Τη στιγμή που κάποιοι ονειρεύονται εξωτικές επενδύσεις, οι οποίες θα φέρουν πακτωλό ρουπιών από το Bollywood στο ταλαίπωρο νησί της Αφροδίτης, ο σκηνοθέτης της ταινίας «Η ιστορία της πράσινης γραμμής», που συγκίνησε μεγάλη μερίδα Κυπρίων (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων) κατά την προβολή της, ανοίγει μέτωπο με το εγχώριο πολιτικό κατεστημένο και καταφεύγει στη δημόσια διαμαρτυρία με τρόπο ο οποίος, παρότι δεν αρμόζει σ' έναν πολίτη ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους, φαίνεται ν' αποτελεί την εσχάτη των λύσεων για τη διεκδίκηση του αυτονόητου.

Αγαπητέ Πανίκκο Χρυσάνθου, η τέχνη που ασκεί κριτική, που καυτηριάζει τα κακώς κείμενα, που αφυπνίζει, ενοχλεί. Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερό σου όπλο, ακόμα κι από την απεργία πείνας. Μην τους χαριστείς. Απλά συνέχισε να γράφεις την ιστορία στο σελιλόιντ, έτσι όπως τη βλέπεις μέσα απ' τον φακό της κινηματογραφικής σου μηχανής. Και είμαι σίγουρος ότι θα βρεθούν πολλοί να βοηθήσουν, να στηρίξουν και ν' ακολουθήσουν...