#peter eleey

2/5: An intimate in-gallery discussion between curator Peter Eleey and artist Richard Aldrich, whose work is now on view in The Forever Now: Contemporary Painting in an Atemporal World.

Στα έργα της Lassnig κατοικούν κυρίως μοναχικές φιγούρες, μερικώς παραμορφωμένες ή δοσμένες αφαιρετικά. Πολλά από τα έργα της είναι ανατριχιαστικές αυτοπροσωπογραφίες, συχνά γυμνές. Σε μία, το κεφάλι της καλύπτει μια διάφανη πλαστική μεμβράνη, σε μια άλλη εμφανίζεται γυμνή να πιέζει την κάννη ενός περίστροφου στον κρόταφό της ενώ με το άλλο χέρι κρατάει ένα όπλο στραμμένο προς τον θεατή και λέει «Εσύ ή εγώ;» (2005). Βλέποντας κανείς δείγματα του έργου της στη ρετροσπεκτίβα του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Νέας Υόρκης (MoMA PS1) που τελείωσε μόλις προχτές, συνειδητοποιεί πως ενώ η αισθητική της μεταβάλλεται μέσα στο χρόνο, εκείνο που μένει σταθερό είναι η αφοσίωσή της στον αδιαπραγμάτευτο τρόπο με τον οποίον προσεγγίζει το θέμα της κάθε φορά.

«Η αξία και η επιρροή της πάνω στους νεότερους καλλιτέχνες ─ουσιαστικά, δηλαδή, σε οποίον καλλιτέχνη είναι κάτω από 90 ετών─ δεν έγκειται μόνο στην αδιασάλευτη αφοσίωσή της στην εξερεύνηση της μορφής, στην οποία δίνει διαφορετική φόρμα κάθε φορά ─ σε πολλές περιπτώσεις, αφηρημένη», λέει ο Peter Eleey, ένας από τους διευθυντές του PS1 και διοργανωτής της έκθεσης. «Το σημαντικό είναι το ίδιο της το παράδειγμα, η αφοσίωσή της στον εαυτό της ως καλλιτέχνιδα και στο όραμα που υπηρετεί σχεδόν από την αρχή».

Η Lassnig γεννήθηκε στο Kappel am Krappfeld, το 1919, και σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών της Βιέννης, κατα τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Ένα από τα πρώτα πορτρέτα που ζωγράφισε μετά την πτώση του Χίτλερ ήταν μια εκφραστική αυτοπροσωπογραφία, ένα μοτίβο που υπήρξε η αφετηρία για την σπουδή της πάνω στο ανθρώπινο σώμα, η οποία κράτησε περισσότερα από 70 χρόνια.

Όταν μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1968, η υποδοχή που της επιφυλάχθηκε από το κοινό ήταν χλιαρή εξαιτίας της προτίμησής σε μορφές αξιοθρήνητες που προκαλούσαν δυσφορία στο αμερικανικό κοινό, ωστόσο, μεγάλη μερίδα των κριτικών η οποία είχε αρχίσει να απομακρύνεται από τη συμβατική ζωγραφική της έδειξε μεγάλη εύνοια. Η φήμη της μεγάλωνε σταθερά στο πέρασμα των χρόνων και αποκορυφώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής της καθώς πολλοί νέοι καλλιτέχνες άρχισαν να στρέφονται στον εξπρεσιονισμό. Το 1980 γύρισε πίσω στη Βιέννη ως επικεφαλής της έδρας της Σχολής όπου είχε φοιτήσει και η ίδια και αποτέλεσε την πρώτη γυναίκα που ανέλαβε τη θέση αυτή στην ιστορία του ιδρύματος. Το ίδιο έτος εκπροσώπησε για πρώτη φορά την Αυστρία στη Μπιενάλε της Βενετίας μαζί με τη φεμινίστρια ζωγράφο Valie Export, ενώ, στην ίδια διοργάνωση πέρσι της απονεμήθηκε ο Χρυσός Λέοντας για το σύνολο του έργου της.

Ο γκαλερίστας που την εκπροσωπεί στην Νέα Υόρκη, Friedrich Petzel, σε δήλωσή του την αποκάλεσε «τεράστια πηγή έμπνευσης για καλλιτέχνες, ποιητές, ακαδημαϊκούς, κινηματογραφιστές και λάτρεις της τέχνης τόσο εδώ όσο και στην Ευρώπη». «Ήταν παρούσα μέσα στην τέχνη της περισσότερο από κάθε άλλο καλλιτέχνη που έχω γνωρίσει”».

Και όμως. Παρά τις πολυάριθμες εκθέσεις της στην Ευρώπη, η Αμερική άργησε να την αποδεχτεί. Γιαυτό και όταν ο Petzel της πρότεινε πριν από λίγα χρόνια να επιδιώξει μια έκθεση στο ΜοΜΑ, εκείνη ήταν διστακτική. «Γιατί να το κάνεις αυτό;», τον ρώτησε η Lassnig. «Δεν αρέσει η δουλειά μου στη Νέα Υόρκη». Και όμως είχε άδικο, η Νέα Υόρκη τελικά την αγάπησε. Απλά πέρασαν 30 με 40 χρόνια για να συμβεί αυτό.

This slideshow requires JavaScript.

#gallery-0-3-slideshow .slideshow-slide img { max-height: 410px; /* Emulate max-height in IE 6 */ _height: expression(this.scrollHeight >= 410 ? '410px' : 'auto'); }

Πηγή: galleristny.com Απόδοση για το dim/art: Μαρία Τσάκος

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Εικαστικά

Το dim/art στο Facebook

In 1966, the Artist Placement Group was founded to integrate artists into businesses and corporations around Britain. Did the strategy bear fruit?

Might as Well Jump:

When Peter Eleey, chief curator at P.S. 1, first asked Sarah Charlesworth if he could include work from her series “Stills” in a show titled “ September 11,” she said she had to think about it.

The artist had made the pictures, huge blow-ups of newspaper images of people falling mid-air, back in 1980. She reproduced the name of the person, if the journal had published it, in the caption, but without saying whether they were jumping or falling—or whether they had lived or died. Back then, Charlesworth saw the “Stills” as a way to explore the power of photographs to elicit certain emotional reactions. “The people in midair became a metaphor between certain life and eventual death that we all live all the time,” she explains.

After September 11, though, when the viewing public became particularly sensitized to images of falling bodies, the “Stills” were seen in a different light--less as early examples of appropriation, and at times as pictures that were unnecessarily provocative or exploitative. Putting her work in the context of a September 11 show, Charlesworth thought, would only diminish its original meaning. 

But, she realized, that is pretty much the point of Eleey’s show: how much September 11 has changed the ways we look at things. His selection of art, most of it made before 2001, becomes, as I wrote in ARTnews, a weirdly intimate acknowledgment of the shared anxieties that appear unexpectedly and uninvited in our daily lives.

 “After thinking about it overnight, I thought of course I should let it be in,” Charlesworth told me. “It would be even scarier if the fact that something was loaded became a reason to sort of censor or to be afraid to show something.” So the work is in the exhibition, which opens today at P.S. 1. in Long Island City.