#przelom

Napotkałam ostatnio na ciekawy tekst na temat Lily i przytoczę tutaj jego fragment: 

what troubles me about this is that she is so often placed as the ideal to which James has to match - and with this, the ideal to which no other women can aspire. I think that you can see this really acutely when there are moments of Lily pursuing other romantic partners - here, we allow the Other Man the space to exist outside of his competition with James; maybe he is good to Lily, and he teaches her what a healthy relationship looks like, even if it doesn’t work out. maybe he’s bad, and we see Lily learn to stand up for herself, or sever a tie when it becomes toxic. maybe he’s unimpressive but kind. who knows! however, with James, it feels like the girls are reduced to the anti-Lily; we frame them as not as funny, or not as kind, or not as pretty. they’re a feeble precursor and a shallow reminder of what James doesn’t have: Lily.

Chciałam napisać, że bardzo się z tym zgadzam, dlatego właśnie skonstruowałam Przełom i Powolne Spalanie w taki sposób, by nieco przełamać te stereotypy. 

Moja Lily jest bardzo daleka od ideału - widzę, że często Was irytuje jej zachowanie ;) i bardzo dobrze! To dziewczyna z krwi i kości (nawet jeśli w rzeczywistości z papieru i tuszu), która ma swoje dylematy i równie długą drogę do przemiany, co James! Uczy się własnych uczuć, uczy się funkcjonowania w świecie, do którego została wrzucona na głęboką wodę, a następnie określona jako niegodna go przez część społeczeństwa, uczy się być dorosła i dopiero określa swój system wartości. Nie chcę jeszcze zdradzać ostatniego rozdziału Przełomu, ale chciałam zwrócić Waszą uwagę na to, co finalnie różni Lily i Jamesa w tym opowiadaniu, a co ich spaja w Powolnym Spalaniu! Taka mała podpowiedź ;) Bohaterowie muszą się w końcu spotkać w połowie drogi dla każdego z nich!

Chciałam też zwrócić Waszą uwagę na postać Marlene i jak bawiłam się jej charakterystyką ;) Na początku widziałyście ją oczami Lily, która oceniała ją przez pryzmat swoich własnych uczuć - potem wychodzi nieco bardziej wielowymiarowa i kompleksowa postać. Może w alternatywnym świecie byłaby równie dobrą partnerką dla Jamesa? Jest piękna, odważna, działa w Zakonie, więc ma serce po dobrej stronie i potrafi poświęcić swoją wygodę dla dobra innych. Wcale nie ustępuje Lily, jeśli chodzi o cechy charakteru - po prostu nie jest główną bohaterką tego opowiadania. 

Komu małą zapowiedź ostatniego rozdziału “Przełomu”? ;) Wyjątkowo lubię ten akapit - pewnie same się domyślacie, że głównie dlatego, że jest równocześnie wstępem do kolejnego opowiadania! 

------

Komu małą zapowiedź? Być może rozdział pojawi się jakoś po połowie miesiąca, więc bądźcie czujne :)

---------- 

James oderwał się niechętnie od jej ust, by na nią spojrzeć. Lily momentalnie nachyliła się do niego ponownie, ale James ją powstrzymał, aż za dobrze wyczuwając podstęp. Gdy tylko chciał zacząć z nią rozmowę o uczuciach, Lily wychodziła z siebie, żeby rozproszyć jego uwagę. Nie, żeby James nigdy nie wykorzystał tych patologicznych zapędów dla swoich korzyści, ale ostatnio zaczynało go to irytować. 

— Dobrze — odparł, obejmując ją mocno w pasie, żeby nie mogła wykonać kolejnej sztuczki, którą stosowała podczas poważniejszych rozmów, a którą w głowie nazwał „Znikającą Lily”. — Ale mam parę warunków. 

Lily poruszyła się, jakby sprawdzała siłę jego uścisku, ale po chwili dała za wygraną. 

— Warunków? — powtórzyła z ironicznym uśmiechem. 

Przełom, “Z małą pomocą przyjaciół”

James miał nowe hobby, a było nim liczenie każdego piega, który pokrywał kręgosłup Lily. Małe, brązowe kropeczki wyglądały zupełnie jak mleczna droga, odcinając się na tle jej białej skóry. Przejechał powoli palcem od jej szyi, aż po pośladki, z satysfakcją obserwując, jak Lily nieco drży. Był pewien, że nie miało to nic wspólnego z chłodem wieży astronomicznej, bo sam, własną różdżką zatroszczył się o to, by nie czuli zimna.

Czytaj dalej na FF.net

Malutka zapowiedź nowego rozdziału - już przedostatniego. Cóż się tam może wydarzyć? Czy James zdoła się opanować? ;)

---

— Ile płacisz za usługi tej szlamy, co, Potter? — krzyknął ktoś za ich plecami, wyrywając Lily z zamyślenia. 

— Nie znasz Jamesa, Snape! — warknęła, ale Severus nie pozwolił jej dokończyć.

— Jamesa? — prychnął. — Więc on jest teraz Jamesem, a ja jedynie Snapem, tak? Naprawdę tego nie widzisz? Zależało mu na tobie tylko dlatego, że go odtrącałaś! Teraz, jak już dostał wszystko na tacy, to tylko kwestia czasu. Taki jest. Potter ma tylko trójkę ludzi, na których mu tak naprawdę zależy i to na pewno nie jesteś ty, Lily!

Mała zapowiedź rozdziału 10! Chętnie usłyszę też Wasze opinie o rozdziale 9, bo do końca nie wiem, jak Wam się podobał ;) Dzięki za komentarz @justinerico i tak, James bardzo szybko dorośleje w tym opowiadaniu! 

---

— Hej, masz jakiś problem? — warknął Syriusz, zatrzaskując Jamesowi szafkę przed nosem. 

Szatnia opustoszała i zostali w niej teraz tylko we dwójkę. Od momentu wyjścia spod prysznica, aż do założenia czystych szat, James nie odezwał się do nikogo ani słowem. 

— Chyba ty — odparł James, łypiąc groźnie na przyjaciela. — Widziałem, jak odbiłeś tłuczka w moją stronę! Zrobiłeś to specjalnie!

Syriusz prychnął, opierając się o ścianę i krzyżując ręce na piersi. 

Miłego weekendu ;) Dajcie znać, jak się podobało!

---

Jego czerwono-złoty sweter napinał się, podkreślając wysportowaną sylwetkę. Zrobił krok do przodu, niemal zamykając i tak już mały dystans, dzielący ich od siebie. Poczuła jego oddech na swojej szyi i zamknęła oczy, ale gdy po paru sekundach nadal nie doczekała się pocałunku, znów na niego spojrzała, nie potrafiąc ukryć irytacji.

James patrzył na nią, szczerząc zęby w najbardziej atrakcyjny, a zarazem denerwujący sposób. Coś, co chyba tylko jemu wychodziło w tak idealnej proporcji. Zacmokał, najwyraźniej bardzo z siebie zadowolony.

— No, no... Evans, przecież jesteśmy na dyżurze, prawda? — spytał cicho, na co Lily prychnęła i odepchnęła go od siebie.

— Spadaj, Potter — warknęła, rumieniąc się i idąc gniewnie w dół korytarza.

Usłyszała za plecami jego śmiech, a następnie przyspieszające kroki. Dogonił ją bez problemu, złapał za ramię i okręcił, przodem do siebie. Pchnął ją na ścianę (och!) i naparł ustami na jej usta (mmhm!) tak, że gdyby nie zimny mur za jej plecami, pewnie straciłaby władzę w nogach. Wszystko zawirowało wokół niej. Wsunął dłoń pod jej spódniczkę, zbliżając usta do jej ucha.

— Jesteś pewna, że nie możemy sobie zrobić krótkiej przerwy? — spytał sugestywnie, równocześnie wspinając się palcami w górę jej uda.