#panworks

The Manila International Book Fair opens today!

Ang schedule ko po sa book signing event ng "Trans.Station" ay 4-5 PM

sa Psicom booth po ito, na matatagpuan sa may tapat mismo ng entrance ng Function Hall 2 (see map below)

Kita-kits po tayo!

Tawagin nyo lang po ako sa pangalan ko - GEM

Here's a link to the schedule of special events during the MIBF 2025:

Mayroon akong hinihintay na tao.

Actually, matagal ko na siya’ng hinahanap.

Hindi ko alam kung nasaan siya, o kung kailan siya darating. Sa katunayan nga, hindi ko alam kung darating pa siya.

Ang totoo?

Ni hindi ko na maalala kung ano ang kan’yang itsura.

Ang naaalala ko ay ang Pasko, nang ako’y anim na taong gulang pa lamang, nang lumuwas kami sa Maynila ng aking ina para mamili ng pamasko.

Naaalala ko, ang saya-saya ko noon, dahil noon lang ako nakapasyal sa malayo!

Ang pagkakasabi pa niya, suwerte raw magsuot ng bagong mga damit sa kaarawan ni Kristo, at sa tanang buhay ko, hindi pa ako nakakapagsuot ng bagong damit.

“Totoo po ba, Nay? Ibibili n’yo `ko ng bagong damit?” ilang beses ko’ng tanong sa kan’ya noon.

“Oo, anak, masaya ka ba?” nakangiti niya’ng sagot habang marahan na hinihimas ang aking buhok. “Ibibili kita ng kahit ano’ng gusto mo dahil napaka bait mo’ng bata. Masaya ka ba ngayon?”

Hindi ko malilimutan ang mga salitang iyon.

Ang huling mga katagang lumabas sa bibig ng nanay ko.

Siya ang pinakamamahal ko, ang tanging nag-aalaga sa akin, kaya ang laki nang tiwala ko na hindi n’ya ako pababayaan.

Sa pagkasabik, agad ako’ng napatunganga sa mga paninda sa paligid – mga magagandang sapatos, magagarang damit, at nakakaaliw na mga laruan.

Natuwa ako sa kanila nang lubusan, kaya hindi ko napansin na wala na pala si nanay sa aking likuran.

“Nay?” tawag ko sa masikip na pasilyo. “Nay, nasaan na po kayo?”

Adag ako’ng nakadama ng pamimilipit ng sikmura.

“Nay!”

Naisipan ko’ng hanapin siya.

Tumakbo ako sa kaliwa, nakataas ang tingin sa mukha ng mga naglalakihang mga tao sa masikip na lugar. Ngunit sa dami ng mga naroroon, ay naipagtulakan nila ako, at sa pag-ikot ay di ko na maalala kung saan ako nanggaling!

Nasaan na nga ba si Inay?

Hindi ba’t dapat, sinusunddan niya lang ako?

Noon ko naalala ang payo n’ya sa akin dati…

’Kapag nagpunta tayo’ng bayan at nawala ako sa paningin mo, pumunta ka lang sa paborito nating kainan. Hanapin mo lang ang nakangiting mukha ng paborito mo’ng paru-paro, at doon, makikita mo rin ako.’

Agad ko’ng hinanap ang daan palabas ng gusali at tumingin-tingin sa paligid sa aking paglabas. Alam ko, nakita ko ang tindahan na iyon nang bumaba kami ng tren kanina...

“Ayun!” napalakas ang aking boses nang makita ang nakangising mukha ni ‘Cheery Butterfly’ sa `di kalayuan! Patakbo ako’ng lumapit dito at agad yumapos sa imahe ng higanteng paru-paro na nakataas ang mga kamay para sumalubong sa akin. Hindi ko na napigilang ngumawa nang kayakap ko na siya.

Ganoon ako nakita ng mga tao sa loob ng kainan.

Inamo nila ako at pinatahan, pinapasok sa loob, at binigyan ng paborito ko’ng Cheery Butter Chicken.

Ang babait nilang lahat sa akin, kaya agad nawala ang pangamba ko.

“`Wag kang mag-alala, parating na ang Inay mo.” sabi nila.

“Sigurado’ng hinahanap ka na noon.”

“Susunduin ka niya rito!”

Pero mali silang lahat, dahil hindi dumating si Inay.

Hindi n’ya ako sinundo sa lugar na iyon.

Hindi n’ya ako hinanap.

Sa pagsara ng tindahan, ay dinala ako ng ilang empleyado ng Cheery Butterfly sa pinaka malapit na himpilan ng pulis. Doon nila ako iniwan sa pangangalaga ng DSWD. Naglabas sila ng mga panawagan, naghintay ng susundo sa akin. Pero walang dumating.

Walang naghanap sa akin.

Hanggang sa lumipas ang mga araw na naging linggo.

Pinasok nila ako sa isang bahay ampunan, at umabot nang buwan ang mga linggo na tumagal pa ng taon.

Hindi ko na nakita pa si Inay, at ngayong diese otso anyos na ako, ay tuluyan ko nang natanggap na sadya niya ako’ng iniwan.

“Saan mo balak unang magpunta paglabas mo ng bahay ampunan?” taong ng mga kaibigan ko sa akin.

“Hindi ko pa alam,” sagot ko sa kanila, “pero gusto kong mamasyal at kumain sa Cheery Butterfly hanggang mabusog ako nang husto!”

“Tama, ikaw pa naman ang pinaka magaling gumawa ng crafts sa livelihood program natin, siguro ang laki na nang naipon mo sa pagtinda ng mga produkto natin, ano?”

“Malaki-laki na nga rin,” nakangisi ko’ng sagot. ”Gagamitin ko `yun para makakita ng trabaho, tapos, susubukan ko’ng mag-working student para masuportahan ang sarili ko.”

“Wow, good luck, kuya, `wag mo’ng kalimutan sumulat sa amin, ha?”

Tama.

Balak ko’ng magsumikap sa pag-aaral at umangat sa buhay, para balang araw ay maging tanyag na ehenyero, at `pag mayaman na ako ay hahanapin ko ang nanay ko para ipamukha sa kan’ya na nagawa ko ang lahat ng iyon nang wala siya.

Iyon ang dahilan nang lahat ng aking pagsisikap.

Noong una, gusto kong sumikat para balikan ako ni Inay. Ngunit iba na ako ngayon. Natanggap ko na, na sadya n’ya ako’ng iniwan.

Nakakapagtaka nga kung bakit biglang nagyaya si Inay sa maynila, gayo’ng kami ay walang-wala at ulila na sa buhay. Ang pagkakaalala ko noon, ay balak n’yang mamasukan sa trabaho.

Pero sa tinagal ng aking paghihintay, natanggap ko na sa sarili na sadyang iniwan ako ni nanay dahil isa lang akong pabigat sas buhay niya.

Iniligaw niya ako na parang isang kuting para mabawasan ang kanyang problema.

At hindi ko s’ya mapapatawad sa kanyang ginawa.

Lumipas muli ang mga taon.

Nakapagtapos ako, nakahanap ng trabaho at naging mayaman.

Pero hindi ko pa rin mahanap si nanay.

Marahil ay tuluyan na n’yang kinalimutan ang pabigat niyang anak. Marahil ay nasa sibang bansa na s’ya at may bago nang pamilya.

Ako man ay may sarili na ring pamilya at mga anak, at sa kalaunan ay naisipan ko nang talikuran ang balak ko’ng paghihiganti.

Noon ko napagpasyahang bumalik sa lugar kung saan nagsimula ang lahat – sa Divisoria, kung saan ako iniwan ng aking ina.

Ganoon pa rin ang lugar, tulad sa aking alaala.

Masikip pa rin at mainit ang mga pasilyong niluma na nang panahon, pero kung dati, ay nakatingala ako sa mga tao, ngayon naman ay diretso na ang tingin ko sa paligid.

“Napaka dali nga’ng maligaw sa lugar na ito, lalo na kung maliit na musmos ka pa lang,” sabi ko sa sarili. “Marahil `yun ang dahilan kung ba’t dito ako dinala ni nanay.”

Napatingin ako sa mga mumurahing damit, mga bag at sapatos na pinirata, at mga pipitsuging laruan na kinatutuwaan ng mga batang nakaikot sa pinagpapatungan nito’ng lamesa.

“Ser, bili na kayo, sir, para po sa anak ninyo,” tawag sa akin ng aleng nagbabantay rito.

“Magkano iyang robot na sumasayaw?” tanong ko sa tindero.

“Tri-pipti lang po ser! Kuha ka na, tatlo `sang libo lang!”

“Wala na bang ibang desenyo?” tanong ko, kapit ang isang pulang robot.

“Sir, sa kabila po, mas maraming pagpipilian,” sabi ng kasamahan nito binata. “May imported pa doon, mura lang!”

“O sige, saan?”

“Halika po,” tawag n’ya, “sunod po kayo sa akin.”

Sumunod ako sa lalaki.

Mukhang isasama n’ya ako sa warehouse nila, dahil malayo-layo rin ang aming nilakad.

Nagtungo kami sa likod ng mga tindahan, kung saan may daan papunta sa isang palikuran. Malayo pa lang ay umaalingasaw na ang baho mula sa malapad na pusaling nasa gilid nito.

Malamang `yun ang dahilan kung ba’t walang ibang tao sa paligid.

“Malayo pa ba ang storeroom ninyo?” tanong ko sa binata.

Hindi ito sumagot, sa halip ay bigla ito’ng kumaripas nang takbo.

Kinabahan ako noon, lalo na nang may dalawang malaking lalaking lumabas mula sa palikuran. Pareho silang may dalang kutsilyo.

“Wallet mo, dali!” singhal nang isa sa akin.

“S-sige... sandali lang po!” agad ko’ng sagot.

Madali kong iniabot sa kanila ang aking pitaka.

“`Yung relo mo, bigay mo na rin! Pati `yang singsing!” hirit pa nila.

Hinubad ko ang mga ito at ibinigay ang lahat sa kanila.

Natawa ang dalawa.

Lalong naningkit ang mapupula nilang mga mata.

“Masunurin pala `to, eh!” kutya nila sa akin,. “Ang bagay sa `yo, bumalik na agad ka’y lord!”

Pagkasabi nito ay bigla ako’ng inundayan nang saksak ng isang lalaki.

“Sir, `wag po, ibinigay ko na po sa inyo ang lahat!”

“At ngayon, alam mo na ang itsura namin!” sabi nila, sabay halakhak.

Muli nila ako’ng hinabol ng saksak, at sa takot ay napaatras ako sa pusaling maitim sa tabi ng daan. Lumubog dito ang isa ko’ng binto at napaluhod ako sa maduming lapag, tamang-tama sa ambang saksak na nakapuntirya sana sa aking dibdib.

“`W-wag po...!” iyon na lang ang naisigaw ko, nang muli ako’ng undayan ng saksak ng dalawa.

Napapikit na lang ako at hinintay bumaon ang kutsilyo sa aking katawan.

Ngunit hindi ito nangyari.

Unti-unti ako’ng dumilat at napatunganga sa aking harapan.

Hindi sa dalawang lalaking balak ako’ng patayin, kung hindi sa tila taong burak na nakatayo sa pagitan namin!

Napaka baho ng amoy na umaalingasaw sa kanyang itim na katawan na tila kalansay sa nipis! Ngunit kahit patpatin, ay nagawa nito’ng kapitan sa leeg at iangat sa ere ang dalawang lalaking mas malalaki pa sa akin.

Pinilit ko’ng sumigaw, ngunit nawala ang aking tinig.

Nagawa ko namang igalaw ang aking mga binti at unti-unting gumapang palayo.

Natigilan ako nang marinig ang tunog na tila mga sangang binali.

Hindi ko man nais, ay umikot ang aking ulo upang tumingin pabalik.

Bagsak sa gilid ang ulo ng dalawang lalaki na kapit ng taong pusali.

Binitawan rin niya ang mga ito at hinulog sa malawak na kanal kung saan sila unti-unting lumubog. Tapos noon ay dahan-dahin ito’ng lumingon sa akin.

Napatitig ako sa mapupulang mata ng taong pusali.

Pero sa pagtitig ko sa kanya ay parang may naalala ako.

Sa kanyang kilos.

Sa tindig at pagkakatingin n’ya sa akin.

“...ma...” bigkas ng kan’yang bibig na walang tinig.

“...ma... sa... ya... ka... ba...”

Hindi ko napigilan ang mga luhang umagos mula sa aking mga mata.

Lumapit ang taong pusali sa akin, itinaas ang kanyang kamay at marahang hinimas ang aking ulo.

Noon ko nakita ang eksena na tila dumaan sa aking isipan.

Ang babaeng alalang-alala sa nawawala niyang anak.

Ang dalawang binatang lumapit sa kaniya para tumulong.

Ang pagdala sa kaniya sa palikurang ito at...

Lalo ako’ng napahagulgol sa nakita.

“...ma... sa... ya... ka... ba...?” muli niyang tanong sa akin, at wala akong nagawa kung hindi tumango sa harap ng aking ina.

Bumuka ang naitim niyang mukha sa isang ngiti.

Nakita kong sandali ang imahe ng pinakamamahal kong ina, na ni minsan ay hindi nagpabaya sa akin.

Tapos noon ay muli siyang bumalik sa pusali, kung saan siya nakahimlay, mula nang paskong iyon, nang ako’y anim na taong gulang pa lang.

- wakas -

kapratsongkwento utak na nalagas mula sa imahinasyon ni gvecino

This story is included in my short story collection "Mga Kuwento sa Dilim"

available in Watpadd:

Door

“Don’t open the door. Never open the door.”

That’s what mommy always says when ever she leaves.

She never tells me where she goes to, or what she does, or why, but she always leaves as soon as the sun goes up.

“Why can’t I leave when the sun is out?” I kept asking her, but she would merely shake her head and look sadly at me.

“Just listen to mommy, and never leave the burrow when I’m not at home.”

But one morning, she didn’t return.

I looked cautiously outside the wet forest floor and watched the red ball rise across the horizon.

There is still no sign of mother.

Cautiously, I crawled on the floor, reach out to the door knob, and slowly turn it.

A painful creak came forth as I pushed the door open and gingerly stepped across the threshold.

I took a deep breath, thankful to be out of the stuffy room and took in the fresh air. The wind blew the boughs of the tall oak trees surrounding out little hut, and I could hear the chitter of small rodents playing on its branches. I walked down the couple of steps towards the small path in front of our house and tried to locate them, but they seem to be playing higher up in the branches.

I walked even farther from our hut, standing on the tip of my toes to look beyond our house’s tall roof, amazed at all the life and color I see in the world brightened by this sun, when golden beams of light peeped through the top of the trees and touched my skin – burning me.

“Ahhh!”

I scream in pain.

I try to duck, to run away, but the flames engulf me, covering the whole of my naked body, `till there was nothing left, not even bone.

- end -

Clean.

Cleanliness is next to godliness, that is, if there is a god, but for my father who abhors any stain, it is, at least, a way for me to get through another day.

“Don’t touch the glass!”

“Don’t drip water on the bathroom floor.”

“Keep the food from your plate to your mouth, or you don’t eat at all.”

I have lived my life alone with my father in our immaculate white house, with the task of making sure that not a speck of dust would be seen on any surface.

“We need to show that we are as pure as our fate,” he always says.

“Pristine, perfect, not a fold out of place.”

Yet the color red fascinates me.

I scrub the white garment underneath the running faucet.

The lye burns my fingers, yet I add more to get rid of the red stain he left when he visited me last night.

Mother used to tell me that the red symbolizes Eve’s sin. That it was god’s punishment for seducing Adam and turning him to evil.

That I would also be punished when I grow older.

Well, mother’s long gone now. She took a long bath and filled the tub with red petals from her thorn wrists, leaving me with only a thin blade for protection.

I guess that’s why father decided that I needed to be punished in her stead, after the red visited me.

I sigh and placed the now immaculate garment to one side, taking another one from the floor. There’s just my bed covers left to go.

Later, I will cover his body with the white robes he is so proud of.

Another sigh, as I finished the bed covers and peek inside my room.

‘Red really does look good against pure white.’

I thought as I stared at him, bleeding on the floor.

“Don’t worry father, after I rid of you, our house will be immaculate once again,” I smiled. “Pristine, perfect, not a fold out of place.”

- end -