the playwright.

That is to note, there are many more different interpretations of the story, especially in Tony Perez's original script.

      Malugod na pagbati sa mga creators, teams at theatre makers ng produksyon. Mahusay! Pagpugay!

Watch their play on UP Dulaang laboratoryo’s Facebook page: https://fb.watch/7Hii3XTHY7/

“@nlex” Direction by Fitz Bitaña and Serena M under UP Dulaang Laboratoryo

An adaptation of Tony Perez’s Sa North Diversion Road

Blog by EXGO REV (Edits were added due to some previous misinformed details.)

In the days nearing the premiere of Quaranteatro’s new production, “Isang Gabi, Noong 1979” directed by Buch Dacanay, we got the chance to interview the play’s lead actress, Janina Mendoza, a sophomore of B.A. Theater Arts in UP Diliman.

           We ask her questions about the production and what it’s like to be a theater student this time of quarantine, especially since the year is almost over.

 QUESTION: What were your expectations coming into this production? And has it exceed?

JANINA: Everyone is new to this online platform, and as a theatre student who has to experience and be involved in as many productions as possible even (or maybe especially) in the midst of a pandemic, I did not know what to feel. It is my first time working with Buch and I haven’t met him yet so I did not know what to expect. All I knew at that time was that this is going to be a super challenging production given the limitations. And yes, I am surprised and happy to see how the rehearsals and workshops led to the final version of this project.

QUESTION: Kamusta ang rehearsal-process at progreso mo bilang theater artists? Lalo na't jinu-juggle ngayon ang online classes.

JANINA: Sobrang hirap magbalance ngayon dahil sanay ako na noong face-to-face pa lahat, na kapag may prod akong sinasalihan, may clear division talaga ang acads, prods, at pahinga. Because of the pandemic, halo-halo na. Hindi mo na alam kung kelan ang pahinga, kelan ka magpeprepare for the prod, and kelan ang pag-aaral. Kung ano na lang ang kaya ng oras ko, ‘yun ang ibibigay ko. Of course, acads muna talaga inuuna ko lalo na at andami kong units ngayon hahaha kaso etong prods kasi na mga sinasalihan ko, considered na acads na rin for me kasi theatre naman ang course ko and I’ll need them for my portfolio, new learnings, and new experiences.

QUESTION: What is a good or fun memory from the production “1979”?

JANINA: I really love the mini workshops and warm up exercises! I miss doing them with co-actors where you’re all in the same room. I miss hardcore workshops. Iba pa rin syempre ang face-to-face kasi mas naeestablish ang lahat doon, kaya the mini workshops and exercises na ipinagawa ni Buch sa amin... hayyy, parang sobrang nostalgic lang [laughs].

QUESTION: Looking back at your young self na nagt-teatro simula age (x) ano'ng masasabi mo sa progreso mo ngayon? May mga natutunan ka ba looking back at your past theater-self, mga revelations?

JANINA: I was 12 when I had my first actual play pero patigil-tigil ako right after that. There was a time na 2 years akong nagpahinga sa theatre. Walang workshop na sinasalihan or even mini prods. Walang kahit ano. Tapos right after magpahinga, deretso ako sa Theatre Arts ng UP. Sobrang risky move niya dahil para akong lalaban sa big tournament na sobrang tagal na walang training hahaha but since hindi ko naman binitawan yung love ko for the art, hindi naman nawala ‘yung skills ko. It took me months bago makabalik ulit sa dati, and now na sunod-sunod at minsan sabay-sabay pa ang prods na nasasalihan ko, nalagpasan ko pa ‘yung goal ko. Of course, I still have so many things to learn but I can say that I’ve grown a lot. A few nights ago, I watched clips of my very first play back in February 2013. The fact that I cringed the whole time made me realize na, “okay, sobrang laki na nga ng ipinagbago ng acting ko and my techniques.” Pati yung pagtingin ko sa craft, sobrang laki rin ng pinagkaiba kasi I used to look at theatre acting as mere performing after memorizing the script. That was the 12 year old me [laughs].

 QUESTION: Ano ilu-look forward namin sa dulang "1979"?

JANINA: You’ll have a glimpse of how it was for families back then. What did safety mean during that time? Or was there even safety? You’ll realize how difficult it was for little kids to process the events that were happening around them. You’ll see how Martial Law had stolen the innocence and childhood of so many children.

 QUESTION: HULI, mayron ka bang gustong ipromote na susunod niyong proyekto kung saan makikita ka namin ulit?

JANINA: On going ang “Segunda, Sa Bisperas ng Kalayaan” sa official Facebook page Lipa Actors Company. Mapapanood ninyo ako doon na gumanap bilang Donya Trining. Hinati-hati ang original play, kaya paisa-isang episodes ang mapapanood. You can still watch all episodes na natapos na ma-livestream! Nandun lang sya sa Facebook page.

Excited ako sa mas marami pang projects next year! I’m really hoping na hindi na sobrang tagal bago tayo makabalik sa actual stage. But for now, let us support the online productions na talagang pinaghihirapan at lubos na pinagpaplanuhan ng mga taga-teatro. Hindi mamamatay ang sining!

 Lipa Actors Company:

https://www.facebook.com/LipaActorsCompany

 Special thanks to Janina Mendoza for the interview!

Catch her in “Isang Gabi, Noong 1979” showing this December 18, 2020

Person in photo: Janina Mendoza

Ang lumikha ng isang dulang birtwal ay hindi kasing dali ng kung isipin ng ibang tao. Maraming factors na kailangan mong isaalang-alang, lalo na sa panahon ng bagyo at peligro. Mga tanong na: Kung magre-rehearse ba o hinde, kung mayroong internet connection ba o wala.

Nakakaubos din ng pasensya ang mga taong walang konsiderasyon sa buhay-estyudante. Para bang nakalimutan nila na hindi pa tapos ang pandemya ng COVID.

Ang lumikha sa birtwal ay hindi mismong Madali sa dahilan na wala pang nakakagawa nito kaya wala pang patakaran, mahirap ito dahil kailangang patuloy siyang nage-evolve. Na ang mismong genre ng virtual theater ay nagpo-progreso. At kung gumagawa ka ng virtual theater play parte ka sa pagtalakay pa nito sa pagiging mas malaking bagay--sa pagiging mas mahalagang bagay.

Kaya sa darating na dulang handog ng Quaranteatro, ang bagong direktor na si Buch Dacanay ay susubukang gumamit ng bagong mga elementong pang-storytelling. Bale hindi na lang nag-iisang teatro ang uri at isasalpak sa screens ng ating selpon, gaya noong nagsisimula pa lang ang lockdown at online plays. Pero syempre hindi iyon kasalanan dahil nagsisimula pa lang.

Pero adapting is also evolving, habang tumatagal, ang virtual theater ay nagiging sarili na niyang genre.

Kung tuusin pareho lang ito sa pag-adapt ng teatro into Street Theater noong panahon ng Martial Law. Noong panahong yon pinagbawalan ang mga school organizations at kahit anong organization sa takot na paraan ito ng mga tao para magplano na pabagsakin ang mga Marcos. Kasama rin dito ang mga teatro, pero pinagbigyan ang mga komunidad nito dahil...anong masama ang magagawa ng mga estyudante ng teatro?

Doon sila nagkamali kasi dahil dito, ang mga orgs gaya ng UP Repertory ay isa sa mga unang nag-adapt sa pagtatanghal ng mga dula sa kalsada. At anong mga kwento nitong mga dula? Tungkol sa aktibismo at kawalan ng katarungan. Nag-teatro sila sa mga kalsada para  madali itong mapanood ng lahat ng tao, at para rin makakalat sila ng mabilis kung sakaling sila’y mahuli.

Bago at ibang uri ng birtwal na dula ang ipapakita sa darating na produksyon ng Quaranteatro. Sa direksyon ni Buch Dacanay at sulat muli ni Mikaela Regis (na nakatrabaho na nila sa isang nakaraang Quaranteatro project) kumuha sila ng bagong mga aktor na sina Janina Mendoza, isang Second Year B.A. student sa Theater Arts, UP Diliman at si CJ Correa, isa namang Second Year A.A.T. student ng Theater Arts sa UP Diliman.

Katabi ng direktor na sina Nina Montemayor bilang Director of Photography at ilang mga tao na taga-Quaranteatro at sa labas, binubuo nila ang isa na namang dula tungkol sa panahon ng Martial Law.

Subaybayan ang Quaranteatro sa darating nilang produksyon bago matapos ang taong 2020.

Mga salita ni Buch Dacanay

I-Like ang Facebook page ng Quaranteatro para maging updated. https://www.facebook.com/quaranteatro

Sa ritrato: (Clockwise) Janina Mendoza, Buch Dacanay, Johnny Maglinao, CJ Correa.

“Payag” was released online around 8:00 PM on the 21st of September. It was the anniversary of the declaration of Martial Law and the timing couldn’t have been better. The video was uploaded on Quaranteatro’s Facebook page after a series of display photo blasts and other announcements. It was a free virtual theatre production. The performance itself, which lasted eight minutes and thirteen seconds, was an artistic success, as cohesive and powerful and resonant as we hoped it would be.

“Payag” was directed by Lia de Jesus and features performances by Dulaang UP students, Marjeorie Peleño (a Performance Major), Fred Layno (who played ensemble in Nana Rosa's 2020 run), and Janna Cortes (understudy for the role "Dalang Rosa'' in the same production).  The music was directed by Mijon Tangye. The singers included Mariella Laurel, Christian Correa, Catherine Demonteverde, Den Fajardo, Jericco Lopez, Lynette Manay, and Rozen Tabaodaja. With Johnny Maglinao rapping and Moses Cauilan providing the eerie dictator-like voiceovers for the production.

It was not a breezy process. According to director Lia de Jesus, “[Things] actually didn't go as planned. It was another version of my vision. But in a good way.” She added that internet connection problems interfered with rehearsals and that they had to devise a new system of recording. Janna Cortes adds that she had to learn the choreo by herself so that during rehearsal time, she would only have to polish her performance and receive notes. Cortes says that space was also an issue because they had to make do with the small areas they could move around. And then there was the fact that most performers and production members were students, which made time management a challenge.

Directing the sound was also a challenge. This production, after all, was a reimagined version of Gloc 9’s “Payag,” made to suit the current political climate. It took Mijon Tangye, the music director, a lot of hard work and patience listening to get the sound right. She would listen to the original song twenty times a day. That was how she realized that the laid-back nature of the song, though beautiful, wouldn’t fit the overall theme of the performance.

“I wanted it [the song] to feel urgent,” says Tangye. “I wanted people to think about what it is we are allowing ourselves to happen. ‘BAKIT PUMAPAYAG TAYO?’ Especially in the climax, with all the ad-libbing and echoing of ‘Bakit pumapayag ako,’ and how it is being reiterated so many times, I wanted people to act upon this question.”

In the end, everything was worth it. There were over a thousand views and the feedback was overwhelmingly positive. “It really warms my heart because all the hard work we put in is received in a good light,” says de Jesus. Tangye is also thankful for the audience reaction to the hard work of everyone in the team.  “I can't wait to make more projects to further educate and inspire other aspiring enthusiasts within the realm of arts!” she says.

 WATCH “PAYAG” a rendition of Gloc-9’s original by Quaranteatro, here: https://www.facebook.com/watch/?v=3234237066690232&extid=IkRwnbFDfq1u2Edc

Directed by Lia de Jesus

Music Direction by Mijon Tangye

Video Editing by Nina Montemayor

 Person in photo: Mijon Tangye

Blog by Carmel Ilustrisimo

COMMENT, LIKE and SHARE!

Ito ang mga panahong talaga namang sinusubok ang ating pagkatao. Maraming mga kumportableng naninirahan sa kanilang mga tahanan ang nagulantang sa mga kaganapan. Tumagal na sa kalahating taon ang lockdown at ang mga tao ay walang kapahingahan, galit, at sobra sobra na ang pagkadismaya. Nananatili sa kanilang mga tahanan ang mga masswerteng tao, nanunuod nang may pagpupuyos at impit na galit sa mga kapulisang karumal-dumal ang mga gawain. Nararapat dumepende ang mga frontliners sa pondo ng gobyerno at mga pribadong donasyon at ang mga kapulisan naman ay may ekstrang pondo rin at karagdagang kapangyarihan. Pinakanaghihirap sa lahat ay ang walang kapangyarihan.

"Silang Walang Tahanan" ay kwento nila Jun Reyes at ang batang babaeng kanyang inampon na si Nana. Sila ay walang tirahan, tinratong parang isang dumi ng lipunan, at ang kanilang pagmamahal ang proteksyon nila sa isa't isa.  Si Jun ay dumanas ng matinding kahirapan at mga kabigatan.  Sa likod nya ay gupit-gupit na mga papel, scraps, magasin, dyaryo, at basura. Patunay na nakatira sya sa kahirapan. Nabibilang siya sa mga marginalized sectors, mga taong hindi nabigyan ng mukha at pangalan, mga taong hindi binibigyang pansin ng lipunan. Sumasaya lamang ang usapan kapag napagusapan si Nana.

Ngunit biglang nagbago ang lahat sa trahedyang kanilang sinapit sa dulo. Kakaibang mga tunog ang iyong maririnig, nakabubulag na ilaw ang iyong masisilayan, nakabibinging katahimikan, at kadiliman ang masasaksihan sa pagitan ng nagaalab na emosyon at kakilakilabot na pagsasalaysay. Imposibleng hindi masaktan ang mga manunuod sapagkat iyo ring mapagtatanto ang pagkibit balikat ng gobyerno noong una pa lang. Kasalukuyang nagdurusa ang mga mahihirap, bata man o matanda, tila ba hindi dinig ang kanilang mga iyak at saklolo.

Ang dulang ito ay paghingi ng tulong. Mananatili ang dulang ito sa ating mga puso at usapan, pinapaalala sa atin ang sangkatauhan at ang mga naaapi.

PWEDE PANG MAPANOOD ANG:"Silang Walang Tahanan" ng PAGMULAT sa https://www.facebook.com/AlaySining/

Direksyon ni Kiko De Paz

Panulat ni Sher-Anne Rediang

Aktor sa ritrato: Robert Joshua San Luis

Ano ang “Virtual Theatre?”

Ang Virtual Theatre or Digital Theatre ay isang uri ng produksiyong panteatriko kung saan ginagamit ang internet at iba pang angkop na teknolohiya. Lokasyon ang pinakamalaking pagkakaiba nito sa tradisyonal na teatro, kung saan karaniwang isinasagawa ang produksyon sa entablado. Sa virtual theatre, maaring sa sa loob ng isang silid nakikipagsalimuha ang mga aktor. Maari ding iba’t ibang espasyo ang sinasakop ng mga nasa produksyon ngunit isang screen lang sila nakikita.

       2.

Paano ito nagsimula?

Nagsimula ang virtual theater nang dumating ang di inaasahang pandemya sa bansang Pilipinas kung saan ipinagbabawal muna ang pagkakaroon ng malakihang pagtitipon at mga programa upang di makakuha ng nakamamatay na virus. Gumagamit ng ibat ibang gadgets upang makapagtipon-tipon onlayn ang mga bumubuo sa teatro. Bagamat nakakapanibago ang mga platapormang ginamit, hindi pa rin mawawala ang nagaapoy na kagustuhan ng mga taong nakapaloob dito na ipahayag ang kanilang saloobin at ipakita ang kanilang angking mga talento. May pandemya man o wala, walang makapipigil sa pagusbong pa ng sining sa larangan ng teatro.

      3.

Ano ang pinagkaiba nito sa tradisyunal na produksyon?

            Malaki talaga ang pinagkaiba nito sa tradisyonal na produksyon sapagkat ang pagpapalabas ng mga plays ay onlayn na lamang. Maraming mga platapormang maaaring gamitin at maiaaccess lamang ito sa pagkakaroong ng internet. Dito, mas maraming manunuod ang maaaring makapanuod at matunghayan ang iba't ibang arte mula sa mahuhusay na mga taong binubuo nito. Hindi man entablado ang ginagamit nito, ang onlayn world naman ang makikinabang dito. Nakapapanibago man sa una, ngunit ang ganda at mga aral mula rito ay patuloy na naipakikita.

      4.

Para saan ang Virtual Theatre?

Lalo na sa panahon ngayon, kailangan sumang-ayon ang teatro sa mga pangangailangan ng karamihan. Kahit ano pa man gawin natin, hindi na tayo maaring bumalik sa uri ng buhay na alam natin bago nagkaroon ng pandemiya. Hindi lamang nakakatulong ang Virtual Theatre sa mga theatre practicioners (mga aktor, set designer, mananahi, manunulat, at iba pa), ipinapakita rin nila sa pamamagitan ng teknolohiya na nagkakaisa sila sa buong mundo sa pagharap sa suliranin ng kasalukuyan. Nakakatulong ang Virtual Theatre sa pag-iwas ng pagkalat ng virus, at nagbibigay rin ito ng impormasyon, diskurso, at kaligayahan sa mga manonood.

Sa gitna ng pandemya, walang katiyakan ang katapusan. Sa gitna ng mga problema na tila wala nang kakayahang solusyonan. Ngunit sa gitna ng kaguluhan, mayroong magbibigay linaw. Dugtong dugtong ang henerasyon sa bansang Pilipinas, mula noon, kasalukuyan, at sa darating na kinabukasan, at masasasaksihan pa rin ang pagkakatugma at hindi pagkakatugma ng mga bagay; makikita pa rin ang mga pangyayaring tila ba paulit-ulit na lamang ngunit hindi nabibigyan ng pansin at solusyon. 

Halayhay (Cebuano) – “aligning”, synonym: “parallel”

verb

: Upang isang-ayon o itugma ang isang bagay sa iba pa.

adjective

: Magkatulad at madalas na nangyayari nang sabay.

Ang Halayhay ang kumakatawan sa kauna-unahang theatre season ng Quaranteatro, isang organisasyon na nabuo sa ilalim ng quarantine na dulot ng kasalukuyang pandemya. Itinayo ang organisasyon na ito kasama ang pakay na magbigay ng ibang daan upang mapagpatuloy ang sining (lalo na ang performing arts) kahit sa virtual world. Bukod dito, isa sa mga misyon nila ay makapagbigay ng oportunidad sa bawat Pilipino na matuto tungkol sa teatro sa konteksto ng panteatrong Pilipino, at magamit ang performing arts upang magbigay liwanag tungkol sa mga adbokasiya at mga mensaheng makabuluhan sa lipunan ngayon. 

Ang salitang Halayhay ang nagrereprenta sa mga “parallelism” o pagkakahanay ng mga pangyayari sa mga Pilipino at sa kanilang bansa, sa konteksto ng kasaysayan, kultura, o kahit sa pangaraw-araw na buhay. Ang ideya para dito ay nanggaling mula sa nakikitang mga sitwasyon sa kasalukuyan na tila nauulit  lamang mula sa nakalipas na nakaraan. 

Halayhay, ang magbibigay linaw at magbibigay tugma sa kaguluhang matagal ng tinitiis ng lipunan. Walang pagkukumparang magaganap sapagkat bibigyang diin natin ang mga kaganapan sa kasalukuyan, ang mabuti at masama, ang maganda at kasuklam-suklam, ang katotohanan at kasinungalingan. Bibigyang buhay ng teatro gamit ang makabagong teknolohiya ang mga bagay na ito upang mamulat ang mga matang nagbubulag-bulagan, buksan ang mga taingang nagbibingi-bingihan, at buhayin ang kaluluwang unti-unting nawawalan na ng laban. Sa pamamagitan ng daan na mayroon tayo ngayon, ang sining ang maglalakas ng boses sa mga taong kinuhanan ng paraan upang maiparating ang kanilang mga mensahe.