#pooreducation

"Kapoy na gyud ko." Mao na pirmi nako masulti sa akong kaugalingon kada gabiing magtan-aw kog laptop screen, magdungan ang tabs: AutoCAD, Reportings , ug YouTube tutorials. Engineering life daw. Pero murag dili na ni life, murag torture na ni.

Every day feels like a cycle — project, exam, quiz, report. Makapangutana ko usahay "Sir, dili ba mo kapoy og hatag deadline?" Pero ang tubag pirmi "That’s life, manage your time."

Unya akong utok kay halos empty na. Ako ra’y nag-manage sa time, pero mura ra ko’g gina-manage sa time mismo. Wala koy tulog, wala koy peace.

Di pa gyud mawala ang pressure. Tita:"Dapat maayo ka sa school ha, dili ta magpakaulaw." Ako (silently): "Tia, kung kabalo lang ka nga kada exam, nag-panic attack ko sa CR kay wala nako masabtan ang giklase sa instructor."

They expect me to be strong and perfect. Pero unsaon, I’m just trying to survive every day. Then comes the reality check. Ang uban nako nga classmates, makapalit og MacBook, makakaon og Starbucks samtang nag-answer og plates. Ako, di gani sure kung naa bay bugas ug sud-an inig uli. Sometimes I borrow a friend’s laptop kay hinay ra akong unit. Pero I still try, kay kung mu-give up ko, wala na koy padulngan.

Unsaon nato pag-asenso kung ang system mismo naglubong nato? Taxes left and right pero ang resulta? Broken roads, empty promises, ug "scholarship programs" nga di tanan deserving maka-benefit tungod kay "kinsa imong kaila."

Life is so unfair. Ang dato, mas mudato. Ang pobre, mas mupobre. And we, the students, we’re stuck in the middle — fighting for a degree nga murag lisod kaayo maabot.

Honestly, gusto ra ko i-express nga dili lalim.

Gusto ko tulog, pero naay deadline. Gusto ko mag-relax, pero ma guilty ko. Gusto ko molingaw, pero wala koy kwarta. Gusto ko musulti nga "dili na nako kaya," pero people will just say, "kaya lagi na nimo."

Pero what if dili na gyud kaya?