#progressief

Dat is de titel van het nieuwste boek van de, in Berlijn wonende, Amerikaanse filosofe Susan Neiman. Neiman. Afkomstig uit Georgia in de VS, kwam al vroeg onder de invloed van Martin Luther King. Ze stopte met studeren om te protesteren tegen de Oorlog in Vietnam en ging in een commune wonen. Uiteindelijk ging ze opnieuw studeren en promoveerde ze aan de universiteit van Harvard. In dit essay…

De Canadese band Protest the Hero is nog redelijk onbekend in Nederland. Onterecht want de band heeft al 2 goede albums afgeleverd met een gitaarvirtuositeit waar je u tegen zegt en screams bevatten die je bijna wegbliezen. Eind maart heeft de band hun derde album Scurrilous gelanceerd. Met de vorige albums in mijn achterhoofd keek ik erg uit naar dit album van dit Canadese gezelschap. 

Het album opent met C’est la Vie, het nummer wat ook uitgebracht is als de eerste single. In dit nummer worden de negatieve kanten van het leven gerelativeerd, leef zolang nog het kan is het motto. Het nummer zet gelijk de trend voor de rest van het album, het eerste wat gelijk opvalt is de stem van Rody Walker. Er is alleen sprake van clean vocals, de screams zijn achterwege gebleven. Een positieve ontwikkeling, de muziek komt zo nog beter naar voren. Jadea Kelly is net zoals op het eerste Protest the Hero album, Kezia, aanwezig met de vrouwelijke gastvocalen. Deze vocalen komen terug in Hair-Trigger, een nummer wat staat als een huis en nog meer kracht krijgt door de vrouwelijke vocalen. Het begin van het album staat als een huis

  Het beste nummer op de cd is Moonlight. Vooral de laatste 1,5 minuut is prachtig en wordt gekenmerkt door een prachtig progressief stuk. Het album kent ook zwakke nummers, Tongue-splitter is er daar een van. Dit nummer brengt niet het gevoel over wat de andere nummers wel doen, het nummer steekt ook wat zwakker in elkaar. Een ander zwak nummer van de plaat is The Reign of Unendig Terror. In totaal zijn dit de 2 mindere nummers op de cd. De 8 andere nummers steken duidelijk boven de middelmaat uit. 

  Het nadeel van deze virtuositeit is dat het te vaak gebruikt wordt, na 6 nummers is het wel duidelijk wat de gitaristen in huis hebben. Verder klinkt het gitaarwerk wat te gelikt af en toe en had de productie wat rauwer gemogen. Het album is af en toe te 'cheesy' In zijn totaliteit is het echter een va de betere metal albums van 2011. Het gitaarwerk is nog steeds fantastisch, de clean vocals pakken goed uit, de stem van Rody Walker is top en bijna alle nummers zijn goed in elkaar gestoken. Verder heeft de progressievere insteek van dit album ook positief effect.  Nu hopen voor de band dat ze op Europese podia meer in de aandacht komen en zo een doorbraak forceren op het dit continent. De muziek is er in ieder geval goed genoeg voor.

   Top Tracks:

  1: Moonlight

2: Hair-trigger

3: C’est la Vie

Mijn overgang van links optimistisch naar rechts pessimistisch was een geleidelijke. En ik noem mij nog altijd niet zonder voorbehoud conservatief, al was het maar vanwege voor de hand liggende associaties met christelijke neocons. Ondertussen voel ik mij echter steeds ongemakkelijker bij progressieve ideeën over gelijkheid. Dat gaat zo ver dat een Sesamstraatfilmpje over Elmo (rood) die niet mag meespelen met monsters (blauw) omdat hij een 'ander kleurtje heeft', me irriteert. Terwijl van mij iedereen mee mag spelen, ongeacht het kleurtje.

Oerconservatieve filosoof Roger Scruton heeft een boek gepubliceerd over het gevaar van 'gewetenloos optimisme', waarin het gelijkheidsdenken uitgebreid behandelt wordt. Scruton vindt het onverstandig om gelijkheid van alle mensen na te streven. Vooral omdat groepsrechten die door de overheid worden beschermd, de individuele vrijheid beperken. Niet dat gelijkheidsdenkers tegen individuele vrijheid zijn, maar deze moet volgens hen niet leiden tot wat zij zien als overheersing van de ene door de andere groep. De overheid dient dan ook mitigerende maatregelen te treffen. Tegelijk behoort die overheid zich zo min mogelijk met het privéleven van mensen te bemoeien en geen moraal door middel van wetten op te leggen.

Het schijnt dat in onze samenleving de laatste jaren een breed gevoelde afkeer is ontstaan van het ondersteunen van bepaalde groepen. Het is niet langer bon ton om solidair te zijn met zwakkeren. Ben je mislukt en haal je je avondeten bij de voedselbank? Dan zal je dat wel aan jezelf te danken hebben. En inderdaad is het zo dat de schuldenproblematiek, veroorzaakt door ondoordachte aankopen bij Neckermann, in de eerste plaats aan de schuldenaars zelf te wijten is. Maar hoe heeft de drang tot ongebreidelde consumptie zich van onze samenleving meester gemaakt?