Premiumtonic East Imperial: het komt uit het oosten
Dat het tonicgedeelte in een gin-tonic even belangrijk is als de gin zelf, hoeven we u waarschijnlijk niet meer te vertellen. De tonic mag niet óp de gin liggen, maar moet zich ermee vermengen, en het beste in zijn smaak bovenbrengen. Vandaag komt er een nieuwe premiumtonic op de Belgische markt: East Imperial, dat resoluut mikt op de smaakpapillen van de fijnproever.
When life gives you lemons, make lemonade, luidt het Engelse spreekwoord. Als het leven even tegenslaat, maak er dan het beste van. In de keuken van Tony Burt, één van de twee oprichters van East Imperial, hangt een ingekaderde variatie op hetzelfde thema: When life gives you lemons, make gin and tonic. Het is een passende lijfspreuk voor een man die een frisse draai wil geven aan ‘s werelds favoriete aperitiefdrank.
Tony, geboren en getogen in Auckland, Nieuw-Zeeland, en zijn Zuid-Afrikaanse partner-in-crime Kevin Law-Smith, lanceerden East Imperial drie jaar geleden als ‘de champagne onder tonics’. Daarmee staken de heren hun ambitie niet onder stoelen of banken: hun tonic heeft een even fijne bubbel en een even laag suikergehalte als een verfijnde brut, en dankzij een uitgelezen selectie van ingrediënten hoort hij enkel geschonken te worden bij de beste gins ter wereld.
Het is een zonovergoten dag in Parnell, één van Aucklands mooiste wijken – en Auckland is zo al een prachtige stad. Tony troont ons mee naar zijn favoriete bar, op tweehonderd meter van zijn huis. Hij noemt 46 & York the spiritual home van East Imperial. Dat is eraan te zien: het terras is uitgerust met stijlvolle designparasols van het merk; achter de bar staan de zeven East Imperial-variaties (vier tonics, een gemberbier, een ginger ale en een spuitwater) prominent opgesteld, en Tony hoeft zelfs niets te bestellen wanneer we het ons gemakkelijk maken in een hoekje van dit stijlvolle etablissement: de ober zet ons elk een glas Sipsmith London Dry voor, met daarnaast een flesje Burma Tonic Water.
“Deze tonic ondersteunt de citrussmaak van een traditionele London Dry”, legt Tony uit. “De naam ervan is ook een eerbetoon aan één van de meest legendarische gincocktails: de Pegu Club, van de gelijknamige bar in de Birmaanse stad Rangoon. Die staat prominent beschreven in Harry Craddocks iconische Savoy Cocktail Book, uit 1930.”
Alles aan East Imperial ademt de sfeer van zo’n Britse gentlemen’s club uit die tijd. Tony en Kevin kennen hun cocktailgeschiedenis, maar tegelijkertijd sturen ze het merk vaardig de toekomst in. Vijf jaar geleden woonden ze allebei in Auckland. Tony was net terug uit Londen, waar hij zijn eigen technolabel runde. Zijn Zweedse vrouw Agga, met wie hij een zevenjarig zoontje en een eenjarig dochtertje heeft, leerde Kevins Zwitserse vrouw kennen in de crèche. “De vrouwen vonden het een goed idee dat hun wederhelften elkaar ook leerden kennen”, grinnikt Tony.
Kevin is een Zuid-Afrikaan met Britse ouders, werd geboren in Madagascar, maar groeide op in Kenia, en bracht veel tijd door in Azië. Vijf jaar geleden werkte hij voor Coca Cola in Nieuw-Zeeland, terwijl Tony CEO was van de Nieuw-Zeelandse tak van het reclamebureau M+C Saatchi. Uit die wervelwind van nationaliteiten en invloeden ontstond East Imperial.
Tony: “We barbecue’den al eens, en terwijl Kevin en ik aan de grill stonden, vertelde hij dat er maar weinig goeie tonics op de markt waren. Ik was vaak bezig over de craft movement in de drankenwereld; de terugkeer naar artisanale producten waar een verhaal achter zit. We besloten om onze ideeën samen te gooien, en om te zetten in de praktijk. Ik zei hem: ‘Als jij een formule kunt maken, want daar ken ik niets van, dan zorg ik voor de branding, het design en de marketing.’
“Wat later plaatste Coca Cola Kevin over naar Singapore, waar op dat moment een echte cocktailrenaissance plaatsvond. Veel van de beste bartenders ter wereld zaten er, setting up some real high-end cocktail bars. Kevin stelde er onze eerste tonic voor, en ze zeiden: ‘Dit is fantastisch. What you guys are doing, is amazing.’ Iedereen was zo enthousiast, dat we dachten: ‘Dit zou wel eens kunnen lukken.’”
“We haalden onze ingrediënten uit de originele plantages, in Java en Indonesië; Nederlands-Indië, eigenlijk. Dat is de heimat van gin-tonic. Tot en met 1942 controleerden de Nederlanders 95 procent van de wereldwijde handel in kinine, dat Groot-Brittannië aan zijn soldaten gaf als tegengif voor malaria: het neemt de koorts weg. En om zijn bittere smaak wat te verbergen, voegden de Britse soldaten er gin bij.”
Wat onderscheidt East Imperial van de vele tonics die intussen al op de markt zijn?
Tony: “Onze tonic vult de gin aan. Bij veel andere merken gaat de gin verloren, omdat er zoveel citroenzuur en suiker in zit, dat je de gin niet meer proeft. Je proeft de tonic. In onze eerste tonic, de Old World Tonic Water, zit haast geen suiker. We stripped out all of the sugar, want bartenders hebben doorgaans niet graag zoete drankjes. Consumenten wel, dankzij Coca Cola. Maar je hebt al die suiker niet nodig.”
Waarom denk je dat consumenten dieper in de buidel gaan tasten voor East Imperial – want jullie product kost toch ook wat meer dan dat van de concurrentie?
Tony: “Kijk, vijf jaar geleden kon je in de bottle shop, hier wat verder, zes gins krijgen. Vandaag zijn het er dertig. Dat toont dat de gincategorie gewoon aan het ontploffen is. En premiumflessen hebben een premiumtonic nodig. Consumenten verwachten steeds meer van merken. Ze willen begrijpen waar een merk vandaan komt; zijn benieuwd naar het verhaal erachter. Je zag hoe de bartender het flesje naast je glas zette: zo willen we dat East Imperial wordt geserveerd. Als je tegenwoordig twaalf of dertien euro uitgeeft aan een gin-tonic, wil je niet alleen dat het een lekker drankje is, maar het gaat je ook om de ervaring. You want to know, touch, smell, see, feel it. En ik denk dat mensen daar met plezier een euro of twee meer voor uitgeven. Ze weten dat ze er iets voor terugkrijgen. Het is een premium offering.”
East Imperial bestaat intussen bijna vier jaar. In de loop van die tijd breidden Tony en Kevin hun gamma uit met zes smaken: naast de Old World Tonic is er de Burma Tonic, dat iets meer suiker bevat dan de Old World, en zowat de hoogste kinineconcentratie heeft op de markt. Deze tonic is afgestemd op de moderne smaak: iets zoeter, met de nadruk op citrus. Er is ook een Grapefruit Tonic, waarin de pompelmoes de hoofdrol speelt, en een Yuzu Tonic, die een exotisch accent geeft aan een G&T.
“Yuzu is als een kruisbestuiving tussen een limoen en een mandarijn”, legt Tony uit. “Het komt oorspronkelijk uit Mongolië, maar groeit nu voornamelijk in Japan. Een geurige, zoete citrusvrucht.” Naast een spuitwater, de Superior Soda Water, nam East Imperial ook enkele gembersmaken op in het aanbod: de Mombasa Ginger Beer (‘Ideaal voor rumcocktails, zoals de Dark ‘N Stormy of een Moscow Mule’) en de Thai Dry Ginger Ale, gemaakt met natuurlijke gemberwortel en geïnspireerd op de Gunner, ‘de meest prominente highballcocktail die in de Britse kolonies van het Verre Oosten werd geschonken: een mix van gember, limoen en bitters. A drink that defined an era.’
De sterke band tussen East Imperial en de cocktailwereld valt op. “Ik ben een echte cocktail guy, maar het is Kevin die de wereld rondreist en contact heeft met de beste bartenders”, aldus Tony. “Hij gaat naar bartendercompetities, spreekt met distilleerders, en bedenkt nieuwe formules. Voor we een nieuwe smaak lanceren, sturen we een kleine hoeveelheid op naar bars rond de hele wereld, en we gebruiken hun feedback.”
Vorig jaar bezocht Tony driehonderd bars, om er zijn verhaal te doen, en om zijn product aan te prijzen. 28 Hongkong Street in Singapore is zijn favoriet. “Een speakeasy achter een kleine, onopvallende deur, waar je vooral Amerikaanse cocktails kunt proeven”, zegt hij. “Zij waren onze eerste klanten. Vorig jaar werden ze de zevende beste bar ter wereld. Zij deden het goed, wij doen het goed, we all feed off of each other.”
East Imperial is ook verkrijgbaar in The Savoy in Londen, Bon Vivants in San Francisco, alle Shangri-La-, Four Seasons- en InterContinentalhotels, en is de exclusieve tonic van luxesupermarkt Harrod’s in Londen.
Of Tony verwacht veel potten te kunnen breken in België? “Jullie hebben een rijpe gin-tonicmarkt, waar mensen weten wat ze drinken”, zegt hij. “Het is een drukbezette ruimte, maar ik denk dat consumenten wel benieuwd zijn naar ons product. Ik denk niet dat we de grootste aantallen gaan verkopen, maar hopelijk zijn we wel de besten op de markt.”
