#putonhappyface

Op zaterdag 2 november ben ik samen met mijn vriendinnen naar de film The Joker gaan kijken. Het is een Amerikaanse misdaadfilm geregisseerd door Todd Phillips. De film is geïnspireerd op de bekende superschurk uit de Batman-stripverhalen die eveneens Joker heet.

In de film wordt de rol van Arthur Fleck (met andere woorden The Joker zelf) vertolkt door de bekende Amerikaanse acteur Joaquin Phoenix. Andere belangrijke bekende personen die meespelen in de film en ook één van de hoofdrollen vertolken zijn: Robert De Niro (Murray Franklin, presentator van een bekende talkshow), Zazie Beetz (Sophie Dumond, een alleenstaande moeder die in hetzelfde apartementsgebouw woont als Arthur), Frances Conroy (Penny Fleck, moeder van Arthur) en Brett Cullen (Thomas Wayne, biologische vader van Arthur).

Een stukje van een recensie uit De Morgen (https://www.demorgen.be/tv-cultuur/joker-huiveringwekkend-ongemakkelijk-en-controversieel~b43b2cf6/)

‘Wat schuilt er achter de horrorlach van The Joker, ’s werelds bekendste comic book-antiheld? Een gapend gat van miserie en verdriet, als je Todd Phillips’ Joker mag geloven. Laat één ding duidelijk zijn: Joker is geen jolig avondje uit, wel een verpletterende karakterstudie van een zieke, eenzame man. Phillips en Phoenix portretteren hem als een gefaalde stand-upcomedian annex clown – te huur voor al uw kinderfeestjes! – met zware psychische problemen.

Arthur wordt geplaagd door hevige, compulsieve lachbuien die hem steevast in de problemen brengen. Phoenix slaagt erin ze tegelijk huiveringwekkend en diep tragisch te doen klinken. Als Arthur lacht, is het alsof hij een haarbal gaat uitbraken – of is het een enorme brok ingeslikt trauma? Hij voelt zich gefaald, ongeliefd, onzichtbaar. Pas wanneer hij voor het eerst met geweld terugslaat, voelt hij zich minder onbeduidend. De afdaling richting pure waanzin en chaos kan beginnen.’

Als iemand die niet veel verstand heeft van acteren, kan ik wel zeggen dat de acteerprestatie die Joaquin Phoenix heeft neergezet, fantastisch is. Ik vind het ongelofelijk hoe mooi en goed hij de rol van iemand met zware psychische problemen heeft overgebracht. Ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk het moet geweest zijn om je in te leven in zo een gecompliceerd karakter.

‘Phillips plundert gretig uit Taxi Driver en The King of Comedy van Martin Scorsese – het groezelige Gotham van Joker lijkt zelfs verdacht veel op het New York van de seventies en eighties – maar slaagt er toch in de wereld anno 2019 een spiegel voor te houden: hij schetst een schrikwekkend beeld van een samenleving in chaos, waarin de ‘deplorables’ – in de film noemt een arrogante politicus hen ‘clowns’ – in opstand komen tegen de 1 procent, en gefrustreerde blanke mannen het recht in eigen handen nemen. Duidelijk te confronterend voor heel wat Amerikanen: zij zien de film liever als een gevaarlijk voorbeeld voor copycats dan als een verwrongen spiegelbeeld van de werkelijkheid.’

Nog een reden waarom ik de film knap vond, was de manier waarop de regisseur de hedendaagse, maatschappelijke problemen naar voren heeft gebracht. In de film volg je het dagelijkse leven van Arthur Fleck, een man met zware psychologische problemen, die verstoten wordt door de gemeenschap. Doordat Phillips dit op zo een goede manier heeft gebracht, denk ik dat deze film voor velen een prikkel zal zijn waardoor ze zich misschien gaan realiseren dat er iets moet gedaan worden aan dit actueel probleem. En daarom vind ik deze film net zo mooi omdat het als inspiratiebron kan gebruikt worden.

Voor mij is een film geslaagd als ik naar huis ga en er nog steeds over zit na te denken en dat was bij deze film zeker het geval. Ook hoe meer ik erover nadacht, hoe beter ik het eigenlijk vond want mijn eerste gedachte na de film was zeker niet zo positief als mijn blog hierboven. Dit kwam voornamelijk door het feit dat het eigenlijk niet echt mijn genre was en dat het geen film was zoals ik gewoon ben. Conclusie: ik vind het een zeer mooie film en het is zeker een aanrader!