Tayo, noon

Kaso sinukuan mo ako, diba?

‘Wag kang mag-alala,

Ayos lang ako

At ang aking puso

Dahil anu’t ano pa man din,

Hindi na rin maibabalik ang pagmamahalan natin.

Sabi-sabi nila, may bago ka na.

Ang bilis! Isang linggo lang ang nagdaan pero nagmahal ka na agad ng iba.

Hindi ko inakalang sa pag-ibig, “fast learner” ka pala.

“Paano?”

‘Yan ang tanong ko sayo.

Paano ka agad nakalimot?

Kasi ang “hayop”,

Hayop ka sa galing!

Biruin mo, sa anim na taong “landian” natin,

Nagawa mo agad mambiktima muli.

Daya, sobra!

Kasi ako, ‘di ko magawa.

Hirap akong matuto, makalimot, magpatawad at magparaya;

Masakit, oo pero mainam na ‘yon kaysa sa walang maramdaman, diba?

Sandali, hindi pa ako tapos,

Tapos sa mga nakaraan ng ating makulay na kahapon;

Kung saan araw-araw akong ngumingiti sa’yo;

Araw-araw kang humahalik sa aking noo;

Araw-araw mong pinapatibuok nang lubos ang aking puso;

Araw-araw ‘kong nararamdamang sayo na ako’y sigurado,

Siguradong minamahal ng walang hanggan at pinaparamdam na kinakailangan mo ako;

Siguradong sayo ako’y liligaya at magiging malaya mula sa mga problema ng buhay ko.

Salamat,

Sa lahat ng ala-alang iniwan mo sa akin;

Sa pagpaparanas sa akin na ako ay sapat;

Na makasama lang ako’y wala ka nang hihilinging iba,

Pero nagbago na ang lahat.

Nagbago ka

At sa pagbabagong iyon nagsimula tayong masira;

Hinayaan mo’ng tayo’y masira.

Kasi ginusto mong magbago kaysa manatiling kuntento;

Kasi mas pinakinggan mo ang dikta ng iyong utak kaysa sa sigaw ng iyong puso;

Kasi mas pinili mong hindi ipaglaban ako;

At paglisan sa buhay ko ang tanging solusyon sa problemang merong “tayo”.

“Tayo”

Katagang minsan ko nang nahagilap;

Katagang muntik ko nang makalimutan,

Pero ang lahat ay nangyari na.

Tanging oras nalang ang magtatakda kung kalian ako maayos muli.

Kaya aabangan ko ang pagdating ng araw na iyon;

At kapag ang buong ako ay handa na,

Gusto kong marinig mo ako,

Gusto kong malaman mong nandito ako.

Gusto kong lapitan mo ako,

Gusto kong maalala mo man lang ako.

Matagal na akong naghihintay,

Pag-ibig ko’y sanay bigyang buhay.

Matagal na akong umaasa,

Puso ko’y nananatiling may pag-asa.

 Ang boses mo ay aking ikinasasabik,

Sapagkat ako’y matagal nang tahimik.

Ang kamay mo’y inaabangan,

Sapagkat gusto na kitang mahawakan.

 Alam ko namang mahal mo ako,

Alam ko na iniisip mo rin ako.

Sigurado akong nangungulila ka,

Sigurado akong nalulungkot ka.

Matagal na akong nandito,

Ikaw pa rin ang nasa isip ko.

Matagal na akong nandito,

Ikaw pa rin ang nasa puso ko.

Naririnig mo ba ako?

Halika puntahan mo na ako.

Alam mo bang nandito ako?

Pakiusap lapitan mo na ako.

 Pakiramdam ko’y puno ng takot,

Mundo ko’y tila ‘di umiikot.

Paningin ko’y balot ng dilim,

Ako’y tila bihag sa ilalim.

Noon yumanig ang lupa at langit ay tila bumagsak,

Kapaligiran ko’y tuluyang nawasak.

Nang lumindol ay gumuho aking kinatatayuan,

Ako’y napasailalim sa bingit ng kamatayan.

Sa mga araw na lumilipas,

Sa kamatayan ako’y nagpupumiglas.

Pinipilit ang manatiling buhay,

Umaasang makabangon sa pagkakaratay.

 Ngunit patawad at ‘di ako nakaligtas,

‘Di na nakabalik pa dyan sa itaas.

Sana magkaroon tayo ng tulay,

Maalala mo ako habambuhay.

 Sana marinig mo ako mahal,

Sana mahanap mo ako mahal.

Narito ako sa madilim na hukay,

Narito sa ilalim ang aking bangkay.

Sa paraang alam ko, mamahalin kita. Kahit sa malayo, tinitignan ka at kahit na masakit patuloy akong kumakapit, dito, sa paraang alam ko. Kung hindi ko kakayanin, maaari mo bang huwag limutin? Patuloy kong iniisip bakit pa ilalaan ang oras sa pagtitig, paglapit at pagbati? Hindi ako nababaliw, hindi ako nasisisraan, ako’y umaasa, umaasa sa kawalan.

OO ako’y naduduwag pero para saan pa ang lahat ng ito kung alam kong sa huli wala naman tayo? Bigyang pag-asa, bigyan mo ako ng liwanag. Maari bang sa huli ako’y mahalin mo?

 Sa paraang alam ko, mamahalin kita. Sa pagdungaw ko, kahit hindi mo man makita. Lahat naman ito nararamdaman mo, nararamdaman ko. Alam ko.